2 - 3 ปีผ่านไป ... หลังจากเจ้า พาโชค เข้ามาเป็นสมาชิกในบ้านผม ก็ถึงคิวเจ้า "ภูมิใจ" บ้าง... 
   ในงานพระราชทานปริญญาบัตร ที่ศูนย์ IMPAC เมืองทองธานี เมื่อต้นปี 2548 ที่ คุณหลานที่รัก เข้าร่วมกิจกรรมด้วย  ปรากฏว่าเธอพบเพื่อนตัวเล็กที่น่ารักมาก เป็นลูกสุนัขร่อนเร่อยู่แถวลานจอดรถครับ  ตัวจริงผมไม่เคยเห็น เห็นแต่รูปถ่ายที่เธอเล่นกับเขา .. นี่ไงครับ

 
          
                

      ไม่น่าเชื่อครับ ผ่านไปกว่า 1 สัปดาห์  ผมขับรถเสี่ยงดวงไปตามหา ตอนนั้นก็เที่ยงวันแล้ว  แดดร้อนมาก  ผมเชื่อว่าถ้ายังอยู่เขาคงไปแอบอยู่ตามซุ้มเถาวัลย์ ริมกำแพง ใกล้ลานจอดรถ บางจุดมีโพรงดินอยู่ผมก็ส่งเสียงเรียกแบบเสี่ยงๆไปเรื่อยๆ แบบเลื่อนลอยเต็มที จุดที่เธอพบอยู่ตรงไหนก็ไม่ได้ถามให้แน่ชัด  เพราะถึงถามก็คงช่วยอะไรได้ไม่มาก ก็เขามีชีวิตนี่ครับ ต้องย้ายที่ หนีร้อน หนีหนาว ไปตามเรื่องตามราว หรือใครจะจับไปเลี้ยงเสียแล้ว ถ้าเป็นเช่นนั้นก็สบายใจที่เขาจะได้ไม่ต้องมาลำบาก เสี่ยงชีวิตอยู่แถวลานจอดรถต่อไปอีก .. ผมเดินหาอยู่นานจนเหงื่อหยด ก็ไม่มีวี่แวว จึงทำใจ และตัดสินใจขับรถจะกลับบ้าน เลี้ยว วนไปมาตามที่ทางในลานจอดมันบังคับ  แล้วให้บังเอิญว่าที่ก่อนเลี้ยวสุดท้ายที่ผมจะบึ่งรถกลับบ้าน พลันมองไปเห็นลูกสุนัข นอนหมอบอยู่ใต้ท้องงรถคันหนึ่ง  อยู่ลึกเข้าไปชนิดที่เราไม่น่าจะมองลอดเข้าไปเห็น ผมลงจากรถ เอาขนมปังล่อ และส่งเสียงเรียกจนเขาออกมา ดูหน้าตาเทียบกับรูปถ่ายข้างบนที่พกไปด้วย ก็สรุปได้ว่า ใช่แน่ .. เราก็เลยได้กลับบ้านด้วยกัน แบบว่า ราวปาฏิหาริย์ ดูเขาจะตื่นเต้นปนตกใจอยู่มาก จนปากที่คาบขนมปังไม่สามารถจัดการอะไรกับมันต่อได้
    แล้วเขา ซึ่งต้องเรียกใหม่ว่า เธอ แล้ว เพราะพอถึงบ้าน พบว่ามันไม่ได้เป็นตัวผู้อย่างที่ คุณหลานเธอคิด ผมผิดหวังนิดๆ แต่พอคิดถึงเรื่อง "คุณทองแดง" ความรู้สึกนั้นก็หาย .. เราตั้งชื่อเธอว่า "ภูมิใจ" ครับ
    แรกๆก็สงสารเจ้า พาโชค มาก เพราะเธอคงได้กลิ่นเจ้า ภูมิใจ อาจกลัวมากจึงหนีออกไปอยู่นอกบ้าน  ไม่กล้าเข้าบ้านอยู่หลายวัน หรือพอแอบเข้ามาบ้างในบางจังหวะ ครั้นเห็นเจ้า ภูมิใจ ก็จะรีบเผ่นหนีออกไปทันที จนมาระยะหลังทั้งสองก็เริ่มรู้สึกว่าน่าจะอยู่ร่วมบ้านกันได้ ความจริง ภูมิใจ นั้นใจดี และใจเย็นมาก ขี้เล่นเป็นที่สุด ต่อมาเธอก็ทำสิ่งเหลือเชื่อได้สำเร็จครับ .. ยอมเจ็บตัว  ยอมถูกข่วน ชวนเจ้า  พาโชค เล่นด้วย อยู่เสมอ จนเดี๋ยวนี้เขาเล่นกันสนุกได้ทุกวัน ภาพ ภูมิใจ คาบหลังคอเจ้า พาโชค ลากเล่นไปมาราวกับจะใช้ตัวแมวถูพื้นห้อง ก็มีให้เห็นทุกวันครับ พาโชค เองก็ดูจะชอบอยู่ไม่น้อย ไม่เชื่อก็ลองดูนี่สิครับ ...



                         



                           

    เพิ่มเติมอีกหน่อยครับ ..

    คุณ ภูมิใจ เธอมี 2 บุคลิกครับ  บางทีก็ดูรุนแรง ไม่เหลือความเป็น "สุภาพสุนัขสตรี" อยู่เลยก็ว่าได้  เช่น ..

     ถ้าผมไปไหนสักวันสองวัน พอกลับเข้าบ้านเธอจะกระโจนเข้าใส่เหมือนจะกระโดดถีบเลย  ยืนสองขา ตะกรุยตามเนื้อตามตัว  งับแขนหรือข้อมือแรงๆและลากดึงไปแบบไม่ยอมปล่อยง่ายๆ  แล้วก็วิ่งไปวิ่งมา กระดิกหางกระดิกตัวสุดแรงของเธอเลยทีเดียว  ทั้งไม่ลืมที่จะวิ่งไปคาบของกินเช่นไก่ทอด หรือ ลุกชิ้นปิ้ง ที่เก็บตุนเอาไว้ มาอวด มาโชว์ เรียกว่า Hyper สุดๆ  แต่บางครั้งก็ทำสุภาพเรียบร้อยดุจผ้าพับ  จะหมอบเรียบร้อย เก็บอาการได้อย่างยอดเยี่ยม  ทำเสแสร้งเป็นผู้ดีจนคล้ายคนบางคนเข้าไปทุกที  จะกินอะไรก็ไม่เคยมูมมาม  ได้ลูกชิ้นปิ้งมาสักไม้ก็บรรจงไล่ดึงออกมากินทีละลูก ทีละชิ้น  เรียกว่า สุภาพจนเกินพอดี .. ดูรูปดีกว่าครับ

    
     

      แฟน คุณภูมิใจเยอะมากครับ ... หนึ่งในนั้น เคยมี 3 แม่ลูกใจดี ชอบผ่าน มาเรียกหาตอน 4-5 ทุ่ม คนตัวเล็กๆ น่ารัก 2 คนในภาพข้างล่างนี้แหละครับ มาพูดคุยกับภูมิใจ และหาซื้อของกินให้ยามดึก .. ผมไม่เคยเบื่อที่จะเปิดประตูให้เขาได้พบกัน เสียงคนเป็น พี่สาว บอก ภูมิใจ  ว่า " รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวมา ไปซื้อลูกชิ้นก่อนนะ ฯลฯ " พูดเหมือนคุยกับเพื่อนเลย  ยังก้องอยู่ในหูผมเรื่อยมา ครับ ...

  

 

      รูปสุดท้ายนี่ดูให้เต็มตากันเลยครับ ..