โบราณว่า จะออกเดินทางไปไหนให้กำหนดจิตตัวเองให้ดี ตั้งสมาธิให้มั่น หากประสบกับอุปสรรคใดๆจะได้คิดหาทางแก้ไขได้ทันท่วงที
6.00 น.ของวันที่ 30 พ.ย.  พี่เม่ยก็จัดแจงกับตัวเองเสร็จสรรพเรียบร้อย พร้อมๆกับสมาชิกทุกคนในบ้าน   เพราะนัดหมายกับเด็กๆและคนขับรถประจำตัว (อ.จำนงค์) ไว้เรียบร้อยแล้วว่าวันนี้ให้แวะไปส่งพี่เม่ยก่อนที่หน้าอาคารบริหารคณะแพทย์ก่อนไปส่งลูกที่โรงเรียน  ทีมงานของเรา (มีท่านเอื้อ อาจารย์เสาวรัตน์ คุณศิริ คุณ nidnoi และ พี่เม่ย) จะนั่งรถตู้ไปที่สนามบินพร้อมๆกันเพื่อเข้าร่วมงานมหกรรมการจัดการความรู้#3 ที่ไบเทค บางนาค่ะ
ดูท่าทางเด็กๆยังไม่ค่อยหายง่วงนอนกันเลยค่ะ เพราะตื่นก่อนเวลาปกติเกือบชั่วโมง  เราทั้งสามมานั่งเรียงกันอยู่ข้างๆรถ เพื่อรอคนขับรถประจำบ้านกดรีโมทรถให้เราเข้าไปนั่งกัน...แต่....
เหมือนโดนกลั่นแกล้งยังไงก็ไม่ทราบค่ะ รถคันที่เราใช้ประจำเกิดปัญหารีโมทคอนโทรลสับสน ไม่ยอมให้พวกเราเข้าไปในรถค่ะ ตั้งหน้าตั้งตาร้องอยู่ท่าเดียว ทำไงดี!  ไม่เป็นไรค่ะ เราก็อพยพไปขึ้นรถเก่าแก่คู่ใจอีกคันหนึ่ง  โอ้...ไม่นะ....เจ้าแก่ของเราเกิดอาการสตาร์ทไม่ติดขึ้นมาทันทีเพราะ "แบตหมด"
พี่เม่ยเริ่มวิตก เดินไปเดินมาอยู่ไม่ติดแล้วค่ะ  ส่วนคนขับรถก็แสนใจเย็น เปิดฝากระโปรงดูโน่น ดูนี่ ไปค้นหากุญแจรีโมทสำรองมาก็แล้ว ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงเกือบถึงเวลานัดหมายกับทีมงานแล้ว ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะได้ออกจากบ้าน  หันไปมองหน้าคนขับรถ  ท่านก็ส่ายหน้าหมดหนทาง แย่แล้ว ทำไงดี....
พี่เม่ยตั้งสติแล้วตัดสินใจโทรศัพท์ไปหาท่านเอื้อเพื่อขอให้ท่านแวะมารับพี่เม่ยด้วย เพราะเป็นทางผ่านจากบ้านท่าน โชคดีจังค่ะ...ท่านเอื้อกำลังเดินทางมากับอาจารย์เสาวรัตน์ใกล้ถึงบ้านพี่เม่ยพอดี  จึงได้แวะมารับพี่เม่ยที่บ้านได้ทันเวลา....
ไม่มีเวลาพูดอะไรแล้วค่ะ รีบโบกไม้โบกมือบ๊าย..บายกับลูกสาวทั้งสอง ที่กำลังนั่งทำหน้ากลุ้มใจกันอยู่ว่าจะไปโรงเรียนได้ยังไงเนี่ย.....
แล้วไม่ลืมหันไปสั่งความกับ อ.จำนงค์ไว้ว่า "เดี๋ยวกลับมาค่อย เช็คบิล กันนะค๊ะ...ฮึ่ม!"
อาจารย์เสาวรัตน์กับท่านเอื้อบอกว่า สงสัย อ.จำนงค์ไม่อยากให้เม่ยไปกรุงเทพ เลยแกล้งทำให้รถใช้การไม่ได้ทั้งสองคันเลย  แต่พี่เม่ยว่าท่านน่าจะอยากให้พี่เม่ยไปหลายๆวันมากกว่าค่ะ ท่านจะได้สบายหูสบายตาเหมือนคนอื่นเขาบ้าง
มานั่งคิดสงสัยว่าเมื่อกี้เราออกจากบ้าน เราก้าวเท้าไหนออกจากบ้านก่อนหนอ....ดูสิ...แค่เริ่มต้นเดินทางก็ขลุกขลักเสียแล้ว โชคดีที่ยังแก้ไขสถานการณ์ให้ผ่านพ้นไปด้วยดีได้....
เป็นบทเรียนเล็กๆกับตัวเองค่ะ ว่า "สติ" เท่านั้นที่จะช่วยนำพาเราให้ผ่านพ้นปัญหาต่างๆไปได้ด้วยดี