วันที่ 2 สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในโรงเรียน 27102559

วันนี้ดิฉันขี่รถมาถึงโรงเรียนเช้ามาก เนื่องจากออกมาจากหอเร็ว รถไม่ค่อยเยอะ ถนนเลยโล่งให้ผ่านฉลุย มาถึงช่วงเช้าก่อนเจ็ดโมง ดิฉันจะมีเวลาอยู่บนห้องเรียน 1 ชั่วโมงก่อนมาเข้าเเถวหน้าเสาธง ซึ่ง 1 ชั่วโมงนี้ ก็จะมีหน้าที่ในการสอบให้นักเรียนท่องสูตรคูณทีละคน กำลังนั่งสอบได้สักพักก็เลยเดินไปเข้าห้องน้ำ ก็ไปเจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนอนราบกับม้านั่งที่ทำจากการหล่องปูนเป็นแถวยาวหน้าชั้นเรียน พร้อมกับสะอื้นไห้ ดิฉันเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ พบว่า แขนของนักเรียนไปติดตรงช่องว่างระหว่างม้านั่งกับพนักพิง ซึ่งเด็กจะเอื้อมไปหยิบร่มที่ทำตกไว้ ดิฉันตกใจมาก แต่ก็ตั้งสติได้ ให้เด็กอีกคนไปเรียกครูพี่เลี้ยงและเราก็บอกให้เด็กเหยียดเเขนตรงแล้วค่อย ๆ ดึงแขนออก ครูพี่เลี้ยงมาเจอเข้าก็ตกใจ ก็พยายามช่วยกันจนเด็กเอาเเขนออกมาได้ บทเรียนนี้สอนให้รู้ว่า บางทีความรู้ท่วมหัวก็เอาตัวไม่รอดกันก็มี นอกจากวิชาความรู้เเล้ว วิชาชีวิตก็สำคัญเป็นอย่างมากเช่นกัน พอเเก้ไขสถานการณ์นี้ได้ก็ถึงเวลาเข้าแถวหน้าเสาธงพอดี

การเข้าเเถวก็มีกิจกรรมเหมือนโรงเรียนทั่วไป มีการร้องเพลงชาติ สวดมนต์ยาว ร้องเพลงมาร์ชโรงเรียน ท่องคำปฏิญานตน กิจกรรมน้องไหว้พี่ คุณครูอบรม และร้องเพลงสดุดีมหาราชา

ระหว่างทางกลับขึ้นห้องดิฉันก็สังเกตเห็นสิง่ศักดิ์สิทธิ์ในโรงเรียนตั้ง 3 อย่าง อันที่ 1 พระธาตุเก่าเเก่ภายในโรงเรียน

พระธาตุมีความเก่าเเก่เเละสวยงาม ผู้คนผ่านไปผ่านมาทั้งนักเรียน คณะครู และผู้ปกครองต่างยกมือไหว้กันทั้งสิ้น

อันที่ 2 คือ ศาลพระภูมิของโรงเรียน เป็นศาลพระภูมิที่ตั้งอยู่ใต้ต้นโพธิ์ต้นใหญ่ ให้บรรยากาศของความศักดิ์สิทธิ์มาก

อันที่ 3 คือ รูปปั้นครูบาศรีวิชัยที่ชาวล้านนาต่างรู้จักท่านในนามนักบุญแห่งล้านนา

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในโรงเรียนที่ขาดไม่ได้อีกอันก็คงจะเป็นคำอบรมสั่งสอนของคุณครูนั่นเอง

ขึ้นห้องเเล้วต้องรีบดื่มนมแล้วเตรียมตัวเรียน

เรียนได้สักพักก็มีเสียงประกาศให้นักเรียนทุกคนรีบออกมาเข้าแถวหน้าชั้นเรียนเตรียมร้องเพลงต้อนรับ ผอ. คนใหม่ เนื่องจาก ผอ.ไพบูลย์ ท่านได้เกษียณอายุราชการ ผอ.คนใหม่ ชื่อ ผอ.สวงษ์ ซึ่งย้ายมาจากโรงเรียนชุมชนบ้านบวกครกน้อย

ตรวจการบ้านอยู่ แอบตกใจกับชื่อนักเรียน หนูค่ะ เขียนสระอาให้มันชัดเจนหน่อยค่ะ 55+ ครูพี่เลี้ยงบอกว่าไม่ต้องแปลกใจ มีอาการเดียวกันทุกคนเมื่ออ่านครั้งแรก

ตอนเย็นก็จัดบอร์ด สามบอร์ด ยังไม่เสร็จได้หอบกลับบ้าน งานครูยิ่งกว่าแค่งานสอนจริง ๆ แต่เพื่อนักเรียน สู้ ๆ

</span></span>

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวจันทร์จิรา วงค์กา (ภาคเรียนที่ 2/2559)



ความเห็น (0)