ตอนนี้เพื่อนๆทุกคนคงจะคิดว่าเวลาทำไมถึงผ่านไปเร็วขนาดนี้   เหลือน้อยเต็มทีแล้วที่เราจะได้ร่วมเรียนด้วยกัน    จากนั้นเราก็คงแยกย้ายกันไปยังไม่รู้เลยว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร   เราเองก็คงจะทำนายไม่ได้  แต่สิ่งที่เราหวังก็คือ การที่เพื่อนๆทุกคนประสบความสำเร็จในชีวิตที่จะต้องเผชิญต่อไป   มันอาจจะเป็นไปไม่ได้ทุกคนแต่เราก็ขอหวังเถอะนะ  คนเราก็ต้องเจออุปสรรคกันทั้งนั้น   ขอเพียงแต่เธอไม่ยอมแพ้มันและพยายามฝ่าฟันไปให้ถึงจุดหมายของเธอ   เราเชื่อแน่ว่าเธอต้องทำได้ใช่มั้ยและขอให้จำไว้ว่ายังมีเพื่อนคนนี้คอยเป็นกำลังใจให้แก่เธอ   ยามใดที่เธอมีความทุกข์เรายินดีรับฟังและพร้อมจะช่วยให้เธอหายจากความทุกข์  ยามใดที่เธอมีความสุขเราก็พร้อมที่จะร่วมยินดีกับเธอ เพราะอะไรน่ะเหรอ...ก็เราเป็นเพื่อนกันน่ะสิ

                ตลอดเวลาที่เราได้เรียนด้วยกันก็เป็นที่รู้กันดีว่าในห้องเราได้แบ่งกันเป็นกลุ่มๆ  ความจริงเราไม่อยากให้เป็นอย่างนี้เลย  แต่ทำไงได้คนเราอุปนิสัยไม่เหมือนกันจะให้เข้ากันได้หมดก็คงเป็นไปไม่ได้   แต่นี่ก็ใกล้ถึงวันที่เราจะต้องจากกันไปแล้วเราอยากจะให้ทุกคนสามารถเข้ากันได้ทุกคน  ไม่มีความรู้สึกที่ไม่ดีต่อกัน มีแต่ความจริงใจต่อกัน  รักกันให้มากๆ   และพยายามร่วมมือกันนำชื่อเสียงมาให้ห้องของเรา  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเรียนหรือเรื่องอื่นๆ  ถ้าพวกเราสามารถทำได้มันจะเป็นความทรงจำที่ดีของพวกเราตลอดไปและนั่นก็จะเป็นความภาคภูมิใจของพวกเราเช่นกัน

                สำหรับเรานั้นเธออาจจะคิดว่าทำไมต้องเขียนอะไรมากมายเช่นนี้  แต่จริงๆแล้วเราอยากเขียนอะไรให้มากกว่านี้เสียอีกเพราะเราอาจจะต้องจากกันไปไกล   คงจะไม่มีโอกาสที่จะได้พูดคุยหรือปรับทุกข์อะไรกันอีกแล้ว   เราเองก็มีแต่คำอวยพรจะมอบให้แก่เพื่อนๆทุกคน  หนทางข้างหน้าไม่ได้ปูด้วยกลีบกุหลาบ  แต่ถ้าเพื่อนๆมีความมานะพยายาม   เราเชื่อมั่นว่าเธอจะสามารถอยู่ได้อย่างมีความสุข  ขอให้เธอโชคดี