<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเดินทางกลับบ้านเกิดเป็นปกติ เมื่อว่างเว้นจากงานที่เชียงใหม่ …ผมสุขใจเสมอเมื่อขับรถผ่านป่าเขาที่สวยงาม  อากาศที่สดชื่น ทุกครั้งที่ปลีกตนเองสู่ชนบท</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เชียงใหม่ไม่น่าอยู่เหมือนในสมัยก่อน ผมรู้สึกว่าการเป็นอยู่ชีวิตยุ่งยากขึ้นไปทุกวัน  ผมเคยปฏิเสธการเดินทางไปทำงานที่กรุงเทพฯ เพราะไม่อยากไปผจญชีวิตที่แย่งกันกินแย่งกันใช้แบบนั้น …แต่ในวันนี้ที่เชียงใหม่สภาพแทบไม่แตกต่างกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><address class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt">                                  อ้างอิงภาพจาก : ลานนาโฟ้โต้คลับ  </address><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมร่ำร้องเดินทางกลับบ้านเมื่อถึงวันว่างของผม กลับไปซึมซับบรรยากาศชนบท กินกับข้าวบ้านเรา คุยสนุกประสาคนบ้านเรา ท่ามกลางพี่น้องและอุ่นไอมิตรภาพที่หาได้ยากในเมืองหลวง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>ดีแล้วที่ไม่มาเมื่อคืน นอนคงไม่หลับเป็นแน่ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เพื่อนผมบอก หลังจากที่ทักทายกันไม่กี่คำ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>เมื่อคืนแม่นอนไม่หลับ เสียงเพลง ที่เขาเล่นตนตรีดังเหมือนหูจะแตก <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หนึ่งในประโยคที่ผมคุยกันกับแม่หลังอาหารมื้อเย็น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ผมได้แต่พยักหน้ารับฟังและคิดต่อไปในสมองเรื่อยเปื่อยตามเรื่องราว แต่ยอมรับว่าไม่สบายใจเป็นอย่างมาก </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่…ความเป็นเมืองมันรุกคืบถึงบันใดบ้านเราแล้วหรือ?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หมู่บ้านผม ถือว่าเป็นหมู่บ้านชนบทที่เงียบสงบ ริมแม่น้ำอันเป็นเส้นเลือดของเมืองเล็กๆแห่งนี้ ตกค่ำเราก็ปิดไฟนอน ท่ามกลางเสียงกล่อมของดนตรีธรรมชาติ หรีดหริ่ง เรไร นิทราอย่างมีความสุข พี่น้องพักผ่อนเต็มที่เพื่อเตรียมแรงกายในการทำงานวันรุ่งขึ้น ตามวิถีเกษตรกร</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>ช่วงเดือนก่อนมีการโปรโมททางสื่อต่างๆในท้องถิ่น ว่าจะมีการจัดมหกรรมดนตรี เรคเก้ ขึ้นในเมืองเล็กๆของผม โดยมาจัดที่รีสอร์ทของนายทุนแห่งหนึ่ง และเป็นต้นตอของมลพิษทางเสียงที่ชาวบ้านและแม่บอกเล่าผม    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">…เสียงดนตรีประหลาดเริ่มเล่นตั้งแต่สามทุ่ม ยันตีห้าของอีกวัน ภาพของฝรั่ง และนักท่องเที่ยวมีความสุข สนุกกันตามที่ ตามเสียงเบสที่ระทึก ทะลุอก  เป็นกรรมของคนท้องถิ่นเสียจริง  เหมือนหูจะแตก เป็นคำพูดจากแม่ของผม</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>ปรากฏการณ์แบบนี้ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ท้องถิ่นอ่อนแอ หรือ ทุนนิยมที่กล้าแกร่ง …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมคิดว่าทั้งสองประเด็น …แต่ผมให้ความสนใจประเด็นแรกมากกว่า ผมกลับมาเชียงใหม่และโทรไปคุยกับนักเคลื่อนไหวและนักพัฒนาท่านหนึ่ง ได้ทราบหลายเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเมืองเล็กๆของเรา ก่อนสนทนาจบเขาถามผมประโยคสุดท้ายว่า เราจะทำอย่างไรดี?”  ผมยังไม่ตอบเพราะผมตอบไม่ได้ และคิดไม่ทัน ปัญหาที่เกิดขึ้นที่บ้านของผม นี่ไม่ใช่ปัญหาแรก ที่ปัญหาใหญ่ และปัญหาเดียวที่เกิดขึ้น ..มันเกิดขึ้นตลอดเวลา โดยคนใหญ่คนโตในพื้นที่เอาหูไปนา เอาตาไปไร่ ถูกผลประโยชน์ปิดหูปิดตาเสียสิ้น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กรณี เจ้าของเกสท์เฮาส์ไปแจ้งความที่โรงพักว่า โรงเรียนชุมชน ร้องเพลงชาติตอนเช้า รบกวนแขกของเขาที่กำลังนอนในเกสท์เฮาส์ใกล้โรงเรียน อีกละ…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผู้ประกอบการขอร้องให้ชุมชนไม่ต้องเปิดหอกระจายเสียงตอนเช้าเพื่อลดการรบกวนแขก นักท่องเที่ยวที่กำลังพักผ่อนหลับไหลจากการดื่มกินยามค่ำคืน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>มันเกิดอะไรขึ้นที่บ้านของผม… <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สิทธิ อำนาจ และการจัดการทรัพยากรของคนท้องถิ่น อยู่ที่ไหน …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><hr></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><hr> </p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การวางรากฐานที่สามารถรู้ และเข้าใจว่า ปัญหาที่เกิดขึ้นกับชุมชนนั้นบางอย่าง บางเรื่องนั้นไม่สามารถแก้ไขได้ในระดับชุมชนเท่านั้น จะต้องแก้ไขกันที่โครงสร้างที่ระบบใหญ่ จะเป็นฐานในการขับเคลื่อนเชิงนโยบายให้เกิดการเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เป็นต้นตอของปัญหาที่แท้จริง  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการศึกษาที่อ่อนแออยู่ในขณะ ระบบราชการที่ด้อยประสิทธิภาพ และ Globalization “ก่อบรรลัยใส่ฉัน ที่รุนแรงยากเกินควบคุมและตามทันของคนท้องถิ่น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จะว่าไปก็เหมือนพูดฝ่ายเดียว พูดเรื่องที่ใหญ่เกินไปที่จะเยียวยาปัญหาที่เกิดขึ้นที่เมืองปายบ้านผม ผมนั่งอ่าน หลุมดำ แห่งการหมักหมมปัญหาในเมืองไทย ปี ๒๕๔๗ โดย นพ.ประเวศ วะสี ผมมองว่าปรากฏการณ์ของหลุมดำนั้นคล้ายกันทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่บ้านของผม</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ข้อคิดเห็นผมข้างต้น คงดำเนินการไป ในขณะเดียวกันชุมชนต้องได้รับการพัฒนาศักยภาพเพื่อให้รู้เท่าทัน เพื่อให้เข้มแข็งเพื่อต้านทานอำนาจทุน ที่ทำให้ชุมชนอ่อนแอเหล่านั้นให้ได้…แล้วจะทำได้หรือ?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เราเปิดเวทีพูดคุยปัญหาเหล่านี้ในพื้นที่บ่อยครั้ง แต่ละครั้งหลังจากนั้นดูเหมือนจะเงียบหายไป ตามกาลเวลา ไม่ได้สร้างแรงกระเพื่อมให้เกิดพลังการลุกขึ้นมาปกบ้านป้องเมืองของเราแต่อย่างไร เพราะผู้มีอำนาจในบ้านเมืองคิดไม่ทัน หรือ ไม่สนใจปัญหา และยังเหมือนกับว่ารู้เห็นเป็นใจ เหตุการณ์บั่นทอนคนท้องถิ่นจึงเกิดขึ้นเรื่อยๆและนับวันจะถี่ขึ้น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หากเราจะใช้คำว่า พึ่งตนเอง ในระดับชาวบ้านคงไม่พอกับก่อเกิดพลังจนเกิดการเปลี่ยนแปลงที่เรียกว่า บิ๊กแบง จึงจะสามารถออกจากปัญหาที่เป็นเสมือนหลุมดำเหล่านี้ได้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><hr></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"><hr></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ที่บ้านผม   เราคงต้องคุยเรื่องนี้กันอย่างจริงจัง…และแก้ไขปัญหานี้อย่างเร่งด่วน ก่อนที่จะลุกลามเป็นเซลล์เนื้อร้ายยากจนเกินการควบคุม และในที่สุดบ้านของผมก็คงต้องจากไป จบชีวิตอย่างทุรนทุราย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คำถามที่ผุดขึ้น ในใจว่าเราจะ สร้างพลังสัมมาทิฐิ สร้างพลังจิตสำนึก และเราจะสร้างพลังทางสังคมอย่างไร</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>ฤาว่า…มันคงเกินไปกว่ากระบวนการแก้ไขของคนกลุ่มเล็กๆเสียแล้ว