การมีคนที่เรารักร่วมเดินทางไปด้วย ยิ่งเป็นความสุขที่งดงามและเปี่ยมสุขเกินกว่าจะหาใดเปรียบปานได้

มีบ้างเหมือนกันที่ผมโดนทักตามประสาคนคุ้นเคยในทำนองว่าระยะหลังนี้ผมไม่ค่อยเขียนบันทึกเรื่องราวกิจกรรมของนิสิต  หรือแม้แต่เรื่องราวว่าด้วยทัศนะของความรักของคนหนุ่มสาวให้อ่านเหมือนช่วงที่ผ่านมา -  ผมไม่รู้จะบอกยังไงดี  แต่ก็ตอบติดตลกแบบเข้ม ๆ ตามสไตล์ตัวเองว่า  “ช่วงนี้ปิดเทอม  บันทึกว่าด้วยเรื่องราวของนิสิต  ก็ต้องปิดเทอมไปด้วยสิมันถึงจะถูก!”

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อันที่จริงยังคงมีเรื่องราวกิจกรรมอีกหลายบันทึกที่ผมยังไม่หยิบยกมาเขียน  ซึ่งล้วนเป็นเรื่องราวดี ๆ ของคนหนุ่มสาวในรั้วมหาวิทยาลัยที่ร่วมแรงใจรังสรรค์ขึ้นมาอย่างมีชีวิตและมีความหมายต่อสังคม  หรือมีค่าและความหมายต่อการเรียนรู้ชีวิตของนิสิตเอง   กระนั้นก็ขออนุญาตพักวางเว้นวรรคไว้สักครู่…เพื่อเปิดเวทีบันทึกสู่“โลกเงียบภายในตัวผม”ที่กำลังตกอยู่ในห้วงความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมา  (แสนนาน)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p>และตอนนี้คือห้วงอารมณ์ที่ผมต้องการเขียนบันทึก (ส่วนตัว)  ที่รื่นรมย์  เป็นการบอกเล่า “เวลาคุณภาพ”  ในบริบทของ “พื้นที่คุณภาพของความรัก”  ที่เกิดกับผมและยังคงดำเนินไปอย่างมีชีวิต -  ชวนต่อการทะนุถนอมเป็นยิ่งนัก</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">มืดค่ำของวันพฤหัสบดีที่  5  เมษายนที่ผ่านมาหลังการดูแลและให้กำลังใจแก่องค์การนิสิตในการจัดกิจกรรม “ม่วนซื่นเบิกบาน มหาสงกรานต์ มมส”  ที่เริ่มเปิดตัวเที่ยงวันยัน 6 โมงเย็น  ซึ่งอันที่จริงในฐานะของการเป็นหัวหน้า  ผมอาจไม่จำเป็นต้องอยู่ในงานจนแล้วเสร็จก็ได้  กระนั้นผมก็มีความสุขที่จะอยู่ดูแลและให้กำลังใจแก่นิสิตจนกระทั่งงานได้ปิดตัวลงตามที่วางโปรแกรมไว้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>ผมกลับถึงบ้านที่กาฬสินธุ์เกือบ  2  ทุ่มเศษ  - เลี้ยวรถเข้าไปในตัววัดตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับลูกเณร  และค่ำคืนนั้นก็ถือโอกาสนอนค้างเป็นเพื่อนเณรน้อยที่วัดอย่างมีความสุข …ครั้นรุ่งเช้าหลังฉันภัตตาหารผมได้นิมนต์เณรไปฉันเพลที่ อ.หนองกรุงศรี  อันเป็นบ้านของน้องนุ้ย จันเพ็ญ  ศรีดาว –  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เราเลือกเส้นทางผ่าน อ.สหัสขันธ์ ไปสู่แหลมโนนวิเศษโดยอาศัย “แพยนต์”  (ผมเรียกเช่นนี้)  ลากข้ามฟากไปสู่ อ.หนองกุงศรี  ซึ่งทั้งสองอำเภอถูกแบ่งอาณาเขตด้วย “น้ำปาว”  หรือเขื่อนลำปาวอันแสนยาวที่ทอดตัวอยู่มาชั่วนาตาปี</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้มาเยือนแหลมโนนวิเศษที่ครั้งหนึ่งเคยเป็น “ความหวังใหม่ของการท่องเที่ยว”  ที่ถูกค้นพบก่อนซากไดโนเสาร์ ณ  ภูกุ้มข้าว  ในเขตพื้นที่ อ.สหัสขันธ์   แต่กลับไม่เฟื่องเลื่องชื่อดังที่คิด  ทั้ง ๆ ที่ผมมองว่าหากมีการลงแรงกันอย่างจริงจังของทุกภาคฝ่ายย่อมไม่ยากเย็นที่จะพลิกให้แหลมโนนวิเศษเป็น “ความหวัง”  ที่มีชีวิตในทางด้านการท่องเที่ยว  ยิ่งบัดนี้เริ่มมีการสร้างสะพานขนาดใหญ่ตัดผ่านลำน้ำสายนี้  ย่อมบ่งชี้ได้ว่า  บัดนี้ถึงเวลาลั่นกลองรบสู่การให้เป็น “พื้นที่ทางการท่องเที่ยว”  อย่างเต็มรูปแบบเสียที</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จะว่าไปแล้วก็ถือว่าเป็นเวลาอันยาวนานไม่น้อยที่ผมไม่ได้พาตัวเองกลับมาสู่การสัมผัสท้องน้ำอันเป็นชีวิตของคนเอง  … </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ท้องน้ำของเขื่อนลำปาวในหน้านี้สงบและราบเรียบ   ลมร้อนพัดผ่านอย่างเย็นสบาย  ผู้คนจำนวนไม่น้อยยังคงล่องเรือจับปลาอย่างที่เคยเป็น -  เด็กจำนวนหนึ่งเล่นน้ำอย่างมีความสุข  ฝูงวัวควายของชาวบ้านยังคงเล็มหญ้าอยู่ริมตลิ่ง …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ภาพเหล่านี้ผมพานพบมานักต่อนัก  เพียงแต่ขาดห้วงไปเสียนาน  การได้สัมผัสอีกครั้งจึงดูแปลกตาอยู่ไม่น้อย  ยิ่งเณรและเจ้าแดนไทยิ่งดูมีความสุขเป็นอย่างมาก - วิ่งเล่นและถามทักอยู่ตลอดเวลาว่าที่นี่ที่ไหน..?  มีจระเข้กินคนหรือเปล่า ?  มีปลาตัวใหญ่มากหรือไม่ ?  วัวควายเหล่านี้เป็นของใคร ?  อีกนานมั๊ยจึงจะถึงจุดหมายปลายทาง ?…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การไปบ้านของน้องนุ้ยในครั้งนี้  เป็นเสมือนการไปพักผ่อน, เติมเต็มกำลังใจไฟฝันให้กับตนเอง  โดยมีคนอันเป็นที่รักในครอบครัวร่วมเดินทางไปอย่างอบอุ่น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p>หลายคนบอกว่าต้องไม่ลืมสร้างบรรยากาศการกินข้าวนอกบ้านอย่างสม่ำเสมอ  แต่สำหรับผมและคนในครอบครัวกลับชื่นชอบและหลงใหลการกินข้าวที่บ้านเป็นชีวิตจิตใจ…เรียกได้ว่า  เป็นความซ้ำซากที่ไม่จำเจ  และเป็นความซ้ำซากที่มีชีวิต ! </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมมีความสุขกับการเดินทางครั้งนี้อย่างมหาศาล  ถึงแม้เส้นทางไปสู่หมู่บ้านจะลัดเลาะเส้นทางทุ่งที่ฝุ่นคลุ้งตลบก็ตามเถอะ…แต่ภาพของท้องน้ำ  กระท่อมชายทุ่ง  กอไผ่  สวนผัก  ก็ล้วนเป็นภาพที่จรรโลงสายตาและหัวใจเป็นที่สุด</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในช่วงที่เรากำลังพักรอการมาของแพเครื่องยนต์เพื่อนำเราและรถยนต์ข้ามไปยังอีกฝั่ง  -  เราต่างมีเวลามากมายที่จะทำกิจกรรมร่วมกันอย่างรื่นรมย์   เป็นต้นว่าหยอกล้อกันภายใต้ศาลาริมเขื่อน  ทานขนมและดื่มน้ำอย่างมีรสชาติ  สวนเสเฮฮาตามประสาพ่อแม่ลูกและหลานๆ  …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ห้วงเวลานั้นผมรู้และสัมผัสได้อย่างแท้จริงว่า “ความสุขหาได้ไม่ยาก”  และการเดินทางก็คือส่วนหนึ่งของการนำพาชีวิตไปสัมผัสกับความสุขที่อยู่นอกเหนือจากชายคาบ้าน  และยิ่งการมีคนที่เรารักร่วมเดินทางไปด้วย  ยิ่งเป็นความสุขที่งดงามและเปี่ยมสุขเกินกว่าจะหาใดเปรียบปานได้ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ปิดเทอมครั้งนี้ผมยังไม่สามารถทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับลูก ๆ  คือการไปเที่ยวทะเล  แต่การได้มาเยือนท้องน้ำอันเป็นที่ให้ชีวิตของผมก็ช่วยให้บรรดาลูก ๆ  ไม่รู้สึกขาดเขินในคำสัญญาที่ยังไม่ได้รับการตอบสนองจากพ่อที่บ้างานอย่างผม   รวมถึงการมีพลังใจที่เข้มแข็งในการรอคำสัญญานั้นอย่างไม่รู้สึกผิดหวังและเป็นทุกข์ !</p><p></p><p>ผมมั่นใจว่าผมได้ใช้เวลาสั้น ๆ เพียงวันเดียวในวันหยุดกับครอบครัวได้อย่างมีคุณภาพไม่ด้อยไปกว่าสัปดาห์ที่ผ่านมา  เพียงแต่เราไม่สามารถคึกคะนองเต็มอัตราศึกได้ในทุกเรื่อง  เพราะยังไงเณรก็ยังเป็นเณรที่เรายังต้องพึงระวังมิให้ลูกเณรของเราเกิดความสับสนในสถานะที่เป็นอยู่   </p><p></p><p>วันหยุดติดต่อกันสามวัน  แต่ผมกลับมีเวลาอยู่กับครอบครัวเพียง 1  วัน  ที่เหลืออีก 2 วัน คือการกลับสู่มหาสารคามเพื่อปฏิบัติราชการในวันหยุด…ย้ำอีกครั้ง  -  เป็นการปฏิบัติราชการในวันหยุดในบทบาทของหัวหน้าที่ต้องดูแลงานชั่วคราวแทนลูกน้อง    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กระนั้นผมก็รู้สึกและสัมผัสได้ว่า  ผมได้นำห้วงเวลาสั้น ๆ อันน้อยนิดนั้นมาใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อคนที่ผมรักอย่างเต็มที่แล้ว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเดินทางกลับสู่มหาสารคามกลางดึกของวันนั้น  โดยเพื่อนชีวิตยังอยู่ที่กาฬสินธุ์เพื่อใช้เวลาที่เหลือเป็นเวลาคุณภาพสำหรับลูกทั้งสองและเธอยังมีพันธะทางใจที่ต้องตักบาตรในรุ่งเช้าอีกครั้ง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่ใช่มนุษย์เงินเดือน  แต่งานก็คือส่วนหนึ่งของชีวิต  กระนั้น งานก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่ไปกว่าคนที่ผมรัก  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หากแต่บัดนี้ผมเรียนรู้ที่จะสร้างความสมดุลระหว่างงานและครอบครัวได้อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน</p><p>   </p><p>ผมเชื่อว่าผมทำได้…และครั้งต่อไปจะทำได้ดีกว่าเดิม</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>