วันจันทร์กับอังคารที่ผ่านมา...ฉันไปอุบลฯ.....พ่อลูกอยู่บ้าน...ดูแลกันเอง.....

ปกติแล้วเมื่อฉันไม่อยู่บ้าน  พี่การ์ตูนลูกสาวคนโตจะเป็นคนดูแลน้องเรื่องผมเผ้า....คราวนี้มาแปลก....  

เช้าวันอังคารพี่การ์ตูนไม่ได้ไปโรงเรียน..เขาสอบจันทร์-พุธ-ศุกร์..ที่เหลือให้หยุดอ่านหนังสือ  ...คงไม่ตื่นมาช่วยป่าป๊าทำงาน.....

ฉันกลับมาบ้านค่ำวันอังคาร...ยายกีตาร์ซึ่งปกติจะมัดผมเป็น 2 แกละ....คราวนี้เธอรวบผมตึง...มัดแน่นหนา  

แม่....ทายซิ...เมื่อเช้านี้ใครมัดผมให้หนู  

พี่การ์ตูน  ฉันตอบ  

ไม่ใช่...เมื่อวานตอนหนูจะไปโรงเรียนพี่การ์ตูนยังไม่ตื่น...หยุดอ่านหนังสือ  

งั้นพี่ตาตั้ม..  ฉันทายต่อ

ไม่ช่าย.....ผิด...ป่าป๊าต่างหาก เธอลอยหน้าตอบ  

เหรอ...โอ...ป๊าเก่งจัง  

ป๊าหวีผม...แล้วเอามือรวบ... เธอเริ่มเล่า  

ป๊าหวีทางซ้าย....แล้วพูดว่า ...มันทำยังไงต่อวะ..... แล้วป๊าก็หวีทางขวา...ป๊าก็พูดอีก ...แล้วมันยังไงต่อหว่า.... แล้วป๊าก็หวีทางซ้าย...ทางขวา...แล้วป๊าก็พูดอีก เธอเล่าไปเรื่อยๆ  

พอซ้ายอีกครั้งนึงก็ทำได้...สุดท้ายป๊าก็พูดว่า ....เออ..ก็ทำได้เหมือนกันนี่หว่า... แล้วมัดยางให้หนู 3 รอบจนตึง  เธอจำได้แม้กระทั่งจำนวนรอบของการมัดผม  

เธอเล่าเสร็จป๊าก็เข้ามาพอดี

  แล้วมันตึงไหมล่ะ... ป๊าว่า  

ตึงถึงเย็นเลย....ผมลูกเรียบกริ๊บ.. ดูป๊าเธอจะภูมิใจในฝีมือ  

จริงๆมันต้องเอายางใส่ไว้ในข้อมือก่อน....รวบเสร็จก็ดึงมามัด ป๊าเล่าประสบการณ์ 

 

    ส่วนฉัน   มัดมาไม่รู้กี่ร้อย...กี่พันครั้ง...ไม่ได้ใส่ใจว่าต้องเอายางใส่ข้อมือก่อนหรือเปล่า....

แถมบางครั้ง...รวบผมเสร็จแล้วกำผมในมือซ้าย....ให้ลูกเดินนำหน้า...ฉันเดินตาม...เพื่อเดินหายางมัดผมก็มี...

นี่แหละ...แม่ กฤษณา...แม่ไม้ดำหอม...