ความเห็น: ขอเขียนเกี่ยวกับความสุขหลายๆครั้ง

ผมมาเรียนนะครับ กะว่าเรียนซักครึ่งชีวิต ทำงานชดใช้หนี้ประชาชนและทำงานวิจัยอีกซักครึ่งชีวิตครับ
ยิ่งเรียนมากยิ่งห่างไกลพ่อแม่มากขึ้นทุกทีครับ เลยคิดว่าพอแล้วครับ กลับไปหาบ้านเกิดดีกว่าครับ อย่างน้อยก็ไม่ไกลมากครับ
กว่าพ่อแม่จะมีลูก กว่าลูกจะได้เรียนจบ นานแสนนานครับ สื่อสารกันแต่ทางเสียงครับ
แต่ก็มีความสุขใจ และเกิดรอยยิ้มได้เสมอใช่ไหมครับ ไม่ว่าอยู่แห่งหนตำบลใด ไม่ว่าจะลูกไม้ไกลต้นหรือใกล้ต้นใช่ไหมครับ หากรักดีก็คงเป็นต้นไม้ที่ดีได้ใช่ไหมครับ
ขอให้มีความสุขมากนะครับทุกๆ คน