Memory Heart<3 ....ความทรงจำที่อยู่ภายในใจของฉัน การถ่ายทอดมุมมองภายในจิตใจของเราผ่านรูปภาพแต่ละรูปที่บันทึกไว้

..


ใครหนอรักเราเท่าชีวี...?


บุคคลสองท่านนี้ที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉันไม่ใช่ใครที่ไหนคุณพ่อคุณแม่ของดิฉันเอง แม่ทำอาหารได้อร่อยที่สุดแม่เป็นคนที่เก่งในทุกๆด้านจากสาวโรงงานกลายมาเป็นแม่ค้าขายของชำที่สามารถทำให้ครอบครัวสบายไม่ขัดสน แม้ฉันจะมีเวลาอยู่กับท่านได้เพียงแค่12ปีแต่ก็สัมผัสได้ถึงความรักและความหวังดีที่แม่มีต่อดิฉันในวันที่แม่รู้ว่าจะอยู่กับดิฉันได้ไม่นานแม่พยายามสอนให้ฉันทำงานเป็นดูแลตัวเองดูแลน้องให้ได้ด้วยความที่ฉันเป็นเด็กจึงทำให้ฉันไม่คิดว่าจะได้อยู่กับท่านเพียงระยะเวลาสั้น ๆ หากย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะขอทำทุกอย่างเพื่อตอบแทนท่านให้ได้มากที่สุด ส่วนผู้ชายสุดหล่อคนนี้คือคุณพ่อของดิฉันเอง พ่อของดิฉันเป็นช่างที่ไม่ได้เรียนจบช่าง แต่พ่ออาศัยความพยายามและเรียนรู้มาตลอด พ่อเป็นทั้งช่างยนต์ซ่อมรถ ช่างไฟซ่อมไฟฟ้าติดตั้งระบบไฟตามบ้าน และเป็นช่างก่อสร้างสามารถสร้างบ้านเองออกแบบบ้านเองทุกอย่าง แม้พ่อจะเคยติดเหล้าจนละเลยลูกทั้งสองไปเราไม่เคยโกรธท่าน ในช่วงที่ท่านล้มป่วยเราพยายามดูแลเอาใจใส่ท่านเสมอมาเพราะเราไม่อยากให้ท่านจากไปโดยที่เราไม่ทันได้ทำอะไรเหมือนแม่ แต่แล้วปาฏิหาริย์ก็ได้เกิดขึ้นกับพวกเราคุณพ่อกลับมาแข็งแรงอีกครั้งช่วงระยะเวลาแห่งความลำบากทำให้เราได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง เราควรใช้ช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันให้คุ้มค่ามากที่สุด เพื่อที่เราจะได้ไม่รู้สึกเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้ทำในภายหลัง....แม้ทุกวันนี้ดิฉันจะไม่ได้อยู่ใกล้คุณพ่อและไม่ได้มีคุณแม่แล้วแต่ท่านทั้งสองก็อยู่ในหัวใจของลูกคนนี้เสมอ

..

เธอคนนี้คือน้องสาวหรือน้องชายกันแน่

หลายคนสงสัยเรามีน้องสาวหรือน้องชาย...ตอนนี้เรามีทั้งน้องสาวและน้องชายในคนคนเดียว ครอบครัวเราเปิดรับและยอมรับการตัดสินใจทุกคนไม่ได้คาดหวังว่าจะเป็นอะไรขอเพียงแค่เป็นคนดีก็พอ ก่อนที่แม่จะมีน้องฉันเป็นลูกคนเดียวมาตลอด8ปี เมื่อรู้ว่าแม่มีน้องทุกคนก็พูดว่าต่อไปพ่อแม่จะสนใจแต่น้องเราจะกลายเป็นหมาหัวเน่าไม่มีใครรัก ตอนนั้นฉันรู้สึกเสียใจและไม่อยากมีน้องแต่พอเราได้ใช้ชีวิตมาด้วยกันมันก็ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันไม่รู้สึกเหงามีเพื่อนเล่นตลอดยิ่งเราไม่มีแม่แล้วทำให้ฉันคิดว่าฉันต้องดูแลน้องอย่างดีให้เหมือนที่แม่ดูแลฉัน เขาจะต้องไม่รู้สึกขาดแม่สิ่งเหล่านี้ทำให้เรารักกันและผูกพันกันมากขึ้น ในเวลาที่เราทะเลาะกันรุนแรงเราทั้งสองจะรู้สึกเสียใจและร้องไห้แต่ทุกครั้งเราก็จะกลับมาคืนดีกัน ฉันเป็นเด็กที่ขาดโอกาสทำหลาย ๆ อย่างในวัยเด็กไม่เคยทานเคเอฟซีไม่เคยได้ไปเที่ยวหลายๆที่ที่เด็ก ๆ ได้ไปเที่ยวฉันพยายามทำให้น้องได้มีโอกาสทำในสิ่งที่เด็กทุกคนได้ทำเพราะฉันไม่อยากให้เขารู้สึกแบบที่ฉันเคยรู้สึก และเขาก็เป็นเสียงหัวเราะสีสันในครอบครัว และยังสามารถช่วยงานที่บ้านได้ ฉันตั้งใจที่จะส่งน้องให้เรียนตามที่เขาตั้งใจ....ภาพนี้ได้บันทึกไว้ตอนที่น้องมาเยี่ยมฉันที่แม่ฮ่องสอนน้องมาหลายครั้งแต่ก็ไม่ได้มีโอกาสพาไปเที่ยวครั้งนี้ฉันจึงพาน้องเที่ยวในตัวเมืองและเขาก็บอกให้ฉันถ่ายรูปนี้เพื่อจะนำไปเปลี่ยนรูปประจำตัวของเขาแม้จะเป็นช่วงเวลาไม่กี่ชั่วโมงแต่ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีความสุขและรู้สึกเหงาเมื่อน้องกลับบ้าน

..

ช่วงเวลาที่ฉันกลัว


หลาย ๆ คนคงจะมีความกลัวอยู่ในความรู้สึกหนึ่งของตนเอง หลายคนมองว่าฉันเป็นคนเก่งกล้าที่จะแสดงออกไม่รู้สึกกลัวสิ่งใด แต่ในชีวิตของฉันมีสิ่งหนึ่งที่รู้สึกกลัวมากที่สุดและไม่อยากให้มันเกิดขึ้นกับฉันอีกแต่แน่นอนว่าฉันไม่สามารถที่จะหนีมันพ้น ฉันกลัวการสูญเสียคนรักมากที่สุดในชีวิต เพราะการที่ฉันเสียแม่มันอธิบายความรู้สึกตอนนั้นไม่ได้เลยจากคนร่าเริงกลายเป็นเด็กเงียบไม่สดใส ฉันรู้สึกว่าฉันต้องมีเพื่อนเยอะ ๆ เพื่อที่จะดึงให้ตัวเองกลับมาเป็นคนเดิมอีกครั้ง ฉันจะต้องทำให้ตัวเองเก่งหรือโดดเด่นเพื่อทดแทนสิ่งที่เสียไป เหตุการณ์ที่ฉันกลัวมันกลับมาอีกครั้งเมื่อพ่อป่วยจนไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ฉันได้มีโอกาสกลับบ้านช่วงสิ้นปี พ่อเหมือนจะมีอาการดีขึ้นแต่จู่ ๆ อาการก็ทรุดวันสิ้นปีเหมือนฉันกำลังจะสิ้นใจฉันกำลังจะเสียพ่อในขณะที่นั่งรถฉุกเฉินไปโรงพยาบาลทุกอย่างไวมากจนเวลาผ่านไปคุณหมอเดินมาพูดกับฉันและป้าบอกว่าพ่อมีโอกาสรอดเพียง20% ต้องให้ญาติเซ็นยินยอมหากผู้ป่วยหัวใจหยุดเต้น ฉันต้องเข้มแข็งแค่ไหนเด็กอายุ20ต้องจับปากกาตัดสินใจเขียนยินยอม จนข้ามผ่านปี2560เริ่มต้นใหม่ปี2561ความรู้สึกเหมือนฉันได้เริ่มต้นสิ่งใหม่พ่อมีอาการดีขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่ฉันกลับบ้านพ่อจะต้องเข้าโรงพยาบาลทุกครั้งซึ่งฉันต้องไปนอนเฝ้าจนเวลาผ่านไปทุกอย่างดีขึ้นในช่วงปิดภาคเรียนฉันได้ใช้เวลาดูแลพ่ออย่างเต็มที่จนพ่อหายดีกลับมาเป็นปกติ ฉันเชื่อใน   กำลังใที่ทุกคนมีให้กันกำลังใจที่ลูกมีให้พ่อฉันดูแลอาบน้ำเช็ดตัวป้อนข้าวให้พ่อสิ่งที่ฉันทำมันทำให้พ่อของฉันหายดี...ฉันสามารถผ่านช่วงเวลาที่ฉันกลัวที่สุดในชีวิตมาได้ด้วยกำลังใจจากครอบครัวและคนรอบข้าง อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้รู้สึกตัวคนเดียว ภาพนี้ฉันได้ถ่ายเก็บไว้ในวันที่นอนเฝ้าพ่อช่วงนี้ฉันจะต้องกลับมาเรียนต่อแต่ก็ห่วงไม่มีใครดูแลพ่อจนน้องชายต้องลาเรียนเพื่อมาเฝ้าพ่อและนี่ก็เป็นอีกเหตุการณ์ที่คอยเตือนให้ฉันทำทุกวันให้ดีที่สุด

..



นักล่าใบปริญญา


ในช่วงชีวิตมัธยมได้จบลงหลังจากที่ได้สอบเข้าในสาขาวิชาที่เราต้องการเรียนแล้วฉันต้องเตรียมตัวเก็บของเพื่อเดินทางมาเรียนต่อที่จังหวัด     แม่ฮ่องสอนหลายๆคนสงสัยว่าทำไมถึงไปเรียนไกล...ต้องยอมรับเลยว่าเราเลือกวิทยาลัยแม่ฮ่องสอนไว้เป็นลำดับที่3เพราะเรากลัวที่จะไม่ได้เรียนต่อเมื่อผลประกาศออกมาว่าฉันติดที่นี่ทุกคนที่บ้านก็ไม่อยากที่จะให้มาเรียนแต่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะเป็นครูของฉันจึงทำให้ครอบครัวต้องยอม และนี่ก็เป็นสิ่งที่จะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าฉันสามารถที่จะทำความฝันของตนเองได้ด้วยตัวของตัวเองขอเพียงแค่ครอบครัวส่งกำลังใจมาให้เท่านั้นความต้องการเป็นครูของฉันมันรุนแรงกว่าความคิดถึงบ้านและความลำบาก ยอมรับว่าช่วงแรกก็มีร้องไห้แต่ฉันสัญญากับทุกคนไว้แล้วว่าจะเป็นครูให้ได้จะทำให้ทุกคนภูมิใจในตัวฉัน รออีกหน่อยนะแล้วฉันจะทำมันให้สำเร็จ

..

การเริ่มต้นกับสิ่งใหม่ ๆ 

แม่ฮ่องสอน....เมื่อพูดถึงจังหวัดนี้หลายๆคนคงไม่อยากมาต้องนั่งรถผ่านกี่โค้งกว่าถึง ยอมรับเลยว่าตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมาเที่ยวที่นี่ฟังจากที่ลุงเล่าแล้วภาพที่ฉันจินตนาการว่าฉันจะต้องพบเจอความลำบากขนาดไหนจะหาซื้อของใช่ได้จากที่ไหน กล่องที่เตรียมมาเต็มไปด้วยเสบียงและของใช้ต่างๆมันน่ากลัวนะเราไม่เคยเห็นบ้านเมืองเขาเราจะใช้ชีวิตยังไงที่นี่จะเหมือนบ้านเราไหม ภาพนี้เป็นการเดินทางมาแม่ฮ่องสอนครั้งแรกเมื่อมาถึงหอพักฉันถูกทักทายด้วยภาษากะเหรี่ยงเราทำหน้าไม่ถูกเลย แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้เลวร้ายด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อน ๆ ที่นี่ทำให้ฉันปรับตัวได้อย่างรวดเร็วและฉันรู้สึกว่าที่นี่อยู่แล้วมีความสุขไม่วุ่นวายอีกด้วย....ขอบคุณเพื่อน ๆ ที่คอยช่วยเหลือเรามาตลอด

..

ข้าวแคบบบบบ

เมื่อถึงช่วงเทศกาลสงกรานต์ที่บ้านของฉันจะเริ่มเตรียมทำข้าวแคบ เป็นขนมที่ทำจากข้าวเหนียวแช่น้ำแล้วนำไปปั่นจนละเอียดเป็นข้าวแป้งข้นใส่เกลือกับงาดำ ขั้นตอนในการทำจะต้องปั้นเตาขึ้นใช้กระทะใบใหญ่ใส่น้ำข้างในแล้วขึงผ้าข้างบน จะคล้าย ๆ กับการทำข้าวเกรียบปากหม้อ แต่ข้าวแคบจะต้องนำแป้งที่สุกไปตากให้แห้ง แล้วจึงจะนำไปทอดหรือผิงไฟให้สุกเพื่อนำไปทำบุญที่วันในวันพญาวันและะนำไปดำหัวผู้เฒ่าผู้แก่ที่นับถือเพื่อขอพร ฉันโตมากับข้าวแคบเคยช่วยป้าทำตั้งแต่ที่ยังไม่ใช้เครื่องปั่นไฟฟ้าแต่ใช่เครื่องบดแป้งที่ทำจากหิน ปัจจุบันคนที่ทำเป็นเหลือน้อยลงในหมู่บ้านฉันมีเพียงป้าเท่านั้นที่ยังทำอยู่...ฉันไม่อยากให้สิ่งดี ๆ เหล่านี้ต้องสูญหายไปตามกาลเวลา และอีกอย่างฉันชอบกินข้าวแคบตอนเด็กเวลาป้าทำฉันจะไปรอแผ่นที่มันเสียเพื่อเอามากินตอนที่มันยังไม่ถูกนำไปตากเด็ก ๆ จะชอบแย่งกันกินและต้องจองไว้ถ้าไม่อยู่เฝ้าเตาก็จะอดกิน ดังนั้นทุกครั้งที่มีการทำเด็กก็จะอยู่กันเต็มเพื่อรอกินสิ่งนี้

..


คุณทวดอ้ายกับเหลนออนิว

ครอบครัวของฉันเป็นครอบครัวใหญ่ซึ่งทุกคนจะคอยช่วยเหลือกันเสมอและนี่ก็คือคุณปู่ของฉัน ฉันโชคดีที่มีปู่คอยส่งเรียนปู่ใช้เงินเก็บที่มีส่งให้ฉันได้เรียนครูอย่างที่ตั้งใจ และหนุ่มน้อยคนนี้ก็คือหลานฉันเองเป็นเด็กอ้วนที่ทรงพลัง ไม่หยุดนิ่งชอบวิ่งเดินตลอดเวลาทุกเย็นหลานจะมาเที่ยวหาที่บ้านหลานจะชอบไปกวนพ่อที่กำลังทำงานและชอบไปแกล้งปู่เป็นประจำแต่ด้วยความฉลาดจึงทำให้ทุกคนต้องหัวเราะเวลาปู่เก็บจักรยานหลานก็จะแอบไปช่วยเข็นเป็นภาพที่เราเห็นประจำ วันนั้นฉันบอกหลานให้ไปถ่ายรูปกับปู่หลานบอกกับปู่ให้ทำหน้าหล่อเหมือนออนิวจึงกลายเป็นภาพนี้ที่สร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกคน

..


กว่าจะสำเร็จ

คุณย่าของฉันทำขนมขายที่ตลาดทุกเช้า มีคนรู้จักไปได้ลูกตาลมาเอามาให้ย่าทำขนมตาลขาย ย่าได้ลองทำขนมตาลกับฉันซึ่งเราก็ไม่เคยทำฉันได้เปิดดูสูตรขนมพร้อมกับลองทำ ใช่มันไม่สำเร็จเราไม่ได้พักแป้งทำให้ขนมที่ออกมาไม่ฟูและเนื้อแข็ง ฉันรู้สึกอยากลองทำอีกแต่ลูกตาลหายากต้องรอมันสุก โชคดีที่มีคนเอามาให้อีกครั้งนี้ฉันได้ลองทำมันอีกครั้งทุกอย่างไปได้ดีเพราะเราเคยทำผิดพลาดครั้งแรกจึงรู้ปัญหา  ในครั้งนี้ฉันทำขนมตาลได้สำเร็จออกมาสวยตามภาพแป้งนุ่ม ฉันรู้สึกดีใจมากเมื่อเปิดออกมาแล้วภาพขนมสวยงามตามสูตร...เราต้องเรียนรู้จากการผิดพลาดเพื่อที่จะได้ไม่ทำอีก ไม่มีใครที่ไม่เคยทำผิดอยู่ที่เราจะแก้ปัญหานั้นได้อย่างไรจะพยายาได้จนสำเร็จหรือไม่

..

แบบอย่าง

ในวันที่14 เมษายน 2562 ที่หมู่บ้านของฉันมีงานประเพณีขนทรายเข้าวัดฉันชอบภาพนี้ออนิวยืนอยู่หน้าบ้านเห็นผู้คนเดินไปมาด้วยความขี้สงสัยจึงตะโดนถามยายที่กำลังเดินมาว่าไปไหนยายบอกไปวัดไปด้วยกันไหม ออนิวเห็นยายหาบถังจึงไปหยิบถังเล็กกับไม้ทำเลียนแบบยาย ทำให้ฉันรู้สึกว่าเด็กมักจะเรียนรู้ได้เร็วและเขามักจะเลียนแบบผู้ใหญ่ สิ่งเหล่านี้กลับสะท้อนให้เราต้องปฏิบัติดีเพื่อที่จะเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับเด็กรุ่นใหม่เพราะถ้าเขาเติบโตมาในครอบครัวแบบไหนเขาก็จะเป็นผู้ใหญ่แบบนั้น

..


สองล้อคู่กายกับคนที่รู้ใจ

หลายคนอาจจะชอบนั่งรถเก๋งแอร์เย็น แต่ฉันชอบที่จะซ้อนมอเตอร์ไซต์ไปกับคนรู้ใจในทุก ๆ ที่ทำให้ได้สัมผัสบรรยากาศระหว่างทางที่สวยงามและสดชื่น ฉันเป็นคนชอบเที่ยวแต่ก็ไม่มีโอกาสได้ไปเพราะไม่กล้าไปคนเดียวและขับรถไม่เก่ง พอเขาเข้ามาในชีวิตฉันได้ไปในหลาย ๆ ที่ที่อยากไปได้เที่ยวได้เห็นในสิ่งใหม่ ๆ ไม่ว่าจะใกล้หรือไกลทางลำบากแค่ไหนฉันก็พร้อมที่จะไปด้วยกันกับเขา..สิ่งนี้แหละที่ทำให้เรามีความสุขเหมือนเราได้พักผ่อนไปในตัวอีกด้วย

..

หลาย ๆ ภาพที่เราบันทึกไว้ทั้งในแกลอรี ในความทรงจำ หรือในหัวใจ สิ่งเหล่านั้นล้วนมาจากความประทับใจและคอยเตือนใจเราให้ใช้ชีวิตหรือทำสิ่งต่าง ๆ อย่างคุ้มค่าไม่ทำแค่ให้ผ่านพ้นไปแต่ละวัน