ในความหมายของคำว่า  ครู ของใครๆคงจะไม่ค่อยแตกต่างกันเท่าใด แต่หากให้รำลึกถึงภาพครูที่ตนเองประทับใจนั้น ในรายละเอียดของความประทับใจ  คงจะแตกต่างกันไปแน่นอน  

สำหรับตัวเองแล้ว ภาพของคุณครูผู้หญิง ท่าทางเรียบ ๆ คนหนึ่ง กลับกระจ่างในความทรงจำตลอดมา แม้มันจะผ่านมาแล้วเกือบ 23 ปีก็ตาม คุณครู เจรจา  วรทัต เป็นคุณครูประจำชั้นตอนสมัยที่เรียนอยู่ชั้น ป.4 คุณครูสอนวิชาสังคมศึกษา  วิทยาศาสตร์ และคณิตศาสตร์ แต่สิ่งที่ติดตา ตรึงใจจนกระทุ่งวันนี้  ก็คือ บุคลิกที่นิ่งๆ สุขุม จิตใจดี พูดน้อย และเป็นกันเองกับนักเรียนไม่เคยเกรี้ยวกราดกับนักเรียน  วิธีการที่ครูใช้สอนที่ทำให้เราติดใจอยากจะเรียนกับคุณครูและมีความสุขในการเรียน คือการอธิบายเหตุผล ฝึกให้รู้จักคิด ใครตอบคำถามคุณครูถูกต้อง ถือว่าได้เอ้เลยทีเดียว....... ....

..... เมื่อหันกลับมาดูตัวเอง ณ เวลานี้ในบทบาทของความเป็นครู   จำได้ว่าวันแรกของการเป็นครูที่โรงเรียนบ้านอาทึก ตัวเองก็ยังไม่อยากเชื่อตัวเองเลยว่าเราเป็นครูแล้ว เวลาที่นักเรียนมาไหว้ก็ยังรู้สึกเขินๆอยู่เลย โรงเรียน ที่อยู่นั้นเป็นโรงเรียนขนาดเล็ก(ถึงเล็กที่สุด)เพราะมีนักเรียนประมาณ 40 คน สอนตั้งแต่ชั้น อนุบาล1 ถึงชั้น ป.4 แต่มีครู เพียง 3 คน เป็นอย่างเรื่องตลกที่เรามักได้ยินว่า ครูใหญ่ไปประชุม ครูอีกคนพิมพ์งานส่ง อีกคนที่เหลือก็วิ่งรอกไป ตั้งแต่ ชั้นอนุบาล1ถึง ป.4 แต่มันก็เป็นเรื่องจริง ที่ไม่ได้เป็นความลำบากเลย แต่กลับเป็นเรื่องสนุกที่คิดถึงก็ยังยิ้มได้อย่างชื่นใจ เรากับเด็กนักเรียนอยู่กันอย่างทั้งเพื่อน ทั้งพี่น้องกันมากกว่าที่จะเป็นครูกับลูกศิษย์ ตอนเย็นก็ไปดูเด็กๆเล่นน้ำที่ริมห้วย บางทีเด็กก็พาไปดูวิธีการจับกะปูที่ทุ่งนาเพื่อเอามาเป็นอาหาร  สนุกสนานมาก กว่าจะได้กลับบ้าน สิ่งนั้นทำให้รู้ว่า บางที บางอย่างเด็กก็เป็นครูเราได้อย่างน่าทึ่งทีเดียว  วันแต่ละวัน ผ่านไปอย่างมีความสุขในอาคารเรียนไม้ลื่นๆ ติดท้องนาหลังนั้น ........อยู่ได้ปีนึง ที่บ้านก็ให้ย้ายมาอยู่โรงเรียนใกล้บ้าน ที่เป็นโรงเรียนปัจจุบันในวันนี้ วันที่ย้ายออกมา ร้องไห้กันทั้งโรงเรียน ทั้งครู ทั้งเด็ก ผู้ปกครอง  วันนั้นทำให้ได้ตระหนักและรู้ว่าความยิ่งใหญ่ของความเป็นครูเป็นอย่างไร...         

 มันไม่ใช่ความบังเอิญเลย ที่ทำให้เราได้มาเป็นครู แต่ฉันเชื่อว่า มันเป็นความจงใจต่างหาก บางทีเราอาจจะถูกเลือกให้เกิดมาเพื่อที่จะเป็นครู..และโชคดีแค่ไหนที่เราได้รับโอกาสนี้     ...........................    

  การสับเปลี่ยนหมุนเวียนไปในแต่ละปีของเด็ก แม้บางรุ่น  พวกเรา..ครูด้วยกันจะมานั่งปรับทุกข์ด้วยกันว่า เป็นรุ่นนรกแตกหากผ่านรุ่นนี้ไปรับรองว่าอยู่ได้ถึงเกษียณแน่นอน แต่เชื่อเหอะว่า เด็กที่ครูๆจำได้แม่นยำยิ่งกว่านักเรียนที่เรียนดี ก็เขาเหล่านี้นี่แหละ      .......    

.....     การที่เราจะทำสิ่งใดได้ดีนั้น เราจะต้องศรัทธาในสิ่งที่เราทำ .....

...จากประสบการณ์ทั้งในบทบาทของความเป็นศิษย์และความเป็นครู ทำให้รู้ว่า หากเราศรัทธาในบทบาทของความเป็นครู เราก็จะมีจิตวิญญาณของความเป็นครูและศิษย์ก็จะศรัทธาในเรา เป็นลำดับต่อมา และเราก็รู้ไม่ใช่หรือว่า ความศรัทธานำมาซึ่งทุกอย่าง.........................

การเป็นครูที่ดีนั้น ไม่ได้หมายถึงการมีตำแหน่งอาจารย์ 3 หรือ  4 พ่วงท้าย แต่มันหมายถึงการที่เราได้เรียนรู้ร่วมกันกับเด็กในบรรยากาศที่อบอุ่น และเป็นกัลยาณมิตรต่อกัน  เพราะเด็กเค้าไม่รู้และไม่สนใจหรอกว่า ครูเขาจะได้ตำแหน่งวิชาการสูงส่งขนาดไหน แต่เขาต้องการเพียงคุณครูใจดี  มีเหตุมีผล ใจเย็น พูดเพราะ พร้อมที่จะเข้าใจและเป็นความอบอุ่น ให้เขาได้ในเวลาที่เขาต้องการ

 แล้วเราจะรู้ว่า ความศรัทธาที่เค้ามีต่อเรา จะส่งให้เขาเป็นได้มากกว่าที่เขาเป็น 

 และคุณค่าของครู มันช่างยิ่งใหญ่กว่าที่เราเคยเข้าใจ........ 

แล้วครู.. ในความทรงจำที่งดงามของคุณเป็นอย่างไร เล่าสู่กันฟังบ้างนะคะ