เพราะวันสุดท้ายไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีเข็มของนาฬิกาบอกเวลาที่เหลืออยู่ 

ฉันจึงต้องบันทึกสิ่งนี้ สิ่งสำคัญที่มันจะคงอยู่ แม้หากตัวฉันไม่อยู่...." เมื่อวันสุดท้ายมาถึง "

     
"สิ่งที่อยากทำในวันสุดท้ายของชีวิต" เป็นเรื่องที่ไม่เคยอยู่ในความนึกคิดของฉัน แต่เมื่อได้นั่งคิดทบทวนว่าจริงๆแล้ว ฉันอยากทำอะไรในวันสุดท้ายของชีวิต ฉันสามารถให้คำตอบตัวเองได้คือ ทำทุกอย่างให้เป็นปกติสุขดั่งเช่นทุกวัน และจากไปด้วยความรู้สึกขอบคุณทุกสิ่งที่ได้รับบนโลกใบนี้ 

    ตื่นแต่เช้านั่งมองดูแสงอาทิตย์เป็นครั้งสุดท้าย  จากนั้นเข้าไปหาพ่อและแม่ เพื่อกราบลาและขอขมาในทุกสิ่งที่เคยกระทำไม่ดีต่อท่าน ใช้เวลาด้วยกันโดยการสวดมนต์และแผ่เมตตาให้กับสรรพสิ่งทั้งหลายที่เคยเกี่ยวข้องกันมาทั้งในอดีตและปัจจุบัน ถึงเที่ยงก็ให้สามีและลูกพาไปกินอาหารที่ชอบเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นกลับบ้านเพื่อใช้เวลาอยู่ร่วมกันกับสามีและลูก ให้สามีโอบฉันให้นานที่สุดและฉันก็โอบกอดลูกให้นานที่สุดเช่นกัน เราจะบอกรักกันหลายๆครั้ง บอกขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่เราได้ทำร่วมกันมาจนถึงวันสุดท้ายที่มีความสุขมากเหลือเกิน และเมื่อถึงเวลา ฉันจะขอจากไปอย่างสงบในอ้อมกอดของคนที่ฉันรักมากที่สุดในวินาทีสุดท้ายของชีวิต นั่นคือการร่ำลาจากฉันถึงคู่ชีวิตของฉัน 

     สุดท้ายฉันอยากจะบอกทุกท่านที่เข้ามาอ่านว่า เราทุกคนรู้วันที่เราเริ่มต้นเดินบนเส้นทางชีวิต แต่เราไม่อาจรู้ได้เลยว่าสุดท้ายแล้วเส้นทางนี้จะจบลงเมื่อไหร่และเส้นทางนี้ยาวไกลสักเพียงไหน ไม่มีใครรู้ได้ รู้เพียงแต่ว่ามันคือเส้นทางที่ต้องเดินไป ขอให้ทุกท่านเดินไปด้วยความสุขในทุกวัน ไม่ว่าจะดีหรือร้าย สุขหรือทุกข์เพียงไหน จงอย่าย่อท้อในการเดินบนเส้นทางแห่งนี้ เดินไปข้างหน้า เดินไปจนกว่าจะถึง " วันสุดท้ายของชีวิต"