เมื่อก่อนนั้นคนไทยศึกษาวิชาความรู้โดยการเรียนหนังสือที่วัด วัดในสมัยก่อนนั้นจะมีเกจิ อาจารย์ที่มีชื่อเสียงจำนวนมาก เหล่าเด็กชายก็คงได้บวชเรียนกันตามประเพณี เด็กหญิงคงต้องหาทางศึกษาเล่าเรียนกันเองตามโอกาสจะอำนวย แน่นอนนอกจากวิชา อาคม การอ่าน การเขียนแล้ว ย่อมจะได้เรียนธรรมะ ปฎิบัติธรรม หรือการเจริญสติตามหลักศาสนาพุทธด้วย   

<div style="text-align: center">มุมโปรดของฉันที่โรงเรียรรุ่งอรุณ</div>มุมโปรดของฉันที่โรงเรียนรุ่งอรุณ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="center"></p><p align="left">แต่นับจากที่เรามีการจัดตั้งระบบการศึกษาสมัยใหม่ มีโรงเรียน มีหลักสูตรการเรียนการสอน มีกระทรวงศึกษาธิการ เพื่อให้โอกาสทางการศึกษาขยายครอบคลุมทั้งเด็กชายและเด็กหญิง และเป็นการปรับปรุงยกระดับเนื้อหาที่สอนให้มีครอบคลุมมากขึ้น อีกทั้งต่อยอดไปถึงระดับปริญญาตรี ปริญญาโท ปริญญาเอก </p><p>คำถามก็คือว่า วิชาความรู้ที่เล่าเรียนมาจากโรงเรียนตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยก ไปจนจบปริญญาเอกนั้น เป็นวิชาความรู้เพื่อเอาไปทำมาหากินทั้งสิ้น แล้ววิชาทางธรรมล่ะหายไปไหน วิชาความรู้เพื่อสร้างปัญญาเพื่อรักษาใจของเราให้หายหรือคลายจากทุกข์นั้นหายไปไหน  </p><p>บางคนมีโอกาสได้เรียนรู้วิชาทางธรรมเมื่อโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ นิสิตนักศึกษา ผู้สนใจ ผู้มีบุญบ้างก็ได้บวชเป็นพระภิษุก บ้างเป็นฆราวาสแต่ได้ไปปฎิบัติธรรมเจริญสติ แต่สิ่งต่างๆตรงนี้นั้น กว่าจะได้มาเจอ ได้มาปฎิบัติก็เมื่อโตมาเป็นผู้ใหญ่แล้ว ผ่านร้อนผ่านหนาวมาพอสมควรแล้ว  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉันสงสัยว่า ทำไมเราจึงไม่นำเอาวิชาความรู้เกี่ยวกับการเจริญสตินั้นมาสอนกันเสียตั้งแต่เด็กเลย แทนที่จะรอจนโตหรือบางคนก็แทบจะเมื่อสายไป ชีวิตของฉันจะเป็นอย่างไร ถ้าได้รู้จักการเจริญสติตั้งแต่เด็ก สังคมเราจะเป็นอย่างไร ถ้าคนไทยเรารู้จักการเจริญสติและปฎิบัติกันมาอย่างต่อเนื่อง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>