ชีวิตก็เปรียบเสมือนกับสายน้ำที่ไหลอย่างไม่มีวันหยุดนิ่ง
เส้นทางเดินของชีวิตนั้นก็เป็นดั่งเช่นถนนสายใหญ่ซึ่งมีถนนสายรองอยู่มากมายหลายหลาก
และวันนี้กระผมขอเลือกเดินบน "ถนนแห่งธรรม"
ธรรมที่จะนำไปสู่ทางสงบ สว่างและบริสุทธิ์
หากกระผมได้เคยล่วงเกินท่านผู้ใดไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ดี ทั้งทางกายกรรม วจีกรรม และมโนกรรม กระผมกราบขออโหสิกรรมทุก ๆ ท่านมา ณ ที่นี่ด้วยครับ
ขออนุโมทนา
อโหสิกรรมและขออโหสิกรรมด้วย..และขอให้มีความเจริญในธรรมอันเป็นบ่อเกิดแห่งมรรคผลนิพพานด้วยค่ะ
อนุโมทนาบุญกะหลานชายด้วยคน
ขอให้พบกับความสุขบริสุทธิ์ ความสว่างสดใสทางจิตใจตลอดไปนะจ้ะ
เป็นกำลังใจให้หลานจอห์นตลอดไป
ขอให้ อ.ปภังกร มีความสุขบนถนนแห่งธรรมนะครับ
ยินดีกับอาจารย์ปภังกรบนเส้นทางถนนแห่งธรรม ครับ
เป็นเส้นทางที่นำสู่จิตเกษม อย่างแท้จริง
มาเชิญชวนให้ติดตาม อ่านบล็อก น้องใหม่ กัลยา พึ่งไปชักชวนมาเอง
เป็นอีกหนึ่งแนวคิดที่ถ่ายทอดออกมาจากประสบการณ์การทำงานกับชุมชนจริงๆ เห็นว่าเป็นประโยชน์ ก็เลยมาชักชวน เพื่อร่วมเป็นกำลังใจนักพัฒนาค่ะ
http://gotoknow.org/blog/dongluang-1/72637
ผมพึ่ง tag คุณนะครับ
ขอบคุณครับ
หายไปไหนน๊า…ไปบวชเหรอคะ…
ต่อมาอีกหลายวันเราไปเดินแถวท่าน้ำศิริราชอีก เราก็ได้พบกับชายพิการคนนี้ กำลังคุยกับเจ้าของร้านโทรศัพท์แถวท่าน้ำ เขาเอาโทรศัพท์ออกมาอวด เราเห็นแล้วโอ้โห! ใช้โทรศัพท์มือถือหรูและแพงกว่าของเราอีก เราทราบภายหลังว่าชายพิการคนนี้ยังคงทำมาหากินอยู่แถว ๆ โรงพยายาบาลศิริราชทุกวันด้วยการโกหกว่าไม่มีเงินซื้อข้าวบ้าง ไม่มีเงินค่ารถกลับบ้านบ้าง ดังนั้น จึงขอเตือนเพื่อน ๆ ว่าบางทีความสงสารคนพิการของเราซึ่งเป็นสิ่งที่ดี แต่ต้องเลือกพิจารณาในการช่วยเหลือเขาสำหรับคนที่ลำบากจริง ๆ การให้เงินไม่ควรให้เพื่อตัดความรำคาญหรือเห็นว่าสะดวกไม่ต้องเสียเวลา แต่ควรให้ในสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ เช่น หิวข้าวก็ซื้อข้าวให้กินเลยจะดีกว่า