กาลเวลาอาจจะทำให้ความคิดของคนเราเปลี่ยนไป    วันนี้ได้เก็บบ้านแล้วเจอไดอารี่ในวัยเด็ก   เลยหยิบมาอ่าน  ได้เรียนรู้ความคิดในวัยเด็กที่บางครั้งเราอาจจะลืมเลือนไปแล้ว....ในแต่ละปีที่ได้เขียน   เราสัญญาอะไรไว้บ้าง   หยิบบันทึกนี้มาเพื่อเตือนตัวเองค่ะ   ลองอ่านแล้วเดาอายุดูนะคะ(อ้อ…อายุตอนเขียนไดอารี่)

               วันที่ 3 ม.ค......

                ยายหนูลูกพ่อจบแล้วนะ  ซึ้งที่สุดเลย ตอนเช้าคุณแม่บอกว่าจะพาไปซื้อกระโปรงย้วย  แต่ก็ไม่ได้พาไปหว้ารอเก้อเลย    เออ...นี่  คุณแม่เพิ่งจะเห็นกรอบรูปที่หว้าซื้อมาให้น่าน้อยใจจังเลย   แต่พอคุณแม่ชมก็เลยเป็นปลื้ม    วันนี้หว้านึกอยากจะทำอะไรในบ้านเนื่องในวันปีใหม่เลยพัฒนาบ้านใหญ่เลย   เก็บกวาดบ้านแล้วยังอุตส่าห์เอาหนังสือสุดที่รักสุดหวงแหนออกมาวางตั้งไว้ข้างนอก   เท่านั้นยังไม่พอยังเอาโปสเตอร์ต่างๆไปติดตามหน้าห้องต่างๆ  แล้วก็มาเก็บห้อง  เอากระเป๋าแขวนเต็มไปหมด  แต่ก็เก๋ดีนะ  ต่อจากนั้นก็เก็บตู้  ถึงแม้เสื้อผ้าจะพับอยู่แล้ว   แต่ก็ดูไม่ค่อยเรียบร้อยเลยพับซะหน่อย

                 พอดีไอ้พี่เฮงซวยมาแหย่เพราะมันไปแอบอ่านที่หว้าบันทึกไว้แล้ว   มันเอามาล้อ   หว้าก็เลยฟาดเข้าให้  มันก็ยังไม่หยุดอีกก็เลยเอาไม้แขวนเสื้อขว้างและก็จะตี   แต่คุณพ่อขึ้นมาเสียก่อน   คุณพ่อกลับว่าหว้าซะอีก    นึกแล้วก็เสียใจ   หว้าอุตส่าห์ทำความสะอาดบ้านเพื่อปีใหม่   แต่ผลตอบแทนเป็นแบบนี้   ตอนแรกหว้าคิดจะเลิกทำความสะอาดทุกๆอย่างจะไม่ทำอีกแล้ว   แต่ตอนนี้หว้าเปลี่ยนใจแล้วหล่ะ  ปีใหม่นี้หว้าจะเป็นเด็กดีของคุณพ่อ   คุณแม่  เป็นเพื่อนที่ดีของเพื่อนๆ   และเพื่อนๆคงรักหว้านะ