" นี่ฉันเองหรือ นี่หรือฉันเอง "
                                                       
ถึง  นายกิตติวัฒน์  สาคำ

             ตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาดูโลก เราก็เกิดมาพร้อมกันกับนายแล้ว  นานแค่ไหนที่ฉันไม่ได้รู้จักนายเลย เวลาฉันมีความสุข ฉันมักจะลืมนายเสมอ และตอนที่มีความทุกข์ฉันก็มักจะลืมนาย ขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้คิดถึง เพราะตอนนี้ฉันได้รู้จักนายแล้ว นายอยู่กับฉันตลอดเวลา แต่เราลืมที่จะระลึกถึงนาย ปล่อยให้นายน้ำหนักเพิ่ม จนไม่มีเวลาได้ดูแลนายเลย ที่ผ่านมาเราได้ให้ความสุขกับนายผิดไป เราไม่รู้ว่านายชอบอะไร เราพยายามหาสิ่งที่นายชอบ การมีทุกอย่างไม่ได้ช่วยทำให้นายมีความสุขเลยหรอ และตอนนี้เรารู้แล้วว่านายชอบอะไร นายไม่ได้ต้องการความสุขแบบนี้เลยใช่ไหม จำได้ไหมเราก็เคยถามนายตลอดว่าเราเกิดมาใช้ชีวิตไปเพื่ออะไร ที่ทำมาก็เพื่อตัวนายเองนั่นแหละ สิ่งที่ดีๆเราก็หามาให้นายรู้สึกดี สิ่งที่แย่ๆเราก็ไม่อยากเก็บไว้ให้กับนายแต่นายก็จะต้องเรียนรู้ไปกับมัน มันก็ไม่ได้แย่เสมออย่างที่นายเข้าใจ  แท้จริงแล้วนายเป็นคนอ่อนไหวกับความรู้สึก นายไม่ได้แข็งแรงอย่างที่ใครๆเขาชื่นชมนายหรอกนะ เวลาไม่สบายเราก็พานายไปหาหมอ ทุกอย่างเป็นเรื่องธรรมดา นายต้องแข้มแข็งและอดทนต่อความยากลำบาก แต่ก่อนนายยังไม่เห็นจะบ่นอะไรเลยนายกลับทำมัน แล้วก็มีความสุขไปกับสิ่งที่ทำ แต่เดี๋ยวนี้ทำไมนายตอบสนองช้าลง นายไม่คล่องแคล่วเหมือนแต่ก่อน นายติดอยู่กับอะไร นายช่วยบอกให้เรารู้ที ขอบคุณมากเมื่อทุกครั้งที่เราได้เห็นนาย เราก็ได้รู้จักตัวเรามากขึ้น บางทีที่เราก็ทำให้นายโกรธ บางครั้งเราก็ทำให้นายทุกข์ใจ ที่เราทำไปก็เพราะเป็นความเคยชิน เราไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของนายเลย และสุดท้ายนี้เราอยากจะบอกนายว่าเรามาอยู่บนโลกใบนี้ ไม่ได้อยากให้นายได้เรียนรู้ความเป็นมนุษย์ แต่เราอยากให้นายได้เรียนรู้จิตวิญญาณของนายเองผ่านอารมณ์และความรู้สึก ความเป็นมนุษย์ก็ไม่ได้ทำให้เรามีความสุขเนอะ ไม่ต้องกังวลและเป็นห่วงนะ เราจะไม่ปล่อยให้นายต้องรู้สึกโดดเดี่ยว เราจะไม่ปล่อยให้คำพูดของคนเป็นเพียงความสุขหรือความทุกข์  แต่เราจะสร้างให้นายมีความสุขจากตัวของนายเอง เราขอสัญญา