กาลเวลาที่ผ่านไปทุกวันทุกเดือนทุกปี ของแต่ละกลุ่มคน ย่อมมีสิ่งที่กลุ่มคน หรือแต่ละคนย่อม ถนัด คุ้นเคย และมีกระแสนิยมที่ต่างกัน
ไม่ว่า ของกิน ของเล่น กีฬา
ในอดีต การละเล่น ของเล่น จนถึงปัจจุบัน ไล่จาก
หมากเก็บ กระโดดยาง โป้งแปะ โยนตุ๊กตุ่นตุ๊กตา หนังสติ๊กยิงนก
สเก็ตบอร์ด เกมกด เกมตู้ BMX จนมาถึง
เกม online chat
ซึ่งนับวัน ความถนัด คุ้นเคย กระแสนิยม ของคน(อายุเยาว์) อยู่คนเดียวมากขึ้น อยู่กับเทคโนโลยีมากขึ้น
ความเป็นสังคม เป็นกลุ่ม จิตวิญญาณแห่งท้องถิ่น น้อยลง
มองกันง่ายๆ วิถีของคน หรือ lifestyle ตอนที่เรายังเด็กๆ เราทำอะไร แล้วเด็กที่วันนี้ ทำอะไร
.
ความเป็นตัวตนมากขึ้น(ทั้งทางดีและไม่ดี)
ความเป็นหมู่คณะ กลุ่ม สังคม น้อยลง (ทางดี)
..
กาลเวลา ต้องผ่านไปเด็กๆ ลูกหลานของเรา ต่อไปเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เค้าจะมีอะไรไว้สืบทอดความเป็นสังคม เป็นกลุ่ม จิตวิญญาณแห่งท้องถิ่น กันบ้าง
ณ วันนี้ สิ่งดีที่มาจากอดีตดีของเรา ขอให้ถ่ายทอด สู่ลูกหลานให้ได้รับรู้กันด้วย
มิฉนั้น ความสุข ความทรงจำดีๆ ของรุ่นเก่าๆ จะอยู่แต่ใน พิพิธภัณฑ์
ความถนัด คุ้นเคย กระแสนิยม บนกาลเวลา
ตอนที่เรายังเด็กๆ เราทำอะไร แล้วเด็กที่วันนี้ ทำอะไร
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
วัลลา ตันตโยทัย · 19 เม.ย. 2550
วาสนา · 19 เม.ย. 2550
wi_na tewachala-ungkoon · 19 เม.ย. 2550
beyondKM · 19 เม.ย. 2550
ศูนย์GTXNAN2 น่านคริสเตียนศึกษา · 19 เม.ย. 2550
สวัสดีค่ะคุณตาหยู
เห็นด้วยค่ะว่า.." การถ่ายทอด "..สำคัญและที่ต้องไม่ลืมคือการเตรียมเด็กๆให้พร้อมรับการถ่ายทอดตั้งแต่เล็กๆด้วยค่ะ
ขอบคุณที่ทำให้เกิดความคิดดีๆค่ะ
โหมาเร็ว ทันใจเลยคับ คุณเบิร์ด
คุณตาหยูคะ น่าสนใจมากเรื่องนี้
แต่จะทำอย่างไรถึงจะให้เยาวชนของเราไม่ลืมอดีตของบรรพบุรุษ
ท่าน ดร.วิไล ครับ
คงต้องจัดกิจกรรมให้เยาวชนได้รับรู้ และได้เรียนรู้กันอยู่บ่อยๆ
อย่างเช่น จัดให้มีการแข่งโป้งแปะเยาวชนทีมชายหญิง แห่งประเทศไทย
ทุกสังคน ทุกชุมชน ทุกคน คงต้องช่วยกันละครับ
คุณอ้อ - สุชานาถ ครับ
ให้ผมเป็นตา ก็ได้เลยครับ
ช่วยกันถ่ายทอด เพื่อสังคมไทยของเราครับ
สวัสดีค่ะตาหยู
มาเยี่ยมถึงบล๊อกเลยค่ะ มีความสุขในทุกสิ่งที่คิดนะค่ะ เป็นการอวยพรหลังสงกรานต์ค่ะ อิ อิ
ลืม มอญซ่อนผ้า งูกินหาง รี ๆข้าวสาร ปิดตาตีหม้อไปนะค่ะ
ทุกอย่างอยู่ที่การถ่ายทอดผ่านทางสถาบันครอบครัว วัฒนธรรมดี ๆ จะไม่จางหายไป ถ้าเราร่วมมือร่วมใจกันอนุรักษ์ ขอบคุณที่สะกิดต่อมให้คิดค่ะ
สวัสดีครับ บันทึกนี้คลายความคิดถึงจากผมถึงคุณตาหยูไปจนสิ้นในพริบตา...
ผมมีความทรงจำที่แจ่มชัดเสมอในเรื่องราวที่กล่าวถึง และไม่เคยดึงลูกให้ไกลไปจากเรื่องเหล่านี้ด้วยเช่นกัน การส่งลูกไปอยู่ที่บ้านในช่วงปิดเทอม ก็มิใช่เราไม่มีเวลาว่าง แต่ส่วนหนึ่งเป็นเจตนาที่จะให้เขาไปสัมผัสกับวิถีเดิม ๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง
ลูกบ่นเหมือนกันว่าชิงช้าที่โรงเรียนแข็งกระด้างไม่เหมือนชิงช้าที่พ่อปู่ใช้ยางรถมาทำเป็นชิงช้าและผูกไว้ใต้ร่มไม้หน้าบ้าน
ขอบคุณครับ
อ.ลูกหว้า
ผมเที่ยว แถว กรุงเทพ - อยุธยาครับ
นอนดูหนังเกาหลี 2 วัน เดินห้างซะ3วัน
ร้อนครับ กทม
ขอบคุณ อ.ราณี ครับ
การละเล่นดั้งเดิมเลยครับ
สงกรานต์โดนน้ำยังครับ
จะได้เตรียมไปสาดให้ใหม่ครับ
น้องมะปราง
คงต้องให้หน่วยงานระดับชุมชนขึ้นไป ช่วยกันจัด
จัดแข่ง จัดแสดง จัดนิทรรศการ เสวนา โต้วาที
อะไรก็ได้ที่ให้หลายคนมารู้ สัมผัส แสดงออก ว่าอะไรควรดำเนินการงัยต่อ
น่าเสียดายนคะ
คุณแผ่นดิน
คลายความคิดถึง แสดงว่า ไม่คิดถึงแล้วหรือเปล่าครับ อิอิ
ชอบ ดารานำทั้ง 2 รูปจัง ขออนุญาต ล่วงหน้า หากนำไปแสดงที่อื่น ได้มั้ยครับ
ครูอ้อยครับ
พวกสื่อ ของสังคม ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ ทีวี ไม่นำแนะพวกเด็กที่เป็นคนดี ว่าเค้าทำตัวยังงัย เวลาว่างทำอะไร ให้มากๆ
แต่ชอบนำเสนอ ของแพง(บอกว่าดี) วัตถุนิยม(บอกว่าทันสมัย) เพื่อให้ได้เงิน
แต่เยาวชนที่ดู และเอาเป็นแบบอย่าง เค้าไม่เคยคำนึกถึงกันเลย
ไม่ได้วางยาครับ
แอบแซว นะครับ อิอิ