เมื่อวันที่  24   กุมภาพันธ์    2550   นับว่าเป็นโอกาสสำคัญอีกครั้งหนึ่ง ที่เด็กๆจากโรงเรียนบ้านเม็กดำ    อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย     จังหวัดมหาสารคาม    ได้รับโอกาสจากมหาชีวาลัยอีสาน   โดยท่านครูบาสุทธินันท์      ปรัชญพฤทธิ์      ให้เป็นส่วนหนึ่งในกิจกรรมการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับคณาจารย์และนักศึกษาจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร         เวทีกลางป่า   มหาชีวาลัยอีสาน 

                          

  การเรียนรู้ตามแนวคิดของพวกเราที่เม็กดำคือการทำทุกอย่างให้เป็นเรื่องที่ต้องเรียนและทุกคนเรียนรู้ร่วมกันได้    กิจกรรมครั้งนี้เด็กๆจึงเริ่มต้นการเรียนจากการเตรียมสถานที่  การเตรียมสิ่งอำนวยความสะดวกตามสมควร   การเตรียมประเด็นที่จะแลกเปลี่ยนเรียนรู้     การออกแบบกิจกรรม   การบริหารจัดการภายในกลุ่ม    การบริหารจัดการเวลา   การดูแลตนเองเมื่อต้องสื่อสารกับผู้อื่น    การมีสัมมาคารวะ   รวมถึงประเด็นปลีกย่อยอีกมากมายที่เด็กๆแต่ละคนได้ออกแบบด้วยตนเอง   
                          

ความตั้งใจจริงของเด็กๆผสมกับแรงใจจากผู้ใหญ่ใจดีทุกท่าน ส่งผลให้เด็กๆลดความวิตกลงได้มาก  ด้วยเหตุว่าเมื่อเด็กๆได้รับข้อมูลเบื้องต้นว่ากลุ่มคนที่เขาจะได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้คือคณะจากวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร   สีหน้าแห่งความกังวลเกิดขึ้นทันทีทั้งครู  นักเรียน   โธ่   ท่านครับเด็กๆและครูบ้านนอกอย่างพวกเรา  แค่ได้ยินชื่อวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร     พวกเราก็หนาวแล้วครับ 
                       

อย่างไรก็ตามเราถือว่า
เราคือศิษย์สำนักมหาชีวาลัยอีสาน    เด็กๆเข้าสู่วงแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้วยบทเพลง  ดีใจที่มีวันนี้   ต่อด้วยการแลกเปลี่ยนกระบวนงานวิจัยแบบเด็กๆ   ซึ่งเราคาดว่าเนื้อแท้ของงานวิจัย อันได้แก่สิ่งที่หลักธรรมคำสอนของพุทธศาสนา กล่าวไว้ว่า  โยนิโสมนสิการ    จะซึมซับเข้าไปในตัวเด็กๆเสริมสร้างการรู้จักคิดพิจารณาให้เห็นเหตุผลคุณโทษ เห็นสาระที่จะนำไปใช้ประโยชน์ ในสิ่งที่ได้พบเห็นและได้เรียนรู้                        

ในฐานะครูที่ทำหน้าที่บริหารการศึกษา  ภาพที่ปรากฏในกิจกรรมครั้งนี้  เร้าใจยิ่งนัก  เร้าใจด้วยได้เห็นตัวตนของสิ่งที่เขียนไว้ในพระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ 
..   2542    และ ที่แก้ไขเพิ่มเติม  ( ฉบับที่ 2 )  ..    2545     รวมถึง สิ่งที่เขียนไว้ ในหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน       . .  2544   ที่มุ่งเน้นให้จัดการศึกษาแบบมีส่วนร่วมโดยทุกภาคส่วน   ใช้งานวิจัยเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการเรียนรู้   สร้างทักษะการเผชิญสถานการณ์ให้เกิดขึ้นในตัวเด็กๆ      ซึ่งโดยความเห็นส่วนตัวเห็นว่า สิ่งเหล่านี้สร้างและเกิดขึ้นได้จริง ถ้าครู   ผู้บริหารโรงเรียน   ยอมถอนตัวออกจากคนที่อยู่ใน   ภาวะสายตาสั้น                       

กิจกรรมวันนี้ เมื่อประเมินผลเบื้องต้นจากสีหน้าท่าทาง ทุกคนมีความยิ้มแย้ม  บ่งบอกถึงความภาคภูมิใจ  ดีใจ  โดยเฉพาะเด็กๆดูเหมือนจะสนุกสนานมาก  เสียงพูดเสียงคุยผสมกับเสียงหัวเราะมีตลอดเส้นทางที่เดินทางกลับเม็กดำ    สำหรับพวกเราชาวเม็กดำทุกคน ถ้าถามความรู้สึกที่ได้มีโอกาสร่วมกิจกรรมครั้งนี้และทุกครั้งที่ผ่านมา   เราตอบได้สั้นๆว่า    ดีใจที่มีวันนี้    ครับ 
               


โอกาสนี้ขอกราบขอบพระคุณ คณาจารย์และนักศึกษาวิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร  ตลอดจนผู้ใหญ่ใจดีทุกท่าน   ที่เมตตาเด็กๆและโรงเรียนบ้านเม็กดำ     ครับผม