เป็นเพราะผู้ใหญ่ใจดีทุกๆๆท่านสนับสนุน ทำให้ได้ความรู้จากผู้มีความรู้และกัลยาณมิตรทั่วประเทศ ผู้เขียนได้ส่งบทความไปให้คุณหมอประเวศ วะสีเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ท่านกรุณา ตอบกลับมาว่า

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">      อาจารย์ขจิตที่รัก</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p align="justify">              ขอบคุณสำหรับจดหมายและสำเนาบทความ รู้สึกดีใจมากที่นักเรียนโรงเรียนเดียวกันมีหัวใจของความเป็นครู อุทิศตัวเพื่อการศึกษาของนักเรียน และสามารถเขียนบทความเกี่ยวกับการศึกษาได้  ขอให้อาจารย์มีความสุขบนเส้นทางอันประเสริฐนี้ ผมได้ฝากนิตยสาร New School มาให้ด้วย เผื่ออาจารย์จะสนใจ เขียนไปลงบ้าง                         </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">                                                        </p><p align="left">                            รัก  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="left">                                               </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="left">                        ประเวศ วะสี </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"> (ปล. ท่านอาจารย์หมอประเวศ ท่านจบจากโรงเรียนมัธยมศึกษาชื่อ โรงเรียนวิสุทธรังษี เป็นโรงเรียนเดียวกันกับที่ผู้เขียนเรียน)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p align="justify">        จากข้อความข้างบนนี้ เมื่อผู้เขียนได้รับรู้สึกขนลุก ทำให้อยาก ทำความดีและให้กำลังใจคนอื่นมากๆ เมื่อเข้ามาเขียนใน gotoknow ท่านอาจารย์ ดร. จันทรวรรณ ท่านอาจารย์หมอ วัลลพ ท่านอาจารย์ Beeman เข้ามาทักทายทำให้อยากเขียนต่อไปเรื่อยๆๆ    ถ้าเราเขียนแล้วบันทึกว่างๆอยู่ ไม่มีใครมาเขียนความคิดเห็นจะรู้สึก เหงาๆอย่างไรชอบกล(จริงๆแล้วมีคนเข้ามาอ่าน แต่ไม่ได้เขียนความคิดเห็นไว้) ทุกวันนี้สิ่งที่ผมทำคือ เข้ามาอ่าน มากกว่าการเขียน และ ให้กำลัง blogger ใหม่ๆ  ผู้เขียนพบว่า มีพี่ๆเพื่อนๆน้องๆ ก็ทำแบบเดียวกับผม  เคยนึกเสียดายบางคนเขียนดีมาก แต่เลิกเขียนไป ไปตามก็หาย เสียดายมากเพราะโอกาสที่จะได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับท่านเหล่านั้นหมดไป  ผู้เขียนดีใจที่ได้พบผู้ใหญ่ใจดีอย่าง ท่านอาจารย์หมอ JJ พ่อครูบาสุทธินันท์ ท่านอาจารย์ไร้กรอบ ท่านอาจารย์ beeman ท่านอาจารย์ paew คุณน้อง ท่านคุณหมอ สมบูรณ์ พี่ติ๋ว น้องKa-poom น้องกาเหว่า น้องแหม่ม อาจารย์ ดร.หนึ่งรวมไปถึงพี่เมตตา พี่โอ๋ ท่านคุณหมอ ปารมี อาจารย์ ดร.จันทวรรณ ดร.ธวัชชัย พี่รัตติยา คุณ Nidnoi พี่หนิง คุณแผ่นดิน ท่านผอ เม็กดำ คุณอุทัย ครูบัว อาจารย์ทะเลใจ อาจารย์ก้านแสด นอกจากนี้ยังมีพี่ Handy พี่สมพร ฯลฯ ที่ไม่ได้กล่าวถึงมากเหลือเกิน พออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ อันนี้ไม่รวมถึง การแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในบันทึก กับน้องนิว น้องเอก น้องลูกหว้า น้องหมู พี่นู๋ทิม พี่อัมพร พี่กุ้ง คุณดอกแก้ว พี่บางทราย อาจารย์ ดร.กานดา อาจารย์ Kae พี่อ้อย น้องบอน คุณตูน น้องแก่น น้องดรีม คุณสุวรรณา คุณวันเพ็ญฯลฯในบ้างครั้งก็มีเข้าใจผิดกันบ้างใน gotoknow แต่ด้วยความเป็นกัลยาณมิตร ไม่นานก็หาย นี้คือ จุดแข็งของ gotoknow ที่ควรรักษาไว้  ทุกวันนี้งานวิจัยเป็นงานประจำ งานบริการสังคมเป็นงานอดิเรก ไม่เชื่อดูบันทึกนี้ ผู้เขียนพบว่าช่วยคุณครูและผู้สนใจได้มาก ใครหมดหวัง หมดกำลังใจ โปรดกรุณา อ่านข้อความของคุณหมอประเวศ วะสี ข้างบน หวังว่าจะเป็นประโยชน์กับทุกๆๆท่าน มาปวารณา ตัวเองว่าจะเข้ามาให้กำลังใจทุกๆคนที่ต้องการ  1 ปี ผ่านไป ขอทำวันปัจจุบันให้ดี คาดว่าอนาคตก็จะดีตามมาฝากกำลังใจมาให้ทุกๆท่านครับผม….       </p>