อ.จันทรรัตน์ครับ

ตอนผมอ่านทีแรก ก็รู้สึกนิดๆว่าตัวอย่างนี้ค่อนข้างโหดเหมือนกัน

แต่คิดว่าคนเขียน (Heinrich Simmer) ไม่ได้ตั้งใจจะ endorse การที่เสือ "อกตัญญู" หรือเอารัดเอาเปรียบ" ว่าเป็นเรื่องที่ดี

เพราะบทความและหนังสือสองเล่มนี้ว่าด้วย "Self" หรือ "Inner-self" เป็นหลัก ครับ นิทานเรื่องนี้เป็น analogy เป็นอุปมาอุปมัย

ที่เสือหนุ่ม "อร่อย" กับเนื้อแพะนั้น เป็น natural feeling และเพียงแต่ "ซื่อสัตย์" ต่อตนเองว่า "รู้สึกอร่อย" เท่านั้นเอง แพะตัวนั้นเสือไม่ได้ฆ่า และการ "ฆ่า" ของสัตว์เพื่ออาหาร ก็ไม่ได้เกี่ยวกับ moral ด้วย (แต่สำหรับคนนั้นมีแน่นอน เห็นด้วย 100%)

เราจะ sympathy ผู้อ่อนแอ เพราะนั้นเป็น value ของเรา (มนุษย์) บ่อยครั้งที่เรา "เกลียด" ไม่ชอบเสือ หมาป่า ที่มากินวัว กินไก่ แต่ผมว่าตรงนั้นเรา sympathy โดยไม่ได้ empathy และเราใช้ human morality ไปครอบ animal behavior (เหมือนอย่างที่บางประเทศ "พยายาม" บอกประเทศอื่นๆว่าอะไรควร ไม่ควร ในขณะนี้) การพยายาม "ครอบ" value ข้ามเผ่าพันธุ์นั้น ผมว่ามีความเสี่ยงสูง แต่เรารู้สึกว่าถ้าเสืออดตาย หมาป่าอดอาหารตายนั้นถูกต้อง (รึเปล่า?)

เหมือนนิทานชาวนากับงูเห่านั้นแหละครับ อ่านปุ๊บเราก็รู้สึกว่างูเห่านี้มันเลวจริง เลวจัง อกตัญญู แต่งูกัดเพราะมันเป็น ธรรมชาติ ของงูรึเปล่า? ทำไมเราถึงคิดว่า งูควรจะคิดแบบคน

และการที่เราคิดได้แบบนี้ แปลว่า "คนเหนือกว่างู" หรือไม่? บางทีคำตอบนี้อาจจะสะท้อนความแบ่งแยกของมนุษย์บนโลกนี้ก็ได้ นั่นคือ โลกใบนี้มี morality อยู่ standard เดียวคือ "ของเรา"  ที่เหลือที่แตกต่างเป็นของงูเห่า

เรื่องที่เล่าไปจึงต้องการ "สื่อ" กับ innerself ของแต่ละคน เสือให้คิดแบบเสือ ค้นหาตัวเราเองอย่างซื่อตรง ผมอยู่ในค่าย Doctrine of Innate Purity ของรุสโซ ไม่ใช่ค่าย Doctrine of the Original Sin ของซิกมันด์ ฟรอยด์ เราค้นหาความเมตตากรุณาของมนุษย์เจอเสมอ แต่ value ภายนอกต่างหากที่ทำให้เราเป็นแค่ "แพะ" เช่น greedy, take side, criteria-based, money-oriented ซึ่งของเหล่านี่เป็นอะไรที่บางที่ บางสังคม กำลังสร้างกรอบให้เกิด

มนุษย์จริงๆดีกว่านั้นแน่นอน แต่เราถูก "ฝูงแพะกระหายเงิน" พยายาม manipulate อยู่หรือไม่?