เปลือยความสุข (6) : ความสุขนอกชายคาบ้านกับเวลาอันน้อยนิดแต่ยิ่งใหญ่

การมีคนที่เรารักร่วมเดินทางไปด้วย ยิ่งเป็นความสุขที่งดงามและเปี่ยมสุขเกินกว่าจะหาใดเปรียบปานได้

มีบ้างเหมือนกันที่ผมโดนทักตามประสาคนคุ้นเคยในทำนองว่าระยะหลังนี้ผมไม่ค่อยเขียนบันทึกเรื่องราวกิจกรรมของนิสิต  หรือแม้แต่เรื่องราวว่าด้วยทัศนะของความรักของคนหนุ่มสาวให้อ่านเหมือนช่วงที่ผ่านมา -  ผมไม่รู้จะบอกยังไงดี  แต่ก็ตอบติดตลกแบบเข้ม ๆ ตามสไตล์ตัวเองว่า  ช่วงนี้ปิดเทอม  บันทึกว่าด้วยเรื่องราวของนิสิต  ก็ต้องปิดเทอมไปด้วยสิมันถึงจะถูก !”

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อันที่จริงยังคงมีเรื่องราวกิจกรรมอีกหลายบันทึกที่ผมยังไม่หยิบยกมาเขียน  ซึ่งล้วนเป็นเรื่องราวดี ๆ ของคนหนุ่มสาวในรั้วมหาวิทยาลัยที่ร่วมแรงใจรังสรรค์ขึ้นมาอย่างมีชีวิตและมีความหมายต่อสังคม  หรือมีค่าและความหมายต่อการเรียนรู้ชีวิตของนิสิตเอง   กระนั้นก็ขออนุญาตพักวางเว้นวรรคไว้สักครู่…เพื่อเปิดเวทีบันทึกสู่ โลกเงียบภายในตัวผม ที่กำลังตกอยู่ในห้วงความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมา  (แสนนาน)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p>และตอนนี้คือห้วงอารมณ์ที่ผมต้องการเขียนบันทึก (ส่วนตัว)  ที่รื่นรมย์  เป็นการบอกเล่า เวลาคุณภาพ  ในบริบทของ พื้นที่คุณภาพของความรัก  ที่เกิดกับผมและยังคงดำเนินไปอย่างมีชีวิต -  ชวนต่อการทะนุถนอมเป็นยิ่งนัก</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">มืดค่ำของวันพฤหัสบดีที่  5  เมษายนที่ผ่านมาหลังการดูแลและให้กำลังใจแก่องค์การนิสิตในการจัดกิจกรรม ม่วนซื่นเบิกบาน มหาสงกรานต์ มมส  ที่เริ่มเปิดตัวเที่ยงวันยัน 6 โมงเย็น  ซึ่งอันที่จริงในฐานะของการเป็นหัวหน้า  ผมอาจไม่จำเป็นต้องอยู่ในงานจนแล้วเสร็จก็ได้  กระนั้นผมก็มีความสุขที่จะอยู่ดูแลและให้กำลังใจแก่นิสิตจนกระทั่งงานได้ปิดตัวลงตามที่วางโปรแกรมไว้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>ผมกลับถึงบ้านที่กาฬสินธุ์เกือบ  2  ทุ่มเศษ  - เลี้ยวรถเข้าไปในตัววัดตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับลูกเณร  และค่ำคืนนั้นก็ถือโอกาสนอนค้างเป็นเพื่อนเณรน้อยที่วัดอย่างมีความสุข …ครั้นรุ่งเช้าหลังฉันภัตตาหารผมได้นิมนต์เณรไปฉันเพลที่ อ.หนองกรุงศรี  อันเป็นบ้านของน้องนุ้ย จันเพ็ญ  ศรีดาว   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เราเลือกเส้นทางผ่าน อ.สหัสขันธ์ ไปสู่แหลมโนนวิเศษโดยอาศัย “แพยนต์”  (ผมเรียกเช่นนี้)  ลากข้ามฟากไปสู่ อ.หนองกุงศรี  ซึ่งทั้งสองอำเภอถูกแบ่งอาณาเขตด้วย น้ำปาว  หรือเขื่อนลำปาวอันแสนยาวที่ทอดตัวอยู่มาชั่วนาตาปี</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้มาเยือนแหลมโนนวิเศษที่ครั้งหนึ่งเคยเป็น ความหวังใหม่ของการท่องเที่ยว  ที่ถูกค้นพบก่อนซากไดโนเสาร์ ณ  ภูกุ้มข้าว  ในเขตพื้นที่ อ.สหัสขันธ์   แต่กลับไม่เฟื่องเลื่องชื่อดังที่คิด  ทั้ง ๆ ที่ผมมองว่าหากมีการลงแรงกันอย่างจริงจังของทุกภาคฝ่ายย่อมไม่ยากเย็นที่จะพลิกให้แหลมโนนวิเศษเป็น ความหวัง  ที่มีชีวิตในทางด้านการท่องเที่ยว  ยิ่งบัดนี้เริ่มมีการสร้างสะพานขนาดใหญ่ตัดผ่านลำน้ำสายนี้  ย่อมบ่งชี้ได้ว่า  บัดนี้ถึงเวลาลั่นกลองรบสู่การให้เป็น พื้นที่ทางการท่องเที่ยว  อย่างเต็มรูปแบบเสียที</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จะว่าไปแล้วก็ถือว่าเป็นเวลาอันยาวนานไม่น้อยที่ผมไม่ได้พาตัวเองกลับมาสู่การสัมผัสท้องน้ำอันเป็นชีวิตของคนเอง  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ท้องน้ำของเขื่อนลำปาวในหน้านี้สงบและราบเรียบ   ลมร้อนพัดผ่านอย่างเย็นสบาย  ผู้คนจำนวนไม่น้อยยังคงล่องเรือจับปลาอย่างที่เคยเป็น -  เด็กจำนวนหนึ่งเล่นน้ำอย่างมีความสุข  ฝูงวัวควายของชาวบ้านยังคงเล็มหญ้าอยู่ริมตลิ่ง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ภาพเหล่านี้ผมพานพบมานักต่อนัก  เพียงแต่ขาดห้วงไปเสียนาน  การได้สัมผัสอีกครั้งจึงดูแปลกตาอยู่ไม่น้อย  ยิ่งเณรและเจ้าแดนไทยิ่งดูมีความสุขเป็นอย่างมาก - วิ่งเล่นและถามทักอยู่ตลอดเวลาว่าที่นี่ที่ไหน..?  มีจระเข้กินคนหรือเปล่า ?  มีปลาตัวใหญ่มากหรือไม่ ?  วัวควายเหล่านี้เป็นของใคร ?  อีกนานมั๊ยจึงจะถึงจุดหมายปลายทาง ?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การไปบ้านของน้องนุ้ยในครั้งนี้  เป็นเสมือนการไปพักผ่อน, เติมเต็มกำลังใจไฟฝันให้กับตนเอง  โดยมีคนอันเป็นที่รักในครอบครัวร่วมเดินทางไปอย่างอบอุ่น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p>หลายคนบอกว่าต้องไม่ลืมสร้างบรรยากาศการกินข้าวนอกบ้านอย่างสม่ำเสมอ  แต่สำหรับผมและคนในครอบครัวกลับชื่นชอบและหลงใหลการกินข้าวที่บ้านเป็นชีวิตจิตใจ…เรียกได้ว่า  เป็นความซ้ำซากที่ไม่จำเจ  และเป็นความซ้ำซากที่มีชีวิต ! </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมมีความสุขกับการเดินทางครั้งนี้อย่างมหาศาล  ถึงแม้เส้นทางไปสู่หมู่บ้านจะลัดเลาะเส้นทางทุ่งที่ฝุ่นคลุ้งตลบก็ตามเถอะ…แต่ภาพของท้องน้ำ  กระท่อมชายทุ่ง  กอไผ่  สวนผัก  ก็ล้วนเป็นภาพที่จรรโลงสายตาและหัวใจเป็นที่สุด</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในช่วงที่เรากำลังพักรอการมาของแพเครื่องยนต์เพื่อนำเราและรถยนต์ข้ามไปยังอีกฝั่ง  -  เราต่างมีเวลามากมายที่จะทำกิจกรรมร่วมกันอย่างรื่นรมย์   เป็นต้นว่าหยอกล้อกันภายใต้ศาลาริมเขื่อน  ทานขนมและดื่มน้ำอย่างมีรสชาติ  สวนเสเฮฮาตามประสาพ่อแม่ลูกและหลานๆ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ห้วงเวลานั้นผมรู้และสัมผัสได้อย่างแท้จริงว่า ความสุขหาได้ไม่ยาก  และการเดินทางก็คือส่วนหนึ่งของการนำพาชีวิตไปสัมผัสกับความสุขที่อยู่นอกเหนือจากชายคาบ้าน  และยิ่งการมีคนที่เรารักร่วมเดินทางไปด้วย  ยิ่งเป็นความสุขที่งดงามและเปี่ยมสุขเกินกว่าจะหาใดเปรียบปานได้ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ปิดเทอมครั้งนี้ผมยังไม่สามารถทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับลูก ๆ  คือการไปเที่ยวทะเล  แต่การได้มาเยือนท้องน้ำอันเป็นที่ให้ชีวิตของผมก็ช่วยให้บรรดาลูก ๆ  ไม่รู้สึกขาดเขินในคำสัญญาที่ยังไม่ได้รับการตอบสนองจากพ่อที่บ้างานอย่างผม   รวมถึงการมีพลังใจที่เข้มแข็งในการรอคำสัญญานั้นอย่างไม่รู้สึกผิดหวังและเป็นทุกข์ !</p><p></p><p>ผมมั่นใจว่าผมได้ใช้เวลาสั้นเพียงวันเดียวในวันหยุดกับครอบครัวได้อย่างมีคุณภาพไม่ด้อยไปกว่าสัปดาห์ที่ผ่านมา  เพียงแต่เราไม่สามารถคึกคะนองเต็มอัตราศึกได้ในทุกเรื่อง  เพราะยังไงเณรก็ยังเป็นเณรที่เรายังต้องพึงระวังมิให้ลูกเณรของเราเกิดความสับสนในสถานะที่เป็นอยู่   </p><p></p><p>วันหยุดติดต่อกันสามวัน  แต่ผมกลับมีเวลาอยู่กับครอบครัวเพียง 1  วัน  ที่เหลืออีก 2 วัน คือการกลับสู่มหาสารคามเพื่อปฏิบัติราชการในวันหยุด…ย้ำอีกครั้ง  -  เป็นการปฏิบัติราชการในวันหยุดในบทบาทของหัวหน้าที่ต้องดูแลงานชั่วคราวแทนลูกน้อง    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กระนั้นผมก็รู้สึกและสัมผัสได้ว่า  ผมได้นำห้วงเวลาสั้น ๆ อันน้อยนิดนั้นมาใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อคนที่ผมรักอย่างเต็มที่แล้ว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเดินทางกลับสู่มหาสารคามกลางดึกของวันนั้น  โดยเพื่อนชีวิตยังอยู่ที่กาฬสินธุ์เพื่อใช้เวลาที่เหลือเป็นเวลาคุณภาพสำหรับลูกทั้งสองและเธอยังมีพันธะทางใจที่ต้องตักบาตรในรุ่งเช้าอีกครั้ง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่ใช่มนุษย์เงินเดือน  แต่งานก็คือส่วนหนึ่งของชีวิต  กระนั้น งานก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่ไปกว่าคนที่ผมรัก  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หากแต่บัดนี้ผมเรียนรู้ที่จะสร้างความสมดุลระหว่างงานและครอบครัวได้อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน</p><p>   </p><p>ผมเชื่อว่าผมทำได้…และครั้งต่อไปจะทำได้ดีกว่าเดิม</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน pandin



ความเห็น (22)

เขียนเมื่อ 
  • มาอ่านบันทึกคุณพนัสทีไร  สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นทุกครั้งนะคะ
  • ช่วงนีเขียนเรื่องครอบครัวบ้างน่ารักดีค่ะ
  • ยังไม่นอนหรือคะ
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ...

P

ผมยังไม่นอนครับ...และดูเหมือนเสร็จบันทึกนี้ก็จะเข้านอน  พรุ่งนี้คงมีการงานรออยู่เบื้องหน้ามหาศาล...และช่วงนี้เป็นห้วงอารมณ์ที่อยากเขียนเรื่องความสุขใกล้ ๆ ตัวของตนเองมากที่สุด  หลังจากทิ้งร้างให้เป็นโลกเงียบมาเสียนาน

อาจารย์..นอนดึก หรือเพิ่งตื่นล่ะครับ...

ขอบคุณนะครับที่แวะมาอยู่เป็นเพื่อน

 

เขียนเมื่อ 
  • ตรวจงานอยู่ค่ะ  ยังไม่ได้นอนเลย
  • ชินซะแล้ว เพราะก่อนหน้านีเรียนของม.ไชเบอร์เลยชินกับการนอนดึกค่ะ
เขียนเมื่อ 

เป็นกำลังใจให้นะครับ อ.ลูกหว้า

รักษาสุขภาพทั้งกายและใจ....สู้ ๆ ครับ...

 

ครูอ้อยก็ยังไม่นอนค่ะ..เพราะเพิ่งจะตื่นขึ้นมาค่ะ

สู้สู้ค่ะ

บันทึกน่ารักและอบอุ่นค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีตอนเช้าครับ ครูอ้อย..

P

  • ผมมาอ่านบันทึกอีกคราวก็ช่วงเช้าของวันนี้
  • เมื่อคืนขบคิดอยู่ว่าจะเปลี่ยนรูปแบบการเขียนซะใหม่  หันมาเขียนให้สั้น อ่านง่าย เหมือนที่ครูอ้อยที่ทำได้อย่างเป็นธรรมชาติ (เนียน)
  • เพราะผมติดเรื่องยาวไปหน่อย เกรงใจคนอ่าน...
  • แต่จะเน้นภาพให้ได้ชมมากขึ้น
  • ไม่รู้จะทำได้สักแค่ไหน....แต่ก็จะลอง ๆ ดูสักยก ครับ...

ขอให้เช้านี้เป็นเช้าที่สดใสสำหรับครูอ้อยและครอบครัว - นะครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากค่ะ ที่กรุณาขับรถไปส่งถึงที่บ้าน  บนเส้นทางอันทุลักทะเล

แต่ก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ ขอโทษจริงๆ สำหรับเหตุการณ์วันนั้น ไม่รู้จะพูดยังไง รู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้ค่ะ

เขียนเมื่อ 
P

การได้ไปบ้านนุ้ยถือเป็นโอกาสอันดีของการไปพักผ่อน  ไปกันครบคนในครอบครัว..ก็สุขใจแล้ว...

ส่วนเณรน้อยงอแงบ้างก็เป็นธรรมดาของเด็ก...กลับมาถึงบ้านก็ยังไม่หายงอน  ครู่ใหญ่โน่นแหละถึงได้กลับมาร่าเริง

เณรหิวข้าวมากกระมัง.....ฉันนมเปรี้ยวและ:ซาลาเปาไปตั้ง 2 ก้อน

น่ารักทุกคนเลยครับ

ครอบครัวตัวอย่างในยุคนี้...

สิ่งหนึ่งที่ประทับใจ คือ ถ้อยความเหล่านี้ครับ

ผมไม่ใช่มนุษย์เงินเดือน  แต่งานก็คือส่วนหนึ่งของชีวิต  กระนั้น งานก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่ไปกว่าคนที่ผมรัก 

หากแต่บัดนี้ผมเรียนรู้ที่จะสร้างความสมดุลระหว่างงานและครอบครัวได้อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

  

ผมเชื่อว่าผมทำได้...และครั้งต่อไปจะทำได้ดีกว่าเดิม

เขียนเมื่อ 
ชอบคำพูดที่เขียนแบบที่คุณจตุพรนำมาลงเลยค่ะจะ เขียนอยู่แล้ว ราณียกเป็นครอบครัวตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบมาก เห็นแล้วปลื้มแทนคุณแผ่นดินและคุณแดนไทมาก  รูปน้องแดนไทน่ารักมากตอนใส่แว่น น่าขยำแก้มมาก ค่ะ  อ้อลืม สวัสดีค่ะ  และขอบคุณที่่ทำให้ราณีได้อ่านบล๊อกดี ๆ  อย่างนี้
เขียนเมื่อ 
รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะทุกคน นอนกันดึกเกินไปรึเปล่า แล้วครูอ้อย ตื่นมาอย่างนี้บ่อยรึเปล่าคะ
โก๊ะ
IP: xxx.25.8.105
เขียนเมื่อ 
มีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่านเรื่องราวดีๆผ่านบันทึกของคุณแผ่นดิน..เหมือนได้ไปเที่ยวด้วยจริงๆ...ได้สัมผัสความรัก..ความอบอุ่นที่มีให้กันของครอบครัว..เป็นครอบครัวที่อบอุ่นจริงๆค่ะ "ผมไม่ใช่มนุษย์เงินเดือน แต่งานก็คือส่วนหนึ่งของชีวิต กระนั้น งานก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่ไปกว่าคนที่ผมรัก หากแต่บัดนี้ผมเรียนรู้ที่จะสร้างความสมดุลระหว่างงานและครอบครัวได้อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ผมเชื่อว่าผมทำได้...และครั้งต่อไปจะทำได้ดีกว่าเดิม" ชอบค่ะและคิดว่าคุณแผ่นดินทำได้..กำลังทำอยู่..และทำได้ดีด้วย
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ คุณเอก

P

เวลาคุณภาพ...คือคำที่คุณเอกบอกกล่าวต่อผม  และผมก็เก็บมาคิดและบริหารจัดการอย่างมีสิติและดำเนินไปให้สมดุล..เพื่อให้ได้อย่าง  แต่ก็ต้องไม่เสียอย่าง..

ชีวิตช่วงนี้มีความสุข..มีพลังอย่างบอกไม่ถูก...การงานก็ยังหนักหน่วงไม่น้อยกว่าที่ผ่านมา  กระนั้นพลังจากคนรอบข้างก็ช่วยให้เรามีพลังเหลือเฟือต่อการทำงานและดำเนินชีวิต...

ขอบคุณครับ..ที่เชื่อว่าผมทำได้..

และผมก็จะทำให้ดีที่สุดครับ..

เขียนเมื่อ 
อ.ราณีครับ
P

ผมเองก็มีความสุขในทุกถ้อยคำที่อาจารย์แวะมาทักทายและให้กำลังใจ..ผมปล่อยชีวิตไปกับการงานมานานเกินไป  แต่บัดนี้จะพยายามจัดการให้งานและบ้านมีความสมดุลกัน...

ลูกมาพร้อม ๆ กับการเปลี่ยนแปลงอันมากมายของชีวิต  โดยเฉพาะการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีอย่างไม่น่าเชื่อ...

ลูกเป็นความมหัศจรรย์...สำหรับผม...ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

สาธุ สาธุ สาธุ
    ขอความสุข ความดี ความงาม เยี่ยงนี้จงอยู่คู่โลก และทวีปริมาณและปริมณฑล ออกไปไม่รู้จบด้วยเถิด.

 

เขียนเมื่อ 
สวัสดีครับ
P
คุณ ใบบุญ

ขอบคุณในความห่วงใยอันดีงามนะครับ..เท่าที่คุยกันล่าสุดที่บ้านพ่อครูบา  ครูอ้อยก็บอกกล่าวว่าตื่นนอนช่วงนี้เลยแหละครับ...แต่จะเข้านอนตอน 3 ทุ่ม 

 

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  คุณโก๊ะ...

เมื่อไหร่น้อ..คุณโก๊ะจะเขียนบล็อกสักที (ยิ้ม ๆ )  เชียร์ใจขาดเลยครับ...

ผมสุขใจและอิ่มใจเสมอที่เห็นตัวหนังสือของคุณโก๊ะ. มีหลายคนเริ่มทักผมว่า "คุณโก๊ะ"  เป็นใคร  อยู่ที่ไหน..ผมตอบว่าไม่รู้...รู้แต่เพียงว่า  เป็นกัลยาณมิตรที่ดี..มีความคิดและความรู้สึกที่ดีต่อสังคม ....

ผมบอกกับพวกเขาเช่นนั้นจริง ๆ

ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 
สวัสดีครับ
P
อ. Handy

ขอบพระคุณครับ...ชีวิตยังคงมีความงดงามเสมอ และเรื่องดี ๆ ก็จะยังมาเยือนเราอีกเยอะ..ผมเชื่อเช่นนั้นนะครับ

 

อบอุ่นค่ะ บอกได้คำเดียว ว่า อบอุ่น
เขียนเมื่อ 
สวัสดีครับพี่แป๊ด..สวัสดีปีใหม่
P

ขอบคุณครับ...ผมเชื่อว่าครอบครัวพี่แป๊ดก็อบอุ่นเช่นกัน

มีความสุขกับวันปีใหม่แบบไทย ๆ  ของเรานะครับ...

อยู่ดี มีแฮง....

เขียนเมื่อ 
มาสัมผัสความสุขค่ะ...อ่านแล้วได้รับความสุขไปกับบรรยากาศ สายลม แสงแดด ท้องน้ำ พร้อมกับความสุขจากครอบครัวของคุณแผ่นดินด้วย....ขอบคุณค่ะ
เขียนเมื่อ 
สวัสดีครับ อ.แป๋ว
P

ก่อนหน้านี้ผมไม่ค่อยมีเวลาให้กับครอบครัวนัก  แต่ตอนนี้ต้องจัดการอย่างเป็นรูปธรรม  เพราะสำคัญกับชีวิตเหลือเกิน...

ขอบคุณครับ