แสงจันทร์...วันนี้นวล...เหมือนชวนให้น้อง......ดิฉั้นแอบคิดถึงใครเพลินๆ  ในขณะนอนมองจันทร์ดวงโตที่โผล่พ้นภูเขาขึ้นมา
บทสนทนาระหว่างแม่...ลูกที่ริมอ่างน้ำ...ม.อ.ยามค่ำที่มีพระจันทร์ดวงโตโผล่พ้นขอบฟ้ามาให้เห็น....สวย
แม่  "ลูกสาว...พระจันทร์สวยจัง...ดูซิคะ"
ลูก  "แม่....รอบๆดวงจันทร์...แสงอะไร"
แม่  "รัศมีค่ะ....เขาเรียกรัศมีจันทร์"
ลูก  "เอาไว้ทำอะไรคะ...รัศมี." (เอาล่ะซิ!รัศมีจันทร์มีไว้ทำอะไรหว่า......)
แม่  ".เอาไว้ช่วยทำให้พระจันทร์สวยขึ้นอบอุ่นขึ้นค่ะ...เหมือนเรามีเพื่อนๆอยู่รอบๆตัวไงคะลูกจะอบอุ่นขึ้น...จริงมั๊ยลูก...เธอไม่สนใจจะตอบ...ลุกขึ้นวิ่งเล่นในขณะที่ดิฉั้นนอนดูเงียบๆ...คิดอะไรเรื่อยเปื่อย......แม่....แม่.... "พระจันทร์ตามลูก...ไปทุกทางเลย...ที่ลูกไป"
ค่ะลูก...เราไปไหนพระจันทร์ก็ตามพระจันทร์รักเราไงคะ
ไม่ใช่แม่....พระจันทร์ดวงใหญ่...ดูตรงไหนก็เห็น...มันไม่ได้ตามเหมือนที่แม่คิด...คนตั้งเยอะไม่งั๊นพระจันทร์..งง..ตายเลยไม่รู้จะตามใครดี...
ดิฉั้น...อมยิ้มในความมืด...ขำ...ขำตัวเอง....คิดขึ้นมาได้ว่าลูกสาวดิฉั้นเริ่มจะโต....มุขเก่าที่เคยใช้อธิบาย...ให้เด็กน้อยสบายใจ...เออ...ออตาม.....วันนี้เธอโตแล้ว...ต้องอธิบายความจริงตามธรรมชาติไม่ใช่อธิบายตามอารมณ์....