บล็อกครูบาสุทธินันท์

     ในช่างประมาณ1เดือนที่ผมย้ายสำมะโนครัว ย้ายบ้านย้ายใบสำคัญๆมาหมด เช่น ใบจำนำ ใบโฉด ใบขับขี่ ใบทะเบียนสมรส ใบทวงหนี้ ใบค่าใช้จ่ายจิปาถะ ..ย้ายทำไมหรือครับ ผมย้ายมาอยู่บ้านใหม่ชื่อหมู่บ้าน gotokow.org ตอนแรกนึกว่าจะกะเร่อกะร่าไม่รู้จักใคร ที่ไหนได้มีคนน่ารัก คนดี มีความรู้ทั้งนั้น

   สิ่งที่ประทับใจมากที่สุดคือความเอื้ออาทร มีชาวเราหลายคนแนะนำวิธีใช้ วีธีเขียน วิธีทำ วิธีแก้ไข ใส่รูป ช่วยใส่เสียง อะไรที่ช่วยได้กุลีกุจอช่วยด้วยความเต็มใจ บางท่านช่วยแบบปิดทองก้นพระก็มี ช่วยอยู่เงียบๆ ช่วยไปยิ้มไป เป็นชุมชนgotokow.orgที่น่าอยู่ที่สุดในโลก ต่อไปใครจะชวนไปอยู่ฮาเร็มไหนผมก็จะไม่ถลำใจไปอีกแล้ว ข้าขอสัญญาด้วยเกียรติลูกเสือสำรองว่า..

ข้อ 1 ข้าฯจะเป็นสมาชิกชาวบล็อกที่ดี

ข้อ 2 ข้าฯจะเชื่อฟังกติกามารยาทของบล็อกแห่งนี้

ข้อ 3 ข้าฯจะตั้งใจเรียนรู้ จากกระบวนการที่ชาวบล็อกช่วยกันถ่ายทอด

ข้อ 4 ข้าฯจะรักชาวบล็อกตลอดไปไม่แปรเปลี่ยน

ข้อ 5 ข้าฯจะช่วยเหลือสังคมชาวบล็อกตามความสามารถ

ข้อ 6 ข้าฯจะอุทิศร่างกาย โอ๊ะ! ขออภัยมณี ความรู้และประสบการณ์อันน้อยนิดไว้แชร์เป็นทุนสะสมเพื่อก่อสร้างKM.ประเทศไทย ให้จงเจริญ

   เรื่องทั้งหมดที่กล่าวมานี้ไม่ได้โมเม หรือกล่าวเรื่อยเจี้อยเป็นนกแก้วนกขุนของ ผมมีหลักฐานครับ ว่าผมได้ต่อยอดความรู้อย่างไร ได้รับความกรุณาจากสมาชิกชาวบล็อกอย่างไร ตัวอย่างมีประมาณ 500 เล่มเกวียน ขอหยิบเอาที่สดๆร้อนๆเมื่อตะกี้นี้ก็แล้วกัน

จันทรรัตน์ เมื่อ พฤ. 18 ม.ค. 2550 @ 06:46 จาก 222.123.84.209 
 เรียนท่าน ครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ ค่ะ

   พออ่านเรื่องไวรัสกับความทุกข์ ก็นึกขึ้นได้ค่ะว่าครั้งหนึ่งคิดว่า ความทุกข์ ความคิดไม่ดีเหมือนไวรัสคอมฯ ที่คอยดึงหน่วยความจำไปใช้งาน นานๆเข้าก็กลายเป็นความจำเสีย ก็เหมือนคนถ้าจะป้องกันอัลไซเมอร์ก็ต้องไม่เก็บความทุกข์ความโกรธต่างๆไว้นานนัก ตั้งโปรแกรมฆ่าไวรัสแต่ไม่ใช้ ก็เหมือนคนคาบคัมภีร์แต่ไม่นำมาปฏิบัติ แต่ถ้ากลัวไวรัสจนไปติดตั้งตัวฆ่าไวรัสหลายๆตัว เครื่องก็ช้าเหมือนกันค่ะ ก็ทำนองเดียวกับคนที่กลัวทุกข์มากก็อาจจะกลายเป็นคนติดสุขจนปฏิเสธหลักความจริง เกิดแก่เจ็บตาย แล้วก็มัวไปเสาะหาโอสถวิเศษเพื่อรักษาไม่ให้แก่ไม่ให้ตาย ไม่ได้ใช้สมองให้เกิดอานิสงค์กับสังคม

   พอดี พอประมาณ ไปตามธรรมชาติการใช้งานค่ะ มีไวรัสไว้เตือนว่าลืมอัพเกรด มีทุกข์ไว้เตือนใจให้รู้ธรรม ก็ดีเหมือนกันนะคะ ใครคิดได้ก่อนลงมือก่อนก็ได้ประโยชน์ก่อนถูกdelete ด้วยการตายนะคะ

ปล. ขออนุญาตเย้าครูบาได้ไหมคะ...ว่า การdelete น่ะ เครื่องยังจะเก็บไว้ใน recycle bin นะคะ ...และเผลอๆยังมี back up ซะอีก....


 ครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ เมื่อ พฤ. 18 ม.ค. 2550 

ขอบคุณอาจารย์จันทรรัตน์ ที่กรุณา

  •  เป็นพี่เลี้ยง
  •  เป็นตัวช่วยกำจัดจุดอ่อน
  •  เป็นผู้เติมความสมบูรณ์ให้พื้นที่บล็อกไม่เป็นของโหล แต่เป็นพื้นที่โชว์วิธีการต่อแต้มความรู้ มาลงขันความรู้ ดีกว่าที่จะเก็บไว้เฉยๆ เอาออกมาให้คนนอื่นได้ใช้ประโยชน์ด้วย เป็นทานบารมี ผมเหมือนตาบอดมีคนจูง ถ้าใครไม่มาจูงก็จะเดินเปะปะไปอย่างเชื่องช้า ถ้าเมตตาดูแลกันก็พอจะเห็นหลังไวๆ อย่างน้อยเห็นไฟท้ายก็ยังดี จะได้สบายใจว่าไม่หลงทาง

       ขอบคุณและชื่นชมบทบาทผู้พิทักษ์ความเรียบร้อยบล็อกของอาจารย์มาก ผมติดตามอ่านที่อาจารย์สะท้อนคิดในทุกที่ๆตามอ่านได้ ชอบมากครับ


จันทรรัตน์ เมื่อ พฤ. 18 ม.ค. 2550 @ 09:35 จาก 202.28.27.3

โห..ครูบารู้ตัวไหมคะว่า ครูบาเป็นคนปากหวานมากๆๆๆ อ่านที่ครูบาชมแล้วปลื้มมาก ...เป็นความปลื้มของศิษย์ที่ครูชมค่ะ...ก็ดิฉันแอบลงทะเบียนเป็นนักเรียนในวิชาของครูบาและอาจารย์แสวงอยู่นะคะ ...กำลังอยู่ในระดับประถมด้วยค่ะ...แอบทำตัวเป็นลูกศิษย์หัวแข็งไม่ยอมลาออก..เรียนไปเรื่อยๆ ด้วยซิคะ

เรียนท่านอาจารย์ จันทรรัตน์

   ถ้าชาวบล็อกอ่าน แล้วช่วยกันไต่ระดับความรู้เข้าหากัน อานุภาพของบล็อกก็จะเปล่งประกายให้เห็นว่าเป็นเหมือนเครื่องATM. ที่เรามาฝาก มากด เอาความรู้ออกไปใช้ได้สะดวก บล็อกจะเป็นที่..

  • ฝากความรู้
  • ฝากการบ้าน
  • ฝากความเห็น
  • ฝากความคิด
  • ฝากข้อแนะนำ
  • ฝากข้อฉุกคิด

      ดอกเบี้ยหรือครับ

  • จ่ายเป็นรอยยิ้ม
  •  ความชื่นใจ
  •  ความสบายใจ
  •  ความระลึกถึง
  •  ความสนิทสนมเป็นเครือญาต 


   เรามีจ่ายให้ไม่อั้น! ดอกเบี้ยความดีฝากอาจารย์ทำบัญชีจ่ายได้ไหมครับ ดูท่าทางอาจารย์จะอารมณ์ดี มีความหวังดีเผื่อแผ่ไปทั้งโลก โลกของอาจารย์เป็นโลกแห่งความปกติสุข สงบ สง่างาม เรียบง่าย