สวัสดีค่ะสำหรับเช้าวันใหม่ที่สดใส หากจะกล่าวถึงต้นทุนชีวิตของแต่ละคนนั้น ดิฉันเชื่อว่าทุกคนล้วนแต่มีต้นทุนชีวิตที่ต่างกัน บางคนเกิดมาที่มีต้นทุนชีวิตที่ดีก็ดีไป แต่สำหรับดิฉันที่ไม่ได้เกิดมาในครอบครัวที่มีฐานะดี ก็ต้องดิ้นรนสู้ต่อไป ดิฉันไม่เคยน้อยเนื้อต่ำใจเลยที่เกิดมาในครอบครัวที่มีฐานะยากจน แต่ดิฉันกลับดีใจ ที่ได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อกับแม่คนนี้ สำหรับดิฉันแค่ดิฉันได้ช่วยงานพ่อแม่ ที่นา ที่สวน ได้ช่วยงานแบ่งเบาภาระของท่าน ดิฉันเรียกสิ่งเหล่านี้ว่าความสุข สุขที่เงินก็ซื้อไม่ได้ มันเป็นความสุขทางใจของเด็กบ้าน ๆ คนนี้ ดิฉันภูมิใจที่เกิดเป็นลูกพ่อกับแม่ เกิดเป็นลูกชาวนา อาชีพชาวนา ไม่ใช่อาชีพที่ดีที่สุด แต่ทุกอาชีพกินข้าวที่ชาวนาปลูก

      ดิฉันไม่เคยน้อยใจในโชคชะตาต้นทุนชีวิตของตนเองเอง ต้นทุนชีวิตของคนเรานั้นไม่ได้เป็นตัวกำหนดทุกอย่าง ดิฉันคิดเสมอว่าคนเราเลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกที่จะเป็นได้ ประสบการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเราตั้งแต่เกิดจนถึงทุกวันนี้ล้วนเป็นบทเรียนชีวิตให้กับเราทั้งนั้น ดิฉันหัดทำงานตั้งแต่ยังเด็ก เวลาแม่ไปทำงานรับจ้างแม่ก็จะพาดิฉันไป จากที่จำได้ ค่าแรงทำงานตอนนั้นได้ 40 บาท ต่อวัน ตอนนั้นดิฉันอยู่ ป.4 แม่เริ่มไว้ใจในตัวดิฉันพาดิฉันออกไปเรียนรู้งานข้างนอกงานสวนงานไร่ของคนอื่น แม่พาออกไปถอนกระเทียม ซึ่งตรงกับช่วงน่าร้อนปิดเทอมใหญ่ ทุกครั้งที่ปิดเทอมใหญ่ ดิฉันก็จะตามแม่ไปรับจ้างเก็บออมเงินตลอด ไม่มีหรอกไปเที่ยว ไปเล่นแบบเพื่อนคนอื่นเขาสมัยนั้น พอดิฉันโตขึ้นหน่อยดิฉันเริ่มออกไปเด็ดแตง เด็ดพริก เด็ดมะเขือเทศ ของม้ง ยอมรับว่าเสี่ยงที่จะโดนยา ที่เขาใช้พ้นเร่มผลผลิต ซึ่งอันตรายต่อร่างกาย และต้องไปเช้ามาก ตื่นตีห้าแล้วเตรียมตัวไป ตี 5:30 น. รถออก แล้วหยุดมือ เวลา 12:30 ก็จะได้ค่าแรงอยู่ที่ 150 ต่อวัน แต่เขาไม่ให้พักเลย ดิฉันคิดในใจจากที่มาทำงานให้ม้งหลาย ๆ ครั้ง การมาทำงานให้เขานั้นมันเหนื่อยมากจริง ๆ และบางครั้งเขาก็บังคับให้เราทำงานเกินเวลา ทั้ง ๆ ที่เขาว่าหยุดมือถ้าถึงเวลา (ในที่นี้ไม่ได้กล่าวถึงทุกคน) แต่มันทำให้ดิฉันฝังใจว่าต่อไปจะไม่ไปทำงานให้ม้งแล้ว เพราะเวลาเราทำงานเราทุ่มเทแรงกายให้หมดแต่เขากลับไม่นึกถึงใจเขาใจเราเลย แต่เส้นทางชีวิตยังไม่จบเพียงเท่านี้ พอดิฉันอยู่ ม.3 ดิฉันไปเลี้ยงลูกให้ป้าที่ทำงานโรงพยาบาล ดิฉันเลี้ยงลูกให้เขาในช่วงปิดเทอม ปิดเทอมตอนนั้นได้ 2,000 สำหรับดิฉันตอนนั้นถือว่าเยอะมาก แต่ก็เลือกจะเก็บไว้ที่แม่ทั้งหมด แต่เวลามีงานป้าคนนี้ก็จะเรียกดิฉันไปช่วยงาน เช่น รีดผ้า ซักผ้า ไปให้อาหารไก่ รดน้ำสวน ทำความสะอาดบ้าน ดิฉันทำหมด ดิฉันก็ค่อย ๆ เก็บเล็กผสมน้อยมาเรื่อย ๆ เวลาได้เงินก็จะเอาไปฝากที่ธนาคารโรงเรียน และพอดิฉันอยู่ ม.5 ดิฉันก็ได้มีโอกาสไปทำงาน ร้าน "ปังเปมิ" จะไปทำหลังเลิกเรียน ทั้งร้านมีคนทำ 2 คน มีพี่เจ้าของร้านกับดิฉัน การมาทำงานที่ร้านทำให้ดิฉันสังเกตเห็นการทำอาหารที่หลากหลาย เช่น สเต็ก สปาเก็ตตี้ ยำ การทำน้ำต่าง ๆ การทำขนมอบ เป็นต้น ดิฉันได้ค่าแรง 120 บาท ตั้งแต่มาทำงานที่ร้าน ดิฉันก็ไม่ขอเงินแม่มาโรงเรียนเลยแถมดิฉันก็ได้ออมเงินทุกวัน เวลาทำงานนอมรับว่าเหนื่อย แต่พอได้เงินก็ทำให้เรายิ้มออก ดิฉันแบ่งการใช้เงินดังนี้ ได้ 120 บาท ออม 100 บาท เอาไปใช้โรงเรียน 20 บาท ดิฉันจะออมไว้ที่ตัวเองตั้งแต่วันเสาร์ถึงวันพฤหัสบดี แล้วเช้าวันศุกร์ก็จะเอาไปฝากที่ธนาคารออมสินโรงเรียน เหมือนเป็นการฝึกนิสัยรักการออม เวลาเห็นเงินในบัญชีเพิ่มดิฉันจะมีความสุขมากแล้วเอากลับไปให้แม่ดู จากบทความที่เขียนมาก็เป็นงานเพียงส่วนหนึ่งที่ดิฉันได้ผ่านมามีโอกาสได้ทำ และอยากจะเล่าสู่กันฟัง และเป็นความประทับใจของตัวดิฉันเอง

      พอดิฉันก้าวเข้าสู่รั่วมหาวิทยาลัย ดิฉันก็มุ่งมั่นที่จะตั้งใจเรียน และคิดว่าตัวเองคิดดีแล้วที่เลือกเรียนสายวิชาชีพครู เพราะเป็นอาชีพที่ดิฉันฝันจะเป็น ดิฉันจะตั้งใจทำฝันให้สำเร็จ เพราะดิฉันรู้และเข้าใจดีว่าพ้อแม่ท่านส่งเราเรียน ท่านเหนื่อยมากเพียงใด ต้องทำงานหนักหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน แม่ชอบบอกดิฉันเสมอว่า "การที่แม่พาลูกมาทำงานรับจ้างตากแดด ตากฝนแบบนี้ ก็เพราะแม่อยากให้ลูกได้เรียนรู้ถึงงานถึงความลำบาก ว่ากว่าจะได้เงินมาแต่ละบาท ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย และฝึกให้ลูกมีความอดทน ไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหนลูกจะได้เอาตัวรอด" หนูจำประโยคนี้ได้ดีได้ขึ้นใจเลย หนูอยากจะบอกพ่อแม่ว่า หนูดีใจมากที่ได้เกิดเป็นลูกพ่อแม่ หนูจะไม่ทำให้พ่อแม่ผิดหวังในตัวลูกคนนี้ พ่อแม่คือกำลังใจสำคัญของหนู พ่อแม่กำลังรอดูความสำเร็จของลูกอยู่ สู้ ๆ นะตัวฉัน (ลูกคนโต) ^ _ ^ 


                                                 "คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นได้"