ติดต่อ

  ติดต่อ

ความหวังของแม่....

  ในหลวงของเรา มหากษัตริย์ยอดกตัญญู  

        สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี

 ลูกๆ ทุกคน...ก็คือได้รู้กันแล้วว่า ความหวังของแม่ ที่มีต่อลูก 3 หวังคือ

ยามแก่เฒ่า  หวังเจ้า  เฝ้ารับใช้ 

ยามป่วยไข้  หวังเจ้า  เฝ้ารักษา

เมื่อถึงยาม  ต้องตาย  วายชีวา

หวังลูกช่วย  ปิดตา  เมื่อสิ้นใจ

ความหวังของแม่ทั้ง  3 หวังในหลวง

ปฏิบัติได้ครบถ้วน สมบูรณ์ เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุด ตอนที่สมเด็จย่าเสด็จไปไหนแต่ในหลวงประคองแม่เดินทุกครั้งไป ลองหันมาดูผู้คนส่วนใหญ่ เวลาออกไปไหน แต่งตัวโก้ สวย แต่เวลาเดิน..ไม่มีใครประคองแม่..กลัวไม่โก้..กลัวไม่สวย  ข้าราชการ ...เหรียญ..เต็มหน้าอก..แต่เวลาเดิน..ไม่กล้าประคองแม่..เป็นเรื่องของคนใช้..กลัวไม่สง่า..กลัวเสียศักดิ์ศรี...อาย.. เวลาทำดี..ไม่กล้าทำ อาย . เวลาทำชั่ว..กล้า..ไม่อาย

ใน หลวง มีโครงการเป็นร้อย..เป็นพันโครงการ..มีเวลาไปกินข้าวกับแม่..สัปดาห์ละ 5 วัน  แล้วข้าราชการ ซี 7 8  9...ร้อยเอก..พลตรี...ไม่เคยไปกินข้าวกับแม่..บอกว่า..งานยุ่ง.....อันนี้น่าคิดจัง..

ในหลวง..เสด็จไปประทับกับแม่..ตอนแม่ป่วย..ไปทุกวัน..ไปให้ความอบอุ่น..ประทับอยู่หลายชั่วโมง..นี่คือ..สิ่งที่ในหลวงทำ  คราวหนึ่ง.ในหลวงป่วย สมเด็จย่าก็ป่วย ไปอยู่ศิริราช ด้วยกัน อยู่ละมุมตึก ตอนเช้า ในหลวงเปิดประตู..ออกมา  ในหลวง..พอเห็นแม่รีบออกจากห้อง มาแย่งพยาบาลเข็นรถสมเด็จย่า มหาดเล็ก..กราบทูลว่า ไม่เป็นไร..ไม่ต้องเข็น มีพยาบาลเข็นอยู่แล้ว  ในหลวงมีรับสั่งว่า...แม่เรา...ทำไมต้องให้คนอื่นเข็น..เราเข็นเองได้..

นี่ขนาดเป็นพระเจ้าแผ่นดิน..เป็นกษัตริย์..ยังมาเข็นรถให้แม่ ยังมาป้อนข้าว..ป้อนน้ำให้แม่..ป้อนยาให้แม่ให้ความอบอุ่นแก่แม่..

ในหลวง..เฝ้าสมเด็จย่า อยู่จนถึงตี 4-5 จับมือ..กอด.แม่ ปรนนิบัติแม่..จนกระทั่งแม่หลับ พอถึงวัง..โทรศัพท์แจ้งว่า..สมเด็จแม่สิ้นพระชนม์..ในหลวง..รีบเสด็จกลับ..ศิริราช..ในหลวงตรงเข้าไป..คุกเข่า..กราบลงที่อกแม่..พระพักตร์ในหลวง..ตรงกับหัวใจแม่..ขอหอมหัวใจแม่..เป็นครั้งสุดท้าย  ซบหน้านิ่ง..อยู่นาน  แล้วค่อยๆ เงยพระพักตร์ขึ้น..น้ำพระเนตรไหลนอง...ในหลวงเห็นหวีปักที่ผมแม่...ในหลวงจับหวี..ค่อยๆหวีผมให้แม่..หวี..หวี..หวี..ให้แม่สวยที่สุด..แต่งตัวให้แม่..ให้แม่สวยที่สุด..ในวันสุดท้ายของแม่

อ่านแล้วก็คิดทบทวนคนที่อยู่ข้างหลังนะคะว่าเราทำดีที่สุดกันไหม   คงให้แง่คิดดีใช่ไหมคะสำหรับ ความหวังของแม่......

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 81469, เขียน: , แก้ไข, , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 15, อ่าน: คลิก

  คำสำคัญ (keywords): แบ่งปันรอยยิ้ม

ความเห็น (15)

  • ทำบันทึกสวยจังเลยครับ
  • ขอบคุณมากครับ

ขอบคุณคะที่แวะเข้ามาชมเป็นบุคคลแรกเลยนะคะ

ประทับใจครับ...

เรารักในหลวง...

Ranee
เขียนเมื่อ 
ประทับใจเหมือนคุณDirect ค่ะ เห็นด้วยอย่างยิ่ง คนเราอ้างว่าไม่ว่าง จริง ๆ แล้วเป็นข้ออ้างค่ะ

ทุกวันนี้เหลือพระในบ้างอีก 1 องค์คือแม่

ทำดีที่สุดเพื่อแม่ในทุก ๆ วันค่ะ

แวะมาเยี่ยมนะคะ

P
Mr.Direct เมื่อ ศ. 02 มี.ค. 2550 @ 00:31 จาก 124.121.124.190 ลบ (179938)

ประทับใจครับ...

เรารักในหลวง... 

ขอบคุณนะคะที่แวะชมยังไงก็อย่าลืมพระในบ้านนะคะ

น้องจา ขอนแก่น
IP: xxx.12.118.61
เขียนเมื่อ 

ว้าว สวัสดีคะพี่จิ๊บ ขอทักทายไว้ก่อน ดีใจมากที่ได้อ่านเนื้อหาต่างๆของพี่จิ๊บ พี่จิ๊บยังเป็นพี่ที่น่ารักเสมอสำหรับน้องๆทุกๆคน คิดถึงพี่จิ๊บจังคะ  ยังไงพี่อย่าหายไปนะคะจะคอยติดตามผลงานคะ

                          ยังไงขอให้พี่สุขภาพแข็งแรงๆนะคะ

                                                       น้องจาขอนแก่น

 

พี่นาจ
IP: xxx.24.142.209
เขียนเมื่อ 

อืม ..ไม่ยักรู้นะว่าแอบมาเขียนบล๊อกเอาไว้ด้วย

อ่านหลายบลอกแล้วก็ดีนะ..

พี่นาจ
IP: xxx.24.142.209
เขียนเมื่อ 

รักษาสุขภาพด้วย..

หายป่วยไวๆนะครับ

น้องจา
IP: xxx.26.195.50
เขียนเมื่อ 

สวัสดีจ๊ะพี่จิ๊บ น้องจาเองนะ

เห็นนิวเข้ามาทัก เลยมาทักบ้าง

เลี้ยงกันตอนไหนบอกด้วยนะ จะได้ไปเลี้ยงพี่จิ๊บด้วย

พี่จิ๊บเรียนจบตอนไหนบอกจานะ จาจะได้ไปแสดงความยินดีด้วย

รักษาสุขภาพนะค่ะ

รักพี่จิ๊บค่ะ

น้องจอย
IP: xxx.49.27.25
เขียนเมื่อ 

คิดถึงแม่.....

ที่บ้านจัง

ทำไงดี .....

สวัสดีน้องจา และน้องจอย

ขอบคุณมาก พี่ดีใจนะ ที่มีน้องๆที่น่ารัก

และจะดีใจมาก ถ้าน้องๆ ทำความฝันตัวเองจนสำเร็จ

สู้ๆๆๆๆจ๊ะ ^_^...

นินจา
IP: xxx.26.140.88
เขียนเมื่อ 

แม่หนูเสียตั้งแต่เด็ก..หนูคิดถึงแม่เสมอ

เขาบอกว่าถ้าคนไม่มีแม่ เราต้องเข้มแข็ง

แต่ถ้าไม่มีพ่อเราต้องเป็นผู้นำที่ดีและเข็มแข็ง

แต่ถ้าไม่มีทั้งสองเราต้องพยามมากกว่า สองเท่า

ตอนนี้หนูก็สู้ๆๆ จะไม่โทษอดีต หรือซ้ำเติมตัวเอง

และทำความดี..ขอบคุณสำหรับเนื้อหานะค่ะ

นินจา

สวัสดีครับคุณหิ่งห้อย

แวะมาอ่านบทความนี้แล้วทำให้เป็นสุข

และเป็นมงคลแก่ชีวิต

ผมยังรู้สึกว่ารักแม่น้อยไปเมื่ออ่านบทความนี้

ขอบคุณที่แบ่งปันครับ

ดุลย์
IP: xxx.47.11.147
เขียนเมื่อ 

ความหวัง และความสุข ของคนชื่อว่าเป็นแม่ คือ การได้เห็น ลูกประสพความสำเร็จในชีวิต หน้าที่การงาน เอาตัวเองรอดในสังคมได้อย่างมีความสุข ไม่เกเร เป็นพลเมืองที่ดี เท่านี้ก็ได้ชื่อว่าเป็นลูกที่ดี แต่ในทาง พระพุทธศาสนาได้กล่าวไว้ว่า

ในทางพระพุทธศาสนาได้แสดงหน้าที่ของลูกพึงปฏิบัติต่อแม่และพ่อ ๕ ประการ ดังนี้

๑. ท่านเลี้ยงเรามาแล้ว ต้องเลี้ยงท่านตอบแทน ข้อนี้มิได้หมายถึงว่าแม่พ่อเลี้ยงเรามา ก็เพื่อหวังมาเอาคืนในภายหลัง ความรู้สึกนั้นไม่มีแน่นอนกับแม่พ่ออย่างแท้จริง แต่ให้เราคิดว่าถ้าเราไม่เลี้ยงท่านแล้วใครจะเลี้ยง เหมือนเช่นเราครั้งเป็นทารก ถ้าหากท่านไม่เลี้ยงเราใครจะเลี้ยง แม้นปล่อยทิ้งๆขว้างๆก็คงลำบากยากแค้นไปแล้ว

๒.ทำกิจธุระของท่าน งานของท่านที่ได้ทำมาแล้ว และยังคงดำเนินการอยู่ หรือภาระใดๆที่เกิดขึ้น ณ ปัจจุบัน เป็นสิ่งที่ลูกควรต้องสอบถาม แสดงน้ำใจทั้งช่วยท่านแบ่งเบาภาระ เพราะอายุท่านก็เยอะแล้ว คนอื่นทำก็คงไม่ทำให้ท่านสบายใจได้มากเท่ากับลูกของท่าน

๓.ดำรงรักษาวงศ์สกุล ให้คงอยู่และไม่เสื่อมเสียหาย การได้กำเนิดลูกมาคนหนึ่ง อย่างน้อยก็หวังให้ได้สืบทอดวงศ์สกุล ไม่ให้สังคมได้ดูแคลนว่าลูกบ้านนั้นบ้านนี้ไปทำเสื่อมเสีย จนต้องออกมาถามว่า “ลูกใครหนาช่างเป็นเช่นนี้” การที่จะให้สกุลคงอยู่ได้ลูกจึงต้องคบหาแต่เพื่อนที่ใฝ่ดี ไม่ชักชวนไปในทางเสื่อม โดยเฉพาะต้องทำหน้าที่ของตน ในเบื้องต้นคือเชื่อฟังคำสั่งสอนท่าน เรียนและศึกษาตามหน้าที่อย่างสมบูรณ์ แม้ไปทำงานจะมีครอบครัว ก็ต้องปรึกษาท่านเพื่อให้ได้มาซึงสามีภรรยาที่ดี

๔.ปฏิบัติตนเป็นคนดี เป็นผู้สมควรรับมรดก มรดกสมบัติที่ท่านมีอยู่ สุดท้ายก็มอบให้กับผู้เป็นลูก แต่ก็จะเป็นผู้รับมรดกนั้น ต้องทำตนให้สมควรรับ เพื่อให้ท่านได้สบายใจว่าสมบัตินี้จะไม่สูญไปเมื่อมอบให้ นั้นคือต้องเป็นผู้อยู่ในศีล ในธรรม อย่างน้อยก็ศีล ๕ นอกจากนั้นก็ต้องศึกษาวิชาการที่เหมาะสมกับมรดกนั้นว่า จำเป็นต้องใช้ศิลปวิทยาใดบ้างจึงจะรักษาไว้ได้อย่างสมบูรณ์ ก็ต้องศึกษาเรื่องนั้นๆอย่างเต็มที่

๕.เมื่อท่านล่วงลับ ทำบุญอุทิศให้ เป็นหน้าที่ของลูกโดยตรง ที่จะต้องทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ท่าน เพราะนอกจากจะได้ทำบุญอุทิศส่วนกุศลแล้ว ยังได้รู้จักบริจาคทาน เข้าหาพระ เข้าหาวัด นี้เองที่จะเป็นสิ่งไม่ให้เราเสื่อมไป แม้ท่านจะล่วงลับไปแล้ว