ท่ามกลางวิถีทางอันยาวไกล การเดินโดยมีเพื่อนร่วมทาง ย่อมดีกว่าการเดินอย่างเดียวดาย

เป็นธรรมดาที่วิถีการทำงานร่วมกับคนหมู่มาก  ย่อมจำเป็นต้องยึดมั่นในความเป็นเอกภาพของทีมงาน  เพื่อไปสู่จุดหมายปลายทางอันเดียวกัน  และในวิถีการก้าวเดินก็ย่อมต้องสู้เผชิญกับอุปสรรคอันหลากหลาย  ทั้งที่เป็นอุปสรรคแห่งเนื้อหาโดยตรง  หรือแม้แต่อุปสรรคที่เกิดจากภาวะรู้สึกส่วนตัวที่มีต่อกันและกัน...

.......

ความเข้มแข็งของมวลมนุษยชาติ

มักก่อเกิดจากการสั่งสมประสบการณ์อันยาวนาน

 

ประสบการณ์จะช่วยให้มนุษยชาติไม่ขาดกลัวต่ออุปสรรค...

ประสบการณ์จะเป็นเสมือน "ครู" ผู้พร่ำสอนให้หาญกล้า  ทรนง

ขอเพียงเธอ "ศรัทธา"  ต่อตัวเอง

พลีใจต่อสิ่งที่เธอกำลังลงมือทำ

และต้องไม่ลืมที่จะ  "เชื่อมั่น"  ในผองเพื่อนผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกับเธอ

 

เมื่อใดก็ตาม...

หากเธอสามารถหลอมรวมความศรัทธาและความเชื่อมั่นเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน

เมื่อนั้น,...

เธอก็ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวต่ออุปสรรคใด ๆ อีกต่อไป

.......

เพียงไม่กี่วันที่ผ่านมา (๑๒ มกราคม ๒๕๕๐)  ผมได้รับเชิญไปเป็นประธานในที่ประชุมขององค์กรพันธมิตรนิสิตอันเป็นทีมหัวเรือใหญ่จัดโครงการ "ต้านลมหนาว  สานปัญญา"  ณ  โรงเรียนในห้วยข่าเฒ่า  อำเภอหนองบัวแดง  จังหวัดชัยภูมิ

กิจกรรมครั้งนี้ประกอบด้วยองค์กรนิสิตหลายองค์กร  เช่น  พรรคชาวดิน  ชมรมวิทยุสมัครเล่น  ชมรมรักษ์พัฒนา  ชมรมนอกหน้าต่าง   

ผมกล่าวกับที่ประชุมในทำนองว่า...การที่องค์กรนิสิตได้ร่วมแรงใจทำกิจกรรมด้วยกัน ถือเป็นปรากฏการณ์ที่ดีในการจัดกิจกรรม เพราะแทนที่จะต้องแยกย้ายกันไปจัดกิจกรรมกันคนละที่คนละทาง  ซึ่งอาจจะส่งผลให้กิจกรรมไม่สามารถให้บริการได้อย่างเต็มรูปแบบ  เพราะเงื่อนไขงบประมาณอันจำกัด, กำลังคนที่น้อยนิด, ความหลากหลายและจำนวนกิจกรรมที่อาจมีไม่เพียงพอที่จะตอบสนองความต้องการของชุมชนเป็นหลัก

ผมเอ่ยคำชื่นชมพวกเขา,,  ในฐานะที่เปิดใจทำงานร่วมกัน  และพร้อมที่จะก้าวเดินไปในทิศทางเดียวกัน  โดยไม่ขลาดกลัวต่ออุปสรรคนานาประการที่ยืนตระหง่านขวางอยู่เบื้องหน้า  หรือแม้แต่เร้นแฝงรออยู่อย่างลึกเร้น

ผมขอให้แต่ละองค์กรได้นำศักยภาพขององค์กรออกมาทำงานอย่างเต็มที่  ให้ทุกองค์กรได้มีเวทีความคิดของตนเอง  ซึ่งหมายถึง  การได้รังสรรค์กิจกรรมตามแบบฉบับที่ตนเองสันทัดและจัดเจน  อันจะช่วยให้แต่ละองค์กรสามารถทำงานได้อย่างเต็มที่  และไม่รู้สึกขัดเขิน หรือแม้แต่อึดอัดที่จะทำในสิ่งที่ตนเองไม่ถนัด...แต่ก็ต้องดำเนินไปบนพื้นฐานของเอกภาพรวมของเนื้อแท้แห่งกิจกรรมนั้น ๆ

ผมฝากแนวคิดการทำงานในรูปแบบหมู่คณะเช่นนี้ไว้กับพวกเขา ๒  ประการ  อันได้แก่ 

(๑)  การศรัทธาต่อตนเอง (Self  esteem) 

(๒)  การเชื่อมั่นต่อคนรอบข้าง หรือเพื่อนร่วมงาน  (Trust for others)

และที่สำคัญ คือ  การมอบความไว้วางใจในกันและกัน  ก้าวเดินไปอย่างมีจังหวะ  ท่ามกลางวิถีทางอันยาวไกล  การเดินโดยมีเพื่อนร่วมทาง  ย่อมดีกว่าการเดินทางอย่างเดียวดาย 

รวมถึง,  การมุ่งมั่นรีบเร่งไปสู่จุดมุ่งหมายปลายทางเพียงสถานเดียว  แต่ลืมที่จะเก็บเกี่ยวเรื่องราวระหว่างทางก่อนไปสู่จุดหมายปลายทางนั้น ๆ 

เพราะบางที   เราอาจไม่มีเวลาวกกลับมาเก็บเกี่ยวเรื่องราวที่หล่นหายในเส้นทางสายนั้นอีกเลย,  ก็เป็นได้...