GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ถนนแห่งธรรม

ชีวิตก็เปรียบเสมือนกับสายน้ำที่ไหลอย่างไม่มีวันหยุดนิ่ง

เส้นทางเดินของชีวิตนั้นก็เป็นดั่งเช่นถนนสายใหญ่ซึ่งมีถนนสายรองอยู่มากมายหลายหลาก

และวันนี้กระผมขอเลือกเดินบน "ถนนแห่งธรรม"

ธรรมที่จะนำไปสู่ทางสงบ สว่างและบริสุทธิ์

หากกระผมได้เคยล่วงเกินท่านผู้ใดไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ดี ทั้งทางกายกรรม วจีกรรม และมโนกรรม กระผมกราบขออโหสิกรรมทุก ๆ ท่านมา ณ ที่นี่ด้วยครับ

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): ถนนแห่งธรรม
หมายเลขบันทึก: 71104
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 8
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: ไม่สงวนสิทธิ์ใดๆ

ความเห็น (8)

ขออนุโมทนา

อโหสิกรรมและขออโหสิกรรมด้วย..และขอให้มีความเจริญในธรรมอันเป็นบ่อเกิดแห่งมรรคผลนิพพานด้วยค่ะ

อนุโมทนาบุญกะหลานชายด้วยคน

ขอให้พบกับความสุขบริสุทธิ์ ความสว่างสดใสทางจิตใจตลอดไปนะจ้ะ

                         เป็นกำลังใจให้หลานจอห์นตลอดไป

ขอให้ อ.ปภังกร มีความสุขบนถนนแห่งธรรมนะครับ

ยินดีกับอาจารย์ปภังกรบนเส้นทางถนนแห่งธรรม ครับ

เป็นเส้นทางที่นำสู่จิตเกษม อย่างแท้จริง 

มาเชิญชวนให้ติดตาม อ่านบล็อก น้องใหม่ กัลยา พึ่งไปชักชวนมาเอง

เป็นอีกหนึ่งแนวคิดที่ถ่ายทอดออกมาจากประสบการณ์การทำงานกับชุมชนจริงๆ เห็นว่าเป็นประโยชน์ ก็เลยมาชักชวน เพื่อร่วมเป็นกำลังใจนักพัฒนาค่ะ

http://gotoknow.org/blog/dongluang-1/72637

ผมพึ่ง tag คุณนะครับ

ขอบคุณครับ

หายไปไหนน๊า...ไปบวชเหรอคะ...
 
อยากแบ่งปันประสบการณ์ของตัวเอง เพราะเป็นคนชอบทำบุญ เนื่องจากวันหนึ่งได้ไปแถวท่าน้ำศิริราช และบังเอิญผ่านไปพบกับ ชายพิการขาลีบ คนหนึ่ง ใส่เสื้อเหลือง (เราจะทำความดีเพื่อในหลวง) แขวนป้ายบอกว่าเป็นคนพิการ ยืนอยู่ที่ประตูทางเข้า ร.พ.ศิริราช ใกล้กับท่าน้ำ ขาของเขาเดินไม่สะดวก ต้องใช้ไม้เท้าคอยค้ำยันพยุงร่างเวลาเดิน เขาบอกกับเราว่า "มาโรงพยาบาลมีเงินติดตัวมานิดหน่อยและจ่ายค่ายาไปหมดแล้ว ตอนนี้หิวข้าวแต่ไม่มีเงินจะซื้อข้าวกิน ขอเงินซื้อข้าวกินได้ไหมครับ" เราบอกว่า "ได้ เดี๋ยวจะพาไปกินข้าวที่ร้านอยากกินอะไรล่ะจะซื้อให้" ชายพิการกลับปฏิเสธความปรารถนาดีของเรา เราก็เลยงง?? ก็ไหนว่าหิวข้าวแต่ไม่มีเงินซื้อข้าวกิน พอเราจะซื้อให้กลับปฏิเสธเฉยเลย ทำให้เรารู้ว่าเขาไม่ได้ลำบากจริง แต่เขาอาศัยความพิการและนิสัยขี้สงสารของชาวบ้านมาหากินหลอกขอเงิน
ต่อมาอีกหลายวันเราไปเดินแถวท่าน้ำศิริราชอีก เราก็ได้พบกับชายพิการคนนี้ กำลังคุยกับเจ้าของร้านโทรศัพท์แถวท่าน้ำ เขาเอาโทรศัพท์ออกมาอวด เราเห็นแล้วโอ้โห! ใช้โทรศัพท์มือถือหรูและแพงกว่าของเราอีก เราทราบภายหลังว่าชายพิการคนนี้ยังคงทำมาหากินอยู่แถว ๆ โรงพยายาบาลศิริราชทุกวันด้วยการโกหกว่าไม่มีเงินซื้อข้าวบ้าง ไม่มีเงินค่ารถกลับบ้านบ้าง ดังนั้น จึงขอเตือนเพื่อน ๆ ว่าบางทีความสงสารคนพิการของเราซึ่งเป็นสิ่งที่ดี แต่ต้องเลือกพิจารณาในการช่วยเหลือเขาสำหรับคนที่ลำบากจริง ๆ การให้เงินไม่ควรให้เพื่อตัดความรำคาญหรือเห็นว่าสะดวกไม่ต้องเสียเวลา แต่ควรให้ในสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ เช่น หิวข้าวก็ซื้อข้าวให้กินเลยจะดีกว่า