“อิสระของชีวิต” ไม่มีกฏเกณฑ์ของการเขียนที่สังคมตั้งขึ้นเอง ไม่มีหัวหน้า ไม่มีลูกน้อง... ไม่มีการประเมินคุณภาพมันสมอง ไม่มีการแข่งขัน...

หลังจากที่ครั้งหนึ่งเคยถอดใจ  จากคำพูดของ  “คน”  ที่คอยกระแทกใจ  ทำให้จะหยุดเขียนบันทึกไปแล้วหันไปหาเครื่องมือใหม่...  เพื่อโอนความรู้  ให้คนอยากรู้  ได้เรียนรู้...  ด้วยเหตุผลเดียวนั่นก็คือ  “ไม่มีใคร...  รู้ไปหมดทุกเรื่อง”  ผลสุดท้าย  ก็ควานหาเครื่องมือที่ต้องการ  ยึดหลักการเดิม  “อิสระของชีวิต”  ไม่มีกฏเกณฑ์ของการเขียนที่สังคมตั้งขึ้นเอง  ไม่มีหัวหน้า  ไม่มีลูกน้อง...  ไม่มีการประเมินคุณภาพมันสมอง  ไม่มีการแข่งขัน...  จนวันหนึ่งได้รับอีเมล์จากนิสิต  นักศึกษาถามมาว่าเหตุใดบันทึกที่เขียนไว้จึงหายไปหมด...  ก็ไม่มีอะไรมาก  แค่ความที่เป็นคน  “มือไวใจเร็ว”  เลยทำให้มันหายไปหมด...  แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากกับข้อความในอีเมล์

จนสามวันที่แล้วมา  ได้ดูรายการ  “คืนนี้กับสายสวรรค์”  โดยทางรายการนมัสการ  “ท่านพระพยอมฯ”  มาร่วมรายการ  ดูไปดูมา...  จนรายการเกือบจบ  มีคำนึงที่ท่านพูดออกมาว่า  “พระพยอมฯ  ไม่ได้บวช  เพื่อให้ใครบางคน...  เป็นอรหันต์  แต่พระพยอมฯ  บวชเพื่อสอนคนให้รู้จักธรรม ฯ”  คำพูดนี้...ทำให้เราคิดได้  นั่นนะสิ...  จริงของท่าน...  เราบันทึกบล็อกก็ไม่ได้หวังให้ใครเก่งนี่หว่า...  แต่เราอยากให้คนที่อยากรู้  “ได้รู้”  คนที่ไม่อยากรู้ก็คงเป็นเรื่องที่ไม่สนใจมันเป็นเรื่องธรรมดา...

จนวันนี้...  ลองกลับมาที่เดิมอีกครั้ง...  เพื่อทำเรื่องเก่า ๆ  หลักการเดิม  ก็คือ  “ความรู้...  ทำไมต้องเสียเงิน”  โดยย้าย  “ความรู้”  บางส่วนไป  http://learners.in.th/planet/free-tum  เพื่อไม่ให้เกิดคำว่า  “เสียเปล่า”