เท่าที่ผมผ่านงานทั้งในขณะที่เป็นนิสิต เมื่อออกมาทำงานบริษัท และในมหาวิทยาลัยในฐานะอาจารย์นั้น ผมเชื่อว่าลึกๆ แล้วทุกคนก็มีความหวังดีให้กับองค์กรอยู่ แต่ระดับความหวังดีนั้นอาจจะแตกต่างกันไปตามภูมิหลังและความคาดหวังในหน้าที่การงานน่ะครับ

ผมอยากจะเพิ่มมุมมองอีกสักนิดเกี่ยวกับเรื่องการทำงานร่วมกัน โดยผมทึกทักเอาแล้วว่าทุกคนนั้นหวังดี (มากบ้างน้อยบ้าง)

ผมเคยได้รับข้อคิดที่มีค่ามาก จากอาจารย์สุริชัย หวันแก้ว ในขณะที่มีการอภิปรายเกี่ยวกับการวิจัยสังคมศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง นิสิตนักศึกษาสองมหาวิทยาลัย ต่างให้ความเห็นกันอย่างเผ็ดร้อน เริ่มมีการวิพากษ์วิจารณ์การนำเสนอของฝ่ายตรงข้าม และเริ่มจะออกไปทางเรื่องส่วนตัว อาจารย์ท่านออกมาปรามทั้งสองฝ่าย โดยท่านบอกว่า "ผมเชื่อว่าทั้งสองฝ่ายต่างก็หวังดี แต่ก็ขอให้พิจารณาเรื่องท่าทีการนำเสนอด้วย"

"ท่าที่" ในที่นี้สำคัญมากครับ ยิ่งเป็นการทำงานที่มีผู้ร่วมงานจากที่ต่างกัน ต่างวัฒนธรรม ความเชื่อ ยิ่งต้องระวังเรื่องท่าที ผมคิดเสมอว่า หวังดีอย่างไร ถ้าแสดงออกมาไม่ได้อย่างที่หวังก็แทบจะไม่มีค่าเหลือเลย

สิ่งที่นิสิตนักศึกษาจะได้จากการทำกิจกรรมก็มีเรื่องท่าทีนี่ด้วยนะครับ