GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ขอเขียนเกี่ยวกับความสุขหลายๆครั้ง

งานแต่งงานของลูกเอี่ยว..ทำให้แม่อ้อยมีบันทึกที่จะเขียนมากมาย แต่ละบันทึก แม่อ้อยก็จะนำความสุขที่แม่ได้รับ นำมาลงในบันทึกนี้ด้วย
เมื่อวานนี้  วันเสาร์ที่ 10 มีนาคม 2550  ที่ตึกช้าง  Elephant Tower  ชั้น 6 A  ห้องบอลรูม  
งานฉลองสมรส  ระหว่าง  เอี่ยวกับนุ้ย  
ลูกสาวคนโตของครูอ้อยเอง  
ชมภาพก่อนค่ะ

   
ภาพทางซ้าย..คือ..ตึกช้าง..ภาษาอังกฤษเรียกว่า  Elephant Tower  เป็นสถาปัตยกรรมที่สวยงาม สูงตระหง่าน  ผู้คนผ่านไปมามากมาย  แต่ไม่มีโอกาสเข้าไปชื่นชมได้จนกระทั่ง  ลูกรักของครูอ้อย   ได้กำหนด  งานฉลองสมรส  ที่นี่  ...ภาพทางขวา  แน่นอน..ลูกเอี่ยวกับนุ้ย
จึงนำมาเขียน  บอกเล่าความสุขที่ครูอ้อย....ได้รับ  
หวังว่ามิตรรัก...คงจะไม่ยี้...เพราะครูอ้อยจะพยายามเขียนแบบ..ให้ทุกท่านได้เรียนรู้ประสบการณ์ในการจัดงานไปด้วย 
 เพราะทุกท่านก็มีลูก..และหวังว่าจะมีงานที่ชื่นฉ่ำด้วยความสุข...แบบครูอ้อยในวันนี้

 

   
 ที่บริเวณหน้างานนั้นควรมีรูปถ่ายของเจ้าบ่าวและเจ้าสาว  เพื่อเป็นป้ายบอกทางว่า...ท่านได้เข้ามาในงานที่ต้องการมาแล้ว   โดยไม่หลงเข้าไปในงานของคนอื่นให้หน้าแตก  
และพอเข้ามาในงาน  ก็ต้องมีสาวน้อยน่ารักคอยชี้แนะการเขียนคำอวยพร   แจกของชำร่วยในงาน   และเรียนเชิญให้ถ่ายรูป  ซึ่งเจ้าภาพได้เตรียมซุ้มสวยงาม  เป็นบริเวณที่ทุกท่านได้ถ่ายภาพเป็นสักขีพยานและที่ระลึกด้วย

   
จากนั้น  ก่อนเวลาที่แขกเหรื่อจะเดินทางมาถึง  พวกเราบรรดาญาติสนิท  ควรจะบันทึกภาพให้เสร็จสิ้น  จะได้ภาพที่สวยงาม  เพราะถ้าแขกมาแล้ว  เราต้องไปรับแขก  และจะไม่มีเวลาในการถ่ายรูปเลย...เชื่อครูอ้อยสิคะ 
ภาพทางซ้าย  ญาติเจ้าบ่าวค่ะ..
ภาพทางขวา  ญาติเจ้าสาวค่ะ...
เห็นครูอ้อยหรือยังคะ 
บันทึกต่อไป  จะเล่าบรรยากาศตอนที่แขกเดินทางมาถึงนะคะ..โปรดติดตาม

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 83327
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 22
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (22)

ยินดีด้วยครับ :-)

ชุดครูอ้อยสวยแบบนี้ ไม่บดบังลูกสาวหรือครับ? 

  • บังอยู่แล้วค่ะ  น้องวีร์..เพราะครูอ้อยตัวใหญ่มากค่ะ
  • อิอิ...ขำขำ

ขอบคุณค่ะ

  • เห็นภาพแล้วนึกถึงบรรยากาศนะครับ
  • คุณพ่อคุณแม่ทั้งสองฝ่ายคงมีความสุขมากและประทับใจที่ลูกได้มีครอบครัวเป็นของตัวเอง ตลอดจนความปลื้มปิติยินดีในความสุขของลูกนะครับ
  • ขออวยพรให้น้องทั้งคู่มีความสุขตลอดไปนะครับ เข้าใจกัน เห็นอกเห็นใจกันตลอดไปนะครับ (อวยพรจากแดนไกล เยอรมัน อวยพรเหมือนคนรู้จักเลยนะครับ ไม่ว่ากันนะครับคุณครู)
  • ต่อไปก็พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายก็ต้องลุ้นอุ้มหลานกันครับ อิๆ สงสัยผมต้องหาทางให้พ่อแม่ได้ปลื้มบ้างแล้วครับ อิๆ
  • ขอบคุณมากนะครับ ขอให้รอยยิ้มนี้มิมีวันเสื่อมคลายครับผม

ขอแสดงความยินดีกับคุณครูอ้อยครับ ได้เป็น "แม่ยาย" ตัวจริงเสียงจริง

คุณลูกเขยต้องภูมิใจว่าได้แม่ยายที่ยิ้มสวย และเก่งครับ

ลูกสาวคนโตและคนเล็ก สวยทั้งคู่ครับ

ผมชอบรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ลูกสาวคนเล็กยิ้มครับ

ดีใจกับครูอ้อยสำหรับวันของลูกเอี่ยววันนี้นะคะ

สาวน้อยที่รอต้อนรับนั้นก็คือน้อง ๆ ของหนูเอี่ยวด้วยใช่ไหมคะ

เสียใจที่ไม่ได้ไปร่วมงาน คิดว่าครูอ้อยเข้าใจค่ะ

วันนี้ครูอ้อยสวยมาก ๆ ค่ะ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นค่ะ

จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ

  • ดีแล้วค่ะ  คุณ เม้ง สมพร ช่วยอารีย์ที่เขียนแบบสนิทสนม..แสดงว่าอ่านบันทึกของครูอ้อยเป็นประจำ...จึงรู้สึกคุ้นเคย
  • ขอบคุณแทนลูกเอี่ยวกับนุ้ย...ในเรื่องคำอวยพรค่ะ  ซึ่งทั้ง 2 คนเขารู้จะต้องมีความสุขเหมือนกับครูอ้อยค่ะ
  • คุณเม้ง..อยู่ถึงเยอรมันหรือคะ..ไปทำอะไรคะ...ในงานนี้  ก็มีแขกชาวเยอรมันมาด้วยค่ะ
  • เรื่องหลาน..คงอีกนานเพราะ..ลูกเอี่ยวยังรักความสวยงามอยู่มากค่ะ...คงกลัวอ้วนแบบแม่อ้อยค่ะ

ขอบคุณค่ะ...รออ่านบันทึกต่อไปนะคะ

  • ผมมาเรียนนะครับ กะว่าเรียนซักครึ่งชีวิต ทำงานชดใช้หนี้ประชาชนและทำงานวิจัยอีกซักครึ่งชีวิตครับ
  • ยิ่งเรียนมากยิ่งห่างไกลพ่อแม่มากขึ้นทุกทีครับ เลยคิดว่าพอแล้วครับ กลับไปหาบ้านเกิดดีกว่าครับ อย่างน้อยก็ไม่ไกลมากครับ
  • กว่าพ่อแม่จะมีลูก กว่าลูกจะได้เรียนจบ นานแสนนานครับ สื่อสารกันแต่ทางเสียงครับ
  • แต่ก็มีความสุขใจ และเกิดรอยยิ้มได้เสมอใช่ไหมครับ ไม่ว่าอยู่แห่งหนตำบลใด ไม่ว่าจะลูกไม้ไกลต้นหรือใกล้ต้นใช่ไหมครับ หากรักดีก็คงเป็นต้นไม้ที่ดีได้ใช่ไหมครับ
  • ขอให้มีความสุขมากนะครับทุกๆ คน

สวัสดีค่ะคุณเอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร

  • ครูอ้อยมีตำแหน่งเพิ่มหลายตำแหน่งเลยค่ะตอนนี้  เมื่อวานนี้ครูอ้อยก็พูดบนเวทีเรื่องนี้  ว่า...วันนี้ดิฉันมีตำแหน่งหลายตำแหน่งค่ะ...เป็นแม่...เป็นแม่ยาย...และอีกไม่นานคงจะได้เป็นคุณยาย.....เฮ้!ดีใจ  ดีใจที่หลานจะเรียกว่า...คุณตา..เอก..ด้วยเย้....
  • ลูกเขยเขาไม่รู้ว่า..ครูอ้อยเก่งน่ะดีแล้ว....จะได้ให้ปล่อยไก่เสียให้เข็ดค่ะ..พวกวิศว....อืมมมม
  • รอยยิ้มพิมพ์ใจ..ของคนเล็ก..ไปยืนรอรับดอกไม้จากเจ้าสาว...เย้...รับไม่ได้..มีตั้ง 3 ช่อยังรับไม่ได้เลยค่ะ

ขอบคุณค่ะ...รออ่านบันทึกต่อไปนะคะ

สวัสดีค่ะน้องอึ่งอ๊อบ  Miss somporn poungpratoom

  • คิดถึงจังค่ะ...งานเสร็จเรียบร้อยค่ะ...ทุกคนมีความสุขค่ะ...แขกมามากมาย..คุณบอน  หนูนิด  ก็มาค่ะ
  • แต่คุณจ๊อด...ไม่เห็นเลยค่ะ..บอกว่าจะมาค่ะ
  • ครูอ้อยเข้าใจเรื่องของภารกิจค่ะ...รู้ด้วยว่า...ส่งใจไปอยู่ใกล้ๆ  รู้สึกว่า จะหายใจรดต้นคอของครูอ้อย..ครูอ้อยทำผมเกล้าขึ้นไป  
  • ลูกเอี่ยวมองครูอ้อย..แว้บแรกคงชมในใจ  แต่ลูกเอี่ยวเป็นคนที่ไม่ชอบพูด..ทุกคนมองครูอ้อยแบบ...ว้าว...ค่ะ
  • พันแสงบอกว่า..พันแสงฟังครูอ้อยพูดแล้ว..เกือบร้องไห้ค่ะ

รออ่านบันทึกต่อไปนะคะ

คุณ เม้ง สมพร ช่วยอารีย์ 

  • เขียนได้โดนใจครูอ้อยจัง  เรื่องของคนดีแล้ว..หล่นไกลต้น.....ย่อมได้ดี  หากใฝ่ดี...ลูกเอี่ยวเป็นเด็กแบบนี้ค่ะ..เธอหล่นไกลต้นมากเพราะแม่อ้อยไม่ได้เลี้ยงดูเธอเลย..แต่เธอก็เหมือนต้นของเธอ..
  • เรียนเยอะๆค่ะ  กลับมาพัฒนาบ้านเกิดของเราค่ะ..ครูอ้อยไม่มีโอกาสไปเรียนต่างแดน..ก็แอบเรียน...กำลังเรียนเหมือนกันค่ะ..ไม่รู้ว่าจะได้เลี้ยงหลานก่อนหรือเรียนจบก่อน..

ไม่รู้สิค่ะ...ได้ทุกรูปแบบค่ะ..ขอบคุณค่ะ..รออ่านบันทึกต่อไปนะคะ

  • เรียนรู้คือตลอดชีวิตครับ เรียนในห้องหรือนอกห้องก็ล้วนสำคัญครับ เรียนเพื่อรู้ครับ มีใบประกาศหรือไม่มีไม่ใช่หัวใจครับ
  • แม่ผมบอกว่า เกิดมาชาตินี้แม่ไม่มีโอกาสได้เรียนแล้ว ยังไงก็ขอให้มีส่วนช่วยสนับสนุนให้ลูกได้เรียนครับ
  • วันหนึ่งคงได้เจอกันบ้างครับผม แลกเปลี่ยนสิ่งดีๆ ผ่านชุมชนแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่นี่ครับผม
  • ขอบคุณมากนะครับ

ขออ่านความสุขจากบันทึกเหล่านี้ หลาย ๆ ครั้ง

นะครับ...ครูอ้อย

มาแสดงความยินดีด้วยอีกครั้ง   ครับผม

ค่ะคุณ  เม้ง สมพร ช่วยอารีย์

  • ชีวิตคือการเรียนรู้..Life Long Learning  นั่งกินข้าวในห้องอาหารวันนี้....ยังได้เรียนรู้เลยค่ะ..มีหลายคนเดินเข้ามาแล้วซื้อคูปอง  ก่อนสั่งอาหาร  เพราะการเรียนรู้...
  • แต่บางคนไปเสียเวลากับการเข้าแถว..สั่งอาหาร  แทนที่จะซื้อคูปองก่อน
  • จะว่าไม่รู้ก็น่าจะเรียนรู้ด้วยการสังเกต..เลยต้องไปต่อแถวใหม่
  • ไม่ได้ว่าใครนะคะ...เพราะว่า..คนนั้นคือ...ครูอ้อยเองค่ะ...เย้..หน้าแตก
  • คุณแม่ใจดีจัง..ครูอ้อยไม่ใจดี..เพราะว่าไม่ได้ส่งลูกเรียนขนาดนี้ได้ค่ะ
  • เมื่อมีโอกาส.....ใช้โอกาสให้คุ้มค่านะคะ

สู้สู้...เย้..

สวัสดีค่ะคุณ  แผ่นดิน

  • บทบาทหนึ่งของแม่..คือ  ขึ้นเวทีอวยพรให้ลูก..บรรยากาศดีจัง..มองเห็นทุกคน สายตาประมาณ  800 คูณ 2 ลูกนัยน์ตา  จ้องมาที่ครูอ้อย..อมยิ้มเล็กน้อย..โต๊ะเพื่อนๆ  จะยิ้มแฉ่งค่ะ
  • ครูอ้อยเห็นโต๊ะเต็มไปหมดในเนื้อที่ของห้องบอลรูม....ครูอ้อยพูดไป..มองหน้าผู้เกี่ยวข้องไป..เช่นปู่  ย่า ตา  ยาย  ของลูก
  • ครูอ้อยรู้สึกหนาว..และร้อนในเวลาเดียวกัน..เลยเกิดความพอดี..ครูอ้อยเดินออกมา 1 ก้าว  หันไปมองลูก..เหมือนจะบอกแม่ว่า...เต็มที่นะคะ
  • และครูอ้อยก็ทำหน้าที่นี้ได้สมบูรณ์ค่ะ

ขอบคุณค่ะ..รออ่านบันทึกต่อไปนะคะ

  • ส่งด้วยแรงกายแรงใจครับ ก็สุขใจแล้วครับ สำคัญมากๆ ด้วยครับ
  • ครับชีวิตนี้เกิดได้ครั้งเดียวนะครับ จะตั้งใจเรียนนะครับคุณครู ขอบคุณมากครับ

คุณ  เม้ง สมพร ช่วยอารีย์

  • จะเป็นกำลังใจให้กันค่ะ...ต้องเรียนอีกมาก...พรุ่งนี้ครูอ้อยก็ต้องไปพบอาจารย์ที่ปรึกษาค่ะ..สงสัยถูกดุอีกค่ะ.....ฮึด.....ทำใจกล้าสู้เสือมือเปล่าสักหน่อย...งานไม่เสร็จ..เรียกว่า....เสือมือเปล่าค่ะ...สู้ไม่ได้ก็กลายเป็น...เอ๋งตีนเปล่าค่ะ

เกิดมาครั้งเดียว..สู้สู้..เพื่อประเทศไทยค่ะ.....

ครูอ้อยขา

ปลื้มด้วย น่ารัก จ้ง ทั้งคุณแม่และคุณลูก

ฝากความ ยินดี  ปรารถนาดี  ชื่นชม ปรีดาและความรู้สึกดีๆ ทั้งมวล

มาให้หลานเอี่ยว และเจ้าบ่าวด้วยค่ะ

 

อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหมอหน่อย  พญ รวิวรรณ หาญสุทธิเวชกุล

  • ความสุข...กับคนที่รัก..นำมายังคนที่รัก....
  • ขอบคุณค่ะสำหรับคำชมว่า...น่ารักที่ชอบมาก
  • มีบางรูป..รอยยิ้มของครูอ้อยทำให้พ่อบ้านชมว่า..แม่ยิ้มในรูปนี้สวยมาก..เสียดายจำไม่ได้แล้วรูปไหนที่สวยสำหรับเธอ...ต้องแอบถามกันใหม่ค่ะ
  • เมื่อมีโอกาสจะให้ลูกเอี่ยวกับนุ้ยเข้ามาอ่านเองค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ยินดีด้วยอย่างยิ่งเลยนะคะ

และครูอ้อย สวยมากกกก

รู้สึกจะสวยเกินไปแล้ว

สวัสดีค่ะน้องกาเหว่า

  • ขอบคุณค่ะ...ครูอ้อยถ่ายรูปไม่ขึ้นนะคะ
  • ตัวจริงสวยกว่าในภาพค่ะ...นี่น่ะ
  • สวยเกินไป..หมายถึง..ไม่สวยเลยใช่ไหมคะ
  • ประมาณ...สวยไปหมดน่ะค่ะ
  • ขอโทษนะค่ะที่ไม่ได้ไปร่วมงาน
  • ลงเวรเช้ามา17.00 น. เดินทางไปรังสิต 18.30 น.เกือบ 1 ทุ่ม เพราะว่ามีคนรอที่จะไปร่วมงานตั้งแต่ 16.00น.แล้ว
  • ถ้าเดินทางไปร่วมงานก็คงถึงประมาณ 3 ทุ่ม กลัวงานเลิกแล้ว เลยไม่ได้ไปค่ะ
  • โดนคนใกล้ตัว.บ่นด้วยค่ะ
  • ขอโทษด้วยจริงๆนะค่ะ

สวัสดีค่ะน้องเกด

  • ไม่เป็นไรค่ะ...ครูอ้อยไม่เคยถือโทษโกรธเลยค่ะ
  • มาไม่ได้เพราะเวลาใน กทม.ก็รู้อยู่  รถก็ติดมากด้วยในวันนั้นค่ะ

ขอบคุณค่ะ