เวลานึกถึงคำว่า  ชีวิตเราจะคิดถึงอะไรน้า

ฉันเคยนึกๆอยู่ว่าถ้าพูดถึงคำว่าชีวิตฉันจะนึกถึงเรื่องอะไร

สำหรับคนอื่นๆคงจะนึกถึงความสนุกในชีวิต  หรือเป้าหมายที่ต้องการอันเป็นนิยามของความมีรสชาติของการใช้ชีวิต

แต่สำหรับฉันเวลานึกขึ้นมาฉันกลับรู้สึกถึงความว่างๆจริงๆนะ

เพราะตั้งแต่ฉันยังเล็กๆฉันก็มักจะชอบนั่งคิดโน้นคิดนี่อย่างที่เค้าเรียกกันว่าเพ้อฝัน

ฉันไม่ค่อยชอบไปเล่นกับเด็กอื่นๆนัก   ชอบนั่งเล่นคนเดียวเป็นส่วนใหญ่

กระทั่งครูบาอาจารย์โดยเฉพาะครูประจำชั้นถึงกับเขียนในสมุดพกว่าฉันชอบเหม่อลอย

แห่ะๆฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไมชอบทำแบบนั้นแต่มันรู้สึกว่ามีความสุขดีที่จะนั่งมองดูใบไม้   ท้องฟ้าและเพ้อฝันตามประสาเด็กๆ

  เอาเป็นว่าฉันมีนิสัยเป็นเด็กผู้หญิ้งผู้หญิง  อารมณ์ก็ช่างอ่อนไหว

ใจน้อย    ทั้งที่มีพี่น้องผู้ชายหลายคนตัวฉันเป็นผู้หญิงคนเดียวเพราะน้องสาวฉันยังไม่เกิด

แต่ฉันมีนิสัยเป็นผู้หญิงจริงๆไม่นิยมเล่นอะไรที่รุนแรงเลย

กีฬาโลดโผนฉันไม่ยอมเล่นเด็ดๆ เฮ้อ  ช่างเป็นเด็กหญิงจริงๆ

แต่นั่นแหร่ะนะ  การต้องอยู่ท่ามกลางพี่น้องผู้ชายที่แสนซุกซนโดยเฉพาะน้องชายอันเป็นสุดยอดแห่งความเป็นเด็กแก่น  หัวโจกของบรรดาเด็กด้วยกัน   ฉันย่อมถูกแกล้งรังแกจากเด็กๆจอมซนทั้งหลายแน่นอน

มันยิ่งทำให้ฉันกลับกลายเป็นเด็กที่ค่อนข้างเก็บตัวไม่ค่อยสุงสิงกับใครนัก      อันที่จริงก็อยากจะเล่นกับเด็กๆอื่นเหมือนกันแต่เด็กผู้หญิงแถวละแวกบ้านฉันมีฉันเพียงคนเดียว   แล้วฉันจะเล่นกับใครได้ล่ะ