รู้อักษร ไม่รู้ใจ ได้ยินเสียง ไม่เข้าใจ ต้องไป ไปพิสูจน์ว่า เขาคือใคร ใครคือเขา
หลังจากที่กระเซ้าเย้าแหย่แล้วด้วยบันทึกเรื่อง   รักนะคะ..จึงกระเซ้าเล่น   ก็รู้สึกหนาวๆ  เพราะเราอยู่ไกลกัน   หรืออาจจะไม่เข้าใจกัน  
ครูอ้อยจึงตื่นขึ้นมาเขียนบันทึกแก้ตัว   ให้รู้สึกหนาวขึ้นมาอีก  เอ๊ย ! ...ไม่ใช่  ให้รู้สึกดีขึ้นมาอีก 
บันทึกนี้มอบให้คุณขจิต   กามนิตหนุ่ม โกทูโน    คุณขจิต  ณ มุกดาหาร  น้องขจิต  ของพี่อ้อยนี้   เป็นชายหนุ่มคนแรกของครูอ้อย  เอ๊ย! ...ไม่ใช่   เป็นคนแรกที่เข้ามาทักทายแสดงความคิดเห็นในบันทึกที่ครูอ้อยเริ่มเขียน  
ในความรู้สึกที่ได้สัมผัส   ผู้ชายคนนี้  เป็นตัวอักษรที่เต็มพลังแห่งความรู้   ความเอื้ออาทร   ให้กำลังใจ   พร้อมที่จะให้  แต่เมื่อมารู้จักกันอย่างใกล้ชิด   คุณขจิต  เป็นคนแรกด้วยและคนแรกอีกครั้งที่เรียกครูอ้อยว่า  " พี่ "  ดังนั้นคุณขจิต  ต้องได้ 15,000  เอ๊ย ! ไม่ใช่  
คุณขจิตจึงมีความใกล้ชิดอีกครั้ง   เมื่อครูอ้อยเขียนเรื่อง  ครอบครัวตัว  " อ" เพราะที่บ้านมีแต่ชื่อเล่นที่ขึ้นต้นด้วย ตัว " อ" คุณขจิตจึงเปิดตัวว่า เธอชื่อ  " แอ๊ด " 
และเมื่อ กลุ่ม เฮฮาศาสตร์จะมาพบกัน  คุณขจิตหรือคุณแอ๊ด  ก็อ้อนครูอ้อยเป็นระยะ   โดยแกล้งทำเป็นขอเบอร์โทรศัพท์   และครูอ้อยก็ให้ไป   ให้แบบครูอ้อยโทร.ไปหาเธอก่อน  และเธอก็บันทึกเบอร์ไว้   จากนั้นไม่นาน  ครูอ้อยจึงตัดสินใจ   ไป  และถามเส้นทางด้วยการถาม ใน สอบถามเส้นทางไปบ้านครูบา 
จากนั้น  ครูอ้อยก็ต้องอดกลั้นการยิ้มไว้  เพราะจะพูดโทรศัพท์ไม่รู้เรื่อง  เนื่องจากสำเนียงของเธอบ่งบอกว่า   เธอมาจากไหน  เสียงเธอเหน่อมาก  จนเด็กทะโมน(คุณขจิตตั้งให้)  เลียนเสียงของเธอว่า   " มะขามเต๊ด "  
และแล้วเราก็ติดต่อกันอีกครั้ง  เมื่อใกล้วันที่จะไปบ้านครูบา ฯ  นัดแนะ  ว่าจะไปด้วยกันกับรถของครูอ้อย  ในวันก่อนที่จะมาบ้านครูบา ฯ  ครูอ้อยไปนอนที่บ้านพี่สาวของพ่อบ้านที่โคราช     คุณขจิตโทร.มาย้ำว่า  จะพบกันที่ไหน   ความรู้สึกของครูอ้อยตอนนั้น  คือ  ดีใจ  และเธอก็บอกว่า  " ดีใจเหมือนได้แก้ว "  เมื่อรู้ว่า  ครูอ้อยตัดสินใจไปบ้านครูบา ฯ
 
เช้าวันเดินทาง  คือวันที่ 5 เม.ย 50 เวลา  07.00น.   คุณขจิตโทร.มาหาครูอ้อยอีก  ซึ่งครูอ้อยกำลังกินข้าวเช้าอยู่   เธอบอกว่า....รออยู่หน้าทางเข้ามหาวิทยาลัยสุรนารี 
ครูอ้อยออกจากบ้าน 08.00 น  คิดดูสิคะ  ครูอ้อยนิสัยดีมากที่ทำให้น้องชายต้องรอ  ถึง 1 ชั่วโมงเต็ม    เมื่อครูอ้อยไปถึงหน้าประตูทางเข้ามหาวิทยาลัยสุรนารี    สายตาของครูอ้อยกวาดไปรอบๆ  และไม่เจอคุณขจิต  ตอนนั้นคิดว่า......  งอนที่ครูอ้อยมาสาย  และหนีไปแล้ว  จึงรีบกดโทรศัพท์หาเธอแล้วถามว่า  ...เธออยู่ไหน..เธอก็บอกว่า   อยู่หน้าประตู   กว่าจะรู้เรื่องกัน  จึงสรุปว่า  ครูอ้อยต้องต่อไปอีก  เพราะประตูทางเข้ามหาวิทยาลัยมีหลายทาง 
สรุป   ครูอ้อยก็พบคุณขจิตที่หน้าประตูทางเข้ามหาวิทยาลัยจริงๆ   ครั้งแรกที่พบก็คือ     คุณขจิตมีบุคลิกที่ว่องไวมาก  เหมือนกามนิตหนุ่ม......ก็ใช่เลย    และพูดเก่ง   คิดดูค่ะ  เธอพูดตั้งแต่หน้าประตูเข้ามหาวิทยาลัยสุรนารี   จนมาถึงบ้านพ่อครูบาฯเลยล่ะค่ะ   แต่การคุยกันนั้น   ครูอ้อยไม่รู้สึกเบื่อเลย   เพราะเธอพูดแต่เรื่องมีสาระ  ถึงแม้ว่าเราจะหลงทางกันบ้างเล็กน้อย  
เราก็ดั้นด้นกันมาจนถึง บ้านพ่อครูบาฯ  ด้วยความเป็นเลิศของคนทุกคนในรถ  ตั้งแต่  พนักงานขับรถคือพ่อบ้าน   คุณขจิต  น้องขวัญ  และครูอ้อยที่คอยสังเกต  
 เมื่อมาถึงบ้าน  ครูอ้อยก็ได้ยินเสียงพ่อครูบาฯ  กระซิบกับครูอ้อยว่า  " ไม่เคยเดินเลย  วิ่งตลอดเวลา "  
ครูอ้อยสังเกตว่า  เธอเป็นคนขยัน  ดูสิ  ขนาดออนไลน์อยู่   เธอยังวิ่งไปล้างแก้วน้ำ  ล้างจาน  สารพัดจะทำ  จนกระทั่ง  ในเย็นวันนั้น  ที่blogger ทางใต้จะเดินทางมา  เธอยังต้อนรับเด็กด้วยความเมตตา  พาเล่น พาร้อง  ตั้งแต่วันแรก  วันเดินทางไปมูลนิธิเด็กรักป่า   จนวันสุดท้ายที่เดินทางกลับบ้านด้วยกัน.... 
เธอน่ารัก......  เหมาะสมที่จะเป็นน้องชายของหลายๆสาวใหญ่ ใน G2K  แก้ตัวแล้ว...แต่ช้าแต่...หายโกรธพี่อ้อย..และไม่คิดจะแก้แค้นแล้วใช่ไหมคะ