สาหัส...ทรหด....สุดๆ...ครั้งหนึ่งในชีวิต

ความจริงไม่ค่อยอยากเล่าเล้ย แค่นึกถึงภาพตัวเองไปเกาะหน้าผาเป็นตู๊กแกก็สยองจนไม่อยากนึกถึง เป็นความหวาดเสียวสุดๆครั้งหนึ่งในชีวิต และคิดว่าคงจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะไปปีนขึ้นน้ำตกแล้วค่ะ ชาตินี้คงไม่มีวันเอาชนะความกลัวที่สูงไปได้แน่ แต่ก็อยากจะเติมเต็มบันทึกชุดท่องเที่ยวประจำปีของพวกเราชาวเคมีคลินิกตามที่คุณศิริเธออุตส่าห์ถามถึง ก็ขอเล่าด้วยภาพ...นะคะ

   

 น้องเพชร คนเก่งเยาว์สุดของกลุ่มพิชิตน้ำตกกรุงชิงวันนั้น

 ต้นมหาสดำ ซึ่งเป็นต้นไม้โบราณ

   

 ปูภูเขาซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของป่าแห่งนี้ด้วย

 นี่เพิ่งผ่านส่วนที่ชันที่สุดที่เรียกว่าบันไดสามขั้นมาได้


<table border="0"><tbody>

   

 ต้นชิงซึ่งเป็นที่มาของชื่อสถานที่

 น้ำตกกรุงชิง ถ่ายจากด้านข้าง ระหว่างทางลงจากชั้น 7

</tbody></table><table border="0"><tbody>

   

ลุงเมสุดหล่อและพี่จิ๋ม พี่ผอบสุดสวยประจำทีมค่ะ 

 พี่เหน่น น้องโอมและพี่ผอบ

</tbody></table><table border="0"><tbody>

   

 อาหารกลางวันห่อใบตองกับละอองน้ำตก

 คุณพินิจนำทีมเด็กๆและพี่ประจิมรับน้ำตกแสนห่า

</tbody></table><p>ถือเป็นการได้ชื่นชมธรรมชาติที่แท้จริงครั้งหนึ่งในชีวิต ตัวเองได้บริจาคเลือดให้เจ้าทากตัวน้อยดูดเพียง 1 ตัว ในขณะที่พี่เหน่นก็โดนเพียงตัวเดียว แต่ดูดจนอิ่ม จึงมีเลือดไหลต่อจากทากหลุดแล้วอยู่อีกประมาณครึ่งชั่วโมงได้ คงเป็นเพราะสารที่อยู่ในน้ำลายทากนั่นเอง ส่วนคุณพินิจหัวหน้าทีมของเราก็บริจาคไปหลายรอย แต่ก็มีอีกหลายๆคนที่ไม่โดนเลย ได้เรียนรู้ว่าเจ้าสิ่งมีชีวิตชนิดนี้นั้นไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ตัวเล็กนิดเดียวเหมือนด้ายสีดำเส้นสั้นๆ เที่ยวชูเรดาร์รอรับบริจาคเลือดอยู่ทั่วไปตามใบไม้ที่พื้นดิน ถ้าจะไม่กลับมาอีกก็ไม่ใช่เพราะทากแน่นอนค่ะ แต่เป็นเพราะความสูง 100 เมตรของระยะทางที่ต้องปีนป่ายไต่หน้าผานั่นแหละค่ะ ใครไม่กลัวความสูงขอแนะนำว่า....อย่าพลาด</p>