สวัสดีครับ บันทึกนี้คลายความคิดถึงจากผมถึงคุณตาหยูไปจนสิ้นในพริบตา...

ผมมีความทรงจำที่แจ่มชัดเสมอในเรื่องราวที่กล่าวถึง และไม่เคยดึงลูกให้ไกลไปจากเรื่องเหล่านี้ด้วยเช่นกัน  การส่งลูกไปอยู่ที่บ้านในช่วงปิดเทอม ก็มิใช่เราไม่มีเวลาว่าง แต่ส่วนหนึ่งเป็นเจตนาที่จะให้เขาไปสัมผัสกับวิถีเดิม ๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่บ้าง

ลูกบ่นเหมือนกันว่าชิงช้าที่โรงเรียนแข็งกระด้างไม่เหมือนชิงช้าที่พ่อปู่ใช้ยางรถมาทำเป็นชิงช้าและผูกไว้ใต้ร่มไม้หน้าบ้าน

ขอบคุณครับ