ตั้งใจว่าจะปิดบันทึกต้านลมหนาวสานปัญญาด้วยบันทึกที่แล้ว... แต่สุดท้ายนั่งนึกว่าคงไม่สมควรแน่  หากไม่นำบทกวีที่ชื่อ "คิดถึงครู"  ของ ผศ.ธัญญา  สังขพันธานนท์  (ไพฑูรย์  ธัญญา : นักเขียนซีไรต์ ปี 2530)  มาบอกกล่าวให้ได้อ่าน  เพราะเชื่อว่า  คงมีบางท่านสงสัย หรืออยากรู้ว่าบทกวีที่ผมส่งไปกับจดหมายถึงครูสาวผู้เป็นเสมือนน้องสาวคนหนึ่งของผมนั้นเป็นเช่นไร...

และนี่คือ...บทกวีที่ผมกล่าวถึง

หรือโรงเรียนของเราไม่น่าอยู่ ?

 

จึงไม่มีคุณครูที่เคยเห็น

 

ที่มีอยู่ ก็ไม่ใช่ที่เคยเป็น

 

เหมือนว่าใครแอบแฝงเร้นในตัวครู

 

ครูของเราคนเก่า  เราจำได้

 

ยังคลับคล้าย คลับคล้ายได้ดีอยู่

 

ใครคนหนึ่ง  ซึ่งรักศิษย์คิดอุ้มชู

 

ไม่หล่อสวยรวยหรู  แต่ใจดี

 

อยู่โรงเรียนหลังเก่าครูก็เก่า

 

กันดารไกลในป่าเขา ไร้แสงสี

 

ถิ่นไทยในป่ากว้างกลางพงพี

 

นั่นเทียนน้อยริบหรี่กลางลมแรง

 

เป็นเรือแจว เรือจ้างกลางน้ำเชี่ยว

 

ยุคสมัยแปลกเปลี่ยวเข้าแอบแฝง

 

โรงเรียนเก่าของเราก็เปลี่ยนแปลง

 

เป็นโรงเรียนราคาแพงพัฒนา

 

ยุคนีออนสมัยแต่ใจมืด

 

คุณธรรมเคืองฝืดทุกหย่อมหญ้า

 

เมื่อความรู้ขายได้เหมือนผักปลา

 

ก. ขอ ก. กา เป็นเงินทอง

 

จึงเรือจ้างวางแจวไว้ริมท่า

 

เสียงเรือด่วนคำรามมาสนั่นก้อง

 

รวดเร็ว โลดแล่นในครรลอง

 

แสงเทียนหม่นหมองทุกถิ่นไทย

 

หรือโรงเรียนของเรา ไม่น่ารัก ?

 

ครูใจดีเคยรู้จักหายไปไหน

 

มาโรงเรียนวันนี้ไม่มีใคร

 

เปลี่ยวใจ  นั่งรำพึงคิดถึง  "ครู"

เพื่อให้เกิดความต่อเนื่องในบันทึกนี้  ท่านสามารถย้อนกลับสู่บันทึกว่าด้วยที่มาบทกวีบทนี้ได้ ที่นี่