เมื่อปลายปีที่แล้วได้มอบหมายงานให้กับนักศึกษาแต่ละห้องเกี่ยวกับปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง    ซึ่งในช่วงนั้นเปิดกว้างให้กับนักศึกษาได้คิด   บางกลุ่มก็เข้าไปสัมภาษณ์กิจการร้านค้าที่นำหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงเข้าไปประยุกต์ใช้  แต่มีอยู่กลุ่มหนึ่งเลือกที่จะไปชุมชนต้นแบบเศรษฐกิจพอเพียง  ชุมชนวังยาง   อ.เนินมะปราง จ.พิษณุโลก

            
ดิฉันเองก็มีโอกาสได้ร่วมเดินทางไปด้วย        เนื่องจากเป็นนักศึกษาภาคเสาร์-อาทิตย์    จึงค่อนข้างจะเจอคำสบประมาทค่อนข้างเยอะว่าอาจารย์จะไหวเหรอ    ดูท่าทางเป็นคุณหนูเหลือเกิน   หลายคนเป็นทั้งทหาร  ตำรวจ  แวะเวียนมาเอาใจกันเหลือเกิน

             การเดินทางของเราทางรถต้องหยุดลง  แล้วเดินเท้าต่อไปเพราะเป้าหมายของเราไม่สามารถนำรถเข้าไปได้    ช่วงที่เราไปเป็นปลายฝนทำให้การเดินทางค่อนข้างลำบาก  สะพานซึ่งเป็นเพียงไม้ไผ่อย่างที่เห็นในภาพจมอยู่ในน้ำ    นักศึกษาซึ่งเป็นตำรวจรีบนำไปก่อนแล้วแล้วนำไม้มาปัก   สังเกตอีกมือหนึ่งโหนต้นไม้ไว้  ได้ยินเสียงเตือนว่า" อาจารย์อย่าจับต้นไม้นะครับ"  แต่...ช้าไปแล้ว  เราเหยียบไม้มันไม่แข็งแรงทำให้เซเผลอจับเต็มที่เลยรู้ว่า ต้นไม้นั้นมีแต่หนาม



             ระหว่างทางได้เจอผีเสื้อพันธุ์แปลกๆซึ่งเราเคยเห็นในสมัยเด็ก  แต่ปัจจุบันหาดูยากแล้ว    เห็นหอยโข่งเกาะอยู่ตามต้นไม้  

 

               เจอต้นไม้  ดอกไม้แปลกๆ  เวลาเดินก็ต้องระวังเพราะตามสองข้างทางจะมีไม้ปักอยู่    มีผักหวานต้นเล็กๆขึ้นอยู่ตามรายทาง  ต้องกระโดดข้ามคูน้ำไปตลอดทาง    

 

 

     เส้นทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไรจะทะยอยมาเล่าในวันต่อไปค่ะ