เสียงคำรณแห่งการตื่นรู้

Roar of Awakening

บทนำจากหนังสือ The Philosophy of India by Heinrich Zimmer เล่าซ้ำในบทแรกของหนังสือ Embracing Our Selves: The Voice Dialogue Manual by Hal & Sidra Stone

มีนางเสือท้องแก่อาศัยในป่า ใกล้จะคลอดเต็มที่ แต่ด้วยความหิว ก็ยังเดินทางหาอาหารจนในที่สุดก็เจอฝูงแพะหากินอยู่กลางทุ่งหญ้า นางเสือก็ออกไล่ล่า ฝูงแพะก็แตกกระเจิง วิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอด แต่ในที่สุด แม้สภาพร่างกายไม่เหมือนปกติ นางเสือก็ตะปบฆ่าได้หนึ่งตัวแต่ด้วยความอ่อนเพลียและการออกกำลัง นางเสือก็คลอดลูกเสือออกมาแล้วนางก็เสียชีวิตอยู่ ณ ที่นั้น

ฝูงแพะเดินเข้ามา ดูลูกเสือที่พึ่งคลอด และแล้วก็รับลูกเสืออยู่ในฝูง

วันเวลาผ่านไป ลูกเลือเติบโตเป็นเสือหนุ่ม แต่นอกเหนือจากรูปร่างที่เป็นเสือวัยรุ่นโตเต็มที่แล้ว กลิ่น นิสัย การกิน แม้กะทั่งการร้อง ก็เป็นแพะ เสือหนุ่มพยายามจะ แบ๊ แบ๊ เท่าที่จะเลียนได้ เดินรวมฝูงกับแพะที่เหลืออย่างเป็นปกติ

อยู่มาวันหนึ่งมีเสือใหญ่หลงถิ่นมาเจอฝูงแพะ ก็ดีใจ วิ่งเข้าใส่ ไล่ล่าเป็นพัลวัน จนฆ่าแพะได้หนึ่งตัว เสือหนุ่มไม่ได้หนีไปไหน ยืนมองอยู่อย่างฉงนฉงาย ท่ามกลางความแปลกใจของเสือใหญ่พลัดถิ่น เมือ่เห็นเสือกระทงแต่เต็มไปด้วยกลิ่นสาบแพะ ไม่คำรามแต่ร้องเสียงแปลกประหลาด ด้วยความประหลาดใจและไม่พอใจ เสือใหญ่ลากถูลู่ถูกังเสือกระทงไปที่ริมน้ำ ให้ดูเงาของตนว่าตนเองเป็นใคร มิใยที่เห็นเงาของเสือด้วยตาตนเอง เสือหนุ่มก็ยังไม่รู้เห็น เสือใหญ่ยิ่งโกรธมากขึ้น

เสือใหญ่ฉีกกระชากซากแพะ เอาเนื้อสดเปื้อนเลือดออกมาชิ้นหนึ่ง แล้วปลุกปล้ำเสือหน่มยัดเยียดเอาเนื้อแพะนั้นเข้าปากไป เสือหน่มพยายามจะคายออกด้วยความขยะแขยง แต่ก็ไม่สำเร็จ เสือใหญ่รอจนมั่นใจว่าเสือหน่มได้ขยอกกลืนเนื้อแพะเข้าไปจนได้

หลังจากชิ้นแรก เสือใหญ่ฉีกเนื้อแพะให้กินอีกชิ้นหนึ่ง คราวนี้เสือหนุ่มไม่ลังเลอีกต่อไป เขยือกขยอกกลืนเนื้อแพะเข้าท้อง ทั้งเนื้อทั้งเลือดอย่างกระหายเลือด ทันทีที่เคี้ยวกลืนเสร็จ เสือหนุ่มเหยียดตัวผงาด และเป็นครั้งแรกของชีวิต แทนที่จะร้องแบ๊ แบ๊ ไม่เป็นภาษาอะไร เสือหนุ่มก็เปล่งเสียงคำรณคำรามก้องไพร และในที่สุดเสือทั้งสองตัวก็คืนเข้าสู่ป่าลึกไปด้วยกัน

บางครั้งบางครา คนเราก็ถูกเลี้ยงให้เป็นแพะ ไม่ว่าแท้จริงเราเป็นอะไร สามารถทำอะไรได้บ้าง และอะไรคือ "ที่ทาง" ของเราเอง กฏ ระเบียบ วิธีคิด วิอยู่ กิน อาศัย ทำให้เราไม่เคยคิดว่าเราเป็นอะไรอย่างอื่นไปได้ ยกเว้นจากเป็นแพะ กรอบความคิดนี้เองที่ทำให้เราไม่เคยที่จะขวนขวาย แสวงหา ว่า แท้จริงเราเป็นใคร

เราจะพึงพอใจอยู่กับความจำเจ อยู่กับการเป็นแพะ เพราะการเลี้ยงดู เพราะสิ่งแวดล้อม เพราะอะไรก็แล้วแต่ที่เป็น ข้อจำกัด

จนกระทั่งสักวันหนึ่ง เราบางคนเท่านั้นที่อาจจะได้ คำรณคำรามแห่งการได้ตื่นรู้ เมื่อนั้น เราค้นพบที่ทางของเรา ค้นพบความสามารถของเราที่ถูกเก็บกักอยู่เป็นเวลานาน unlease พลังและตัวตนที่แท้จริง เพื่อคืนสู่พฤกษาไพร เผชิญความกว้างใหญ่ของความเป็นไปได้ ของศักยภาพที่แท้จริงของตนเอง เสียงคำรณนี้เอง เป็น The Roar of Awakening

ระบบอะไรก็ตามที่เก็บกักความสามารถที่แท้จริง self ทีแท้ของมนุษย์แต่ละคน เป็นกรอบขวางกั้นความเข้าใจอย่างถ่องแท้ใน self ในตนเอง แต่ละปัจเจกอาจจะไม่เคยเห็นตนเองไปจนตาย จนกว่าปัจเจกนั้น โดยบังเอิญหรือสาเหตุใดก็ตาม ได้ถูกกระตุ้นจนเกิดการ ตื่นรู้ และเข้าใจตนเอง หรืออยู่ภายใต้ระบบใดก็ตาม ที่จะเกื้อหนุน ส่งเสริมให้ตื่นรู้และเข้าใจตนเอง ทลายกรอบแห่งการเป็นแพะไปตลอดชีวิตนั้นลงได้

แพะทั้งฝูงนั้น อาจจะมีทั้งเสือ ทั้งสิงโต แมวป่า สุนัขป่า อีกมากมายที่รอ awakening อยู่ ถ้าเพียงแต่ได้คำรณแห่งการตื่นรู้

ที่แท้เราเป็นแพะ หรือเราเป็นอะไร เราทราบแล้วหรือยัง?