ค้นหาตัวเองได้อย่างหนึ่งว่า : การเขียนบันทึกเป็นการทำสมาธิอย่างหนึ่ง

บันทึกประจำวันอาทิตย์  ที่ 25 กุมภาพันธ์  2550

จากที่หยุดเขียนบันทึกไป 2 วัน  ได้กลับมาทบทวนตนเองอีกที  รับรู้ว่าเราไม่เป็นตัวของตัวเองเพียงไร  เพียงเพราะตนเองเป็นคนทำอะไรเร็ว คิดเร็ว ทำเร็ว ไม่ค่อยทบทวน  จึงจักต้องฟังเสียงบุคคลรอบข้างสักเพียงนิด  และก็เป็นผลดีภายหลัง ถึงแม้บางครั้งอาจจะเป็นผลที่เกือบจะร้ายไปหน่อย  แต่ก็ได้รับรู้ เรียนรู้ในสิ่งที่ได้กระทำ

  • กรณี คนไทยพลัดถิ่นเป็นลมขณะนั่งซ้อนรถมอไซด์จนต้องหามส่งโรงพยาบาล
    อ.แหวว ให้ช่วยสอบถามถึงเรื่องนี้  นุชจึงได้โทรประสานกับตอง เพื่อสอบถามถึงเหตุการณ์  แต่ก็ต้องค่อยๆเรียงร้อยบทของตัวเองในการสื่อสาร  เพราะเกรงว่าการสื่อสารครั้งนี้จะต้องได้มากกว่าการสอบถามข้อมูลเพียงคนๆหนึ่ง     นุชจึงได้เพื่อนมิตร  ที่ดีอีกครั้งสำหรับน้องตอง  และ  พี่กัง  และทัก  อีกด้วย  อืม 
    เมื่อได้เรียบเรียงข้อมูลเหตุการณ์เบื้องต้นแล้ว  จึงรีบส่งให้ อ.แหวว ทันที

  • น้องชล 
    ชลเข้ามาที่สำนักงาน  จึงได้เห็นความเป็นนักจัดการที่ค่อนข้างจะดูคล่องแคล่ว อีกครั้ง  แต่สิ่งที่คล่องแคล่วของเธอนั้น  ทำให้ฉันได้เรียนรู้ว่า  การทำอะไรก็จักต้องวางแผนให้รอบคอบจริงๆ 
    งานนี้จึงได้ปรับปรุงห้องสำนักงาน FACE  เป็นการใหญ่  เธอเป็นหญิงแกร่งพอตัว  ก็เพราะเธอลากโต๊ะขนาดใหญ่ ได้เพียงลำพัง  โดยที่ไม่ได้เอ่ยขอให้ฉันช่วยสักนิด  แต่ฉันก็ละเลยไม่ได้ฉันอยู่ตรงนั้น  ฉันจึงได้ช่วยเพียงเล็กๆน้อยให้กับเธอเท่านั้น
    แต่สำหรับเช้าวันพรุ่ง  ผู้ที่ได้เข้ามาในสำนักงานจักต้องเห็นปรากฏการณ์แนวใหม่ ในไอเดียของเธอเป็นแน่

  • อ่านข้อมูลของ จอบิ  ทางอินเตอร์เน็ท
    ส่วนใหญ่วันนี้จะอ่านงานเขียนของ อ.แหวว ได้ 1 บท  อ่านแล้ว ไม่เข้าใจทั้งหมด  จึงวกกลับไปอ่านเหตุการณ์ที่ลงบนหนังสือพิมพ์  ได้เพียง 2 ฉบับ  อืม........ผลปรากฏว่า  อ่านแล้วยิ่งเกิดความยากที่จะไปพบตัวตนของจอบิ  แต่ต้องคิดให้รอบครอบว่าจะไปสืบเรื่องนี้ในพื้นที่อย่างไร  เพราะหนทางไปหมู่บ้านที่จอบิอยู่นั้น  เป็นหนทางที่ดูเหมือนใกล้  แต่ระหว่างทางก่อนถึงนั้นต้องผ่านด่านเยอะหน่อย  อืม............เต็มที่อยู่แล้ว  เอ๋...? แล้วเราจะเดินไป  หรือ  หาเงินค่ารถไปดีนะ 

บ้านดิน
วันนี้ได้ดูเวป  http://www.baandin.com/   /   http://www.baandin.org/   น่าสนใจมากๆเลย 

  • อ.แหวว ลิงค์ผ่านทาง msn ให้เปิดอ่านบันทึกในโกทูโน 
    เนื่องจากนุชแอบไปคิดเล็กคนเดียว ในขณะที่กำลังสับสนอยู่ในภะวังค์เล็กๆ  ได้บังอาจไปเขียนประกาศปิดบล็อกบันทึกนี้  สิ่งที่นุชได้กลับมาเรียนรู้และคิดทบทวนนั้นคือพลังที่ยิ่งใหญ่สำหรับนุชมากเลยทีเดียว

การบันทึกทำให้นุชค้นหาตัวเองได้อย่างหนึ่งว่า  :  การเขียนบันทึกเป็นการทำสมาธิอย่างหนึ่ง
จากที่นุชเป็นคนที่ไม่มีสมาธิเอาเสียเลย  เคยลองทำตามคำแนะนะจากหลายๆท่านดูแล้ว แต่ก็ไม่เป็นผล  แม้กระทั่งอ่านหนังสือการ์ตูนที่นุชชอบหนักหนา  มันยังไม่เกิดสมาธิแต่ประการใด  จนค้นพบว่าการเขียนเนี่ย (แต่นุชติดเทคโนโลยี คอมฯ นิดๆ)  เขียนบันทึกเป็นประโยชน์กับตัวเองมากๆ   แต่ที่เขียนผ่านอินเตอร์เน็ทเป็นครั้งแรกนี้จึงต้องทบทวน และเรียนรู้ให้มากๆขึ้นกว่านี้
ขอขอบคุณอาจารย์แหวว อีกครังที่แนะนำให้นุชได้รู้จัก  โกทูโน คะ