"เราไปเที่ยวดอยปุยกันนะ"
เมื่อคำพูดเชิญชวนไปเที่ยวของเพื่อนออกมา ฉันก็รู้สึกตื่นตัวทันที 
ในช่วงปลายปีมักจะมีสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ และสถานที่ที่ฉันกับเพื่อนเลือกจะไปเที่ยวก็คือ ดอยปุยหลวง บ้านห้วยฮี้ อ.เมือง จ.แม่ฮ่องสอน
ดอยปุยหลวง มีความสูงถึง 1772 เมตร เป็นดอยที่มีความสูงที่สุดในจังหวัดแม่ฮ่องสอน

เราเริ่มเดินทางไปในช่วงเช้า เพื่อจะได้ชมบรรยากาศที่สวยงาม บรรยากาศค่อนข้างจะดีมาก ฉันกับเพื่อน ๆ ไปกัน 4 คน เอารถจักรยานยนต์ ไปสองคัน สองข้างทางของถนน เป็นลูกรังข้างนึง เป็นหน้าผาข้างนึง ซึ่งข้างที่เป็นหน้าผามีหมอกสีขาวไล่เลี่ยอยู่ด้วยกันกับภูเขา มันเป็นภาพที่ดูแล้สบายตา และสบายใจจริงๆ

เมื่อขับรถมาถึงจุดหมาย ต่อจากนี้เราต้องเดินเท้าแล้ว..........
เริ่มต้นการเดินขึ้นดอยปุยหลวงด้วยความฮึกเหิม พร้อมหยิบไม้ขนาดไม่ใหญ่มาก ยาวประมาณเท่ากับความสูงของฉัน  เพื่อใช้ค้ำในการเดินขึ้นดอย
ความรู้สึกในตอนนั้น ฉันมีความสุขมาก คิดว่าระยะทางคงไม่ไกลมาก เราต้องไปให้ถึงจุดสูงสุด เพื่อที่จะได้ถ่ายรูปกับธรรมชาติที่สวยงาม

เดินไปได้สักพักเพื่อนร่วมเดินทางของฉันก็เริ่มถอดใจแล้ว เขาได้แต่บ่นพึมพำว่ากลับกันดีกว่าไหม เหนื่อยแล้วนะ ไม่ไหวแล้ว เมื่อยขาไปหมดแล้ว
ความจริงแล้วฉันก็เริ่มปวดขาขึ้นมาแล้วแหละ แต่เราตั้งใจมาเที่ยวนะ อีกไม่ไกลเราก็จะถึงแล้ว เราต้องสู้สิ
สิ้นสุดการหายเหนื่อยจากจุดนี้เราก็เดินทางต่อไปอีกเรื่อย ๆ 

มาถึงตอนนี้ฉันเริ่มถอดใจแล้ว ฉันเริ่มเป็นคนบ่นเองแล้วในตอนนี้ มันเหนื่อยมาก เหนื่อยแบบหายใจไม่ออก คับแน่นหน้าอกไปหมดเลย
ฉันเริ่มพูดโน้มน้าวให้เพื่อนอีกสามคน หยุดเดินแล้วกลับลงไปกันดีกว่า เพราะว่าฉันไม่ไหวแล้ว
แต่เพื่อนคนนึงเขาเคยเดินขึ้นมาแล้ว ก็บอกว่าอีกไม่ไกลแล้วนะ ก็จะถึงแล้ว
แต่ฉันก็ไม่รู้สึกอยากจะเดินต่อไปอยู่ดี เพราะว่ามันเหนื่อยมาก
แต่ฉันก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับสามเสียง และเราสี่คนก็ยังเดินต่อไป.....

ในที่สุดพวกเราก็มาถึงจุดหมาย อากาศดีมาก ๆ เลย มีลมพัดเบา ๆ เย็นสบาย 

มีหมอกสีขาว ๆ มีแดดอ่อน ๆ ทำให้ถ่ายรูปสวยมาก 

มันคุ้มมากกับสิ่งที่เราได้ลงทุนแรงกายลงไป และมหกรรมการถ่ายรูปก็เริ่มขึ้น

ดอกไม้ในบนภูเขาที่สูงที่สุดใน จ.แม่ฮ่องสอน มันดูไม่ค่อยมีสีสันเท่าไหร่ แต่มันเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งที่สามารถมีชีวิตอยู่บนภูเขานี้ได้

มันทำให้ฉันหลงไหล และหยิบมือถือมาถ่ายรูปเก็บมันไว้ เพราะฉันยังไม่เคยเจอมันเลย 

คงไม่ค่อยมีใครได้เห็นมันนอกจากเดินขึ้นดอยแล้วเจอแบบนี้

ภาพมุมนี้มันดูดีมาก ฉันชอบมาก กิ่งไม้ที่มีแค่ใบไม่กี่ใบกับภูเขาที่มีเมฆลอยอยู่ในอากาศ แต่มันดูสมบูรณ์แบบไม่ต้องปรุงแต่งใดๆเลย

คงมีโอกาสไม่มากเท่าไหร่ที่จะได้เห็นเมฆสวยๆแบบนี้ 

นี่เป็นภาพแรกที่ได้ถ่ายรูป  ลองมองไปที่ภูเขาข้างหลัง เราต้องขึ้นมาสูงแค่ไหน เราถึงจะเห็นภูเขาที่สลับซับซ้อนกัน และเห็นเงาของเมฆ
ฉันชอบรูปนี้มาก อยากเก็บบรรยากาศที่นี่ไว้ มันคุ้มมากจริงๆกับที่เราเดินขึ้นมา

นี่คือภาพรอยยิ้มของคนที่ถอดใจคนแรก  พอมาถึงก็ถ่ายรูปเก็บบรรยากาศเลย

ถึงร่างกายจะเป็นอุปสรรคในการเดินขึ้นดอย แต่เขาก็พิสูจน์ได้ว่า เขาสามารถเดินขึ้นมาถึงจุดๆนี้ได้เช่นกัน

      

นี่ก็เพื่อนอีกคนของฉัน เป็นแรงกำลังใจอย่างดีในการเดินขึ้นดอยเลยแหละ ไม่บ่นสักคำว่าเหนื่อย
เมื่อเพื่อน ๆ เริ่มท้อก็พูดเสริมแรงให้เรามีกำลังใจในการเดินทางต่อเสมอ และมันก็ทำให้เราเดินขึ้นดอยมาถึงจุดมุ่งหมายได้

สิ้นสุดการเดินทางของการเดินขึ้นดอยปุยหลวงครั้งนี้ มันมีหลายความรู้สึกมาก ทั้งเหนื่อย มีความสุข หมดแรงพลัง

แต่มันก็ทำให้เรารู้ว่า "แม้หนทางจะยากลำบาก แต่มันก็คุ้มกับความสวยงามที่เราได้เจอ"

ปล.ฝากถึงใครที่อยากไปอยากให้ออกกำลังกายหน่อย เดินเล่นให้มีความรู้สึกเหนื่อยบ้าง เพื่อจะได้ไม่เป็นแบบพวกเรานะคะ ^^