ถั่วงอกรู้สึกไม่ชอบที่ต้องทำหน้าที่ลิ่วล้อเพราะไม่เคยทำ ไม่รู้ว่าต้องบริการและจะปกป้องบุบบิบไม่ให้รับอันตรายใดๆ ได้หรือไม่....

              หัวข้อบันทึกคงทำให้สงสัยว่า... ดิฉันต้องการสื่อเรื่องอะไร..... 


             คือว่าในช่วงปีใหม่ดิฉันเข้าร้านหนังสือแล้วไปสะดุดตาหน้าปกหนังสือเล่มหนึ่งซึ่งออกแบบเรียบหรู..และมีตัวการ์ตูน 3 ตัวอยู่ตรงกลาง... จึงหยิบขึ้นมาพิจารณาหน้าปก... อ่านคำบรรยายปกหลัง... แล้วจึงพลิกดูรูปแบบการนำเสนอเนื้อหาในหนังสือ....  ซึ่งพิจารณาทั้งหมดแล้วดิฉันชอบมากและซื้อกลับมาอ่านเพราะเป็นหนังสือที่แปลกและน่าสนใจ คือ เป็นการนำตัวการ์ตูนแนวศิลป์และเขียนแบบนิยาย มาเล่าเรื่อง...... ลักษณะจึงเป็นหนังสือการ์ตูนก็ไม่ใช่ จะเป็นหนังสือนิยาย ก็ไม่เชิง (ปกติดิฉันจะไม่อ่านหนังสือทั้ง 2 ประเภทนี้เลย เพราะหนังสือนิยายมีตัวหนังสือเยอะเกินไป..ขณะที่หนังสือการ์ตูนก็มีรูปเยอะและคิดว่าไม่ค่อยได้เนื้อหาอะไรมากนัก)
 

             หลังจากอ่านหนังสือเล่มนี้แล้วประทับใจหลายเรื่อง... ซึ่งดิฉันจะเล่าประเด็นหนึ่งที่ผู้เขียนถ่ายทอดออกมาได้ดี เรื่องมีอยู่ว่า  ตัวการ์ตูนหลักคือ ถั่วงอก (เป็นตัวถั่วงอกจริงๆ นะคะ) เป็นเด็กกำพร้า แล้วบังเอิญหลงทางมาพบกับ หัวไฟ (หัวไฟเป็นเด็กเร่ร่อนมีผมคล้ายเปลวไฟ) ถั่วงอกจึงขอติดตามหัวไฟไปด้วย... หัวไฟจึงมีข้อแลกเปลี่ยนว่าต้องทำหน้าที่เป็นลิ่วล้อ ของบุบบิบ (บุบบิบเป็นสุนัขตัวเล็กๆ ที่หัวไฟเลี้ยงไว้ ซึ่งหัวไฟรักมาก) ถั่วงอกรู้สึกไม่ชอบที่ต้องทำหน้าที่นี้เพราะไม่เคยทำ ไม่รู้ว่าต้องบริการและจะปกป้องบุบบิบไม่ให้รับอันตรายใดๆ ได้หรือไม่....
 

              ผู้เขียนได้ถ่ายทอดความคิดและความรู้สึกของ ถั่วงอก ออกมค่อนข้างดี คือ เมื่อถั่วงอกรับหน้าที่เป็นลิ่วล้อของบุบบิบแล้ว..ก็พยายามทำหน้าที่นั้นอย่างเต็มที่.. แม้บางครั้งต้องอยู่ในภาวะกลัว กังวล หรือ แม้จะรู้ว่าต้องเจ็บตัวจากเหตุการณ์ต่างๆ ในการทำหน้าที่ลิ่วล้อตลอดการเดินทาง... แต่ด้วยภาพและคำบรรยายดิฉันรู้สึกว่า ถั่วงอกทำหน้าที่ลิ่วล้ออย่างมีความสุข... เพราะถั่วงอกจะคอยเป็นห่วงว่าบุบบิบจะหิวหรือยัง  อิ่มมั๊ย  ถ้าต้องเจ็บขอเจ็บก่อน  ถ้าบุบบิบหลงทางก็หลงทางด้วย...

             ดิฉันมองว่าถั่วงอกมีความสุขจากการทำหน้าที่เป็นลิ่วล้อของบุบบิบนั้น เพราะมีความจริงใจ ตั้งใจ และหวังดีกับบุบบิบจริงๆ 

หน้าปกหนังสือที่ว่านี้คะ