มดอพยพ....หนีเสียงแป๊ด ....แป๊ด...!


เมื่อวานมีการตัดต้นไม้หลังอาคารเรียนชั้น ป.๔ - ป.๖ ในช่วง

บ่าย เสียงแป๊ด ! แป๊ด ! แป๊ด ! ของเลื่อยไฟฟ้า ดังลั่นโลก

จึงไม่เป็นอันเรียนกันตลอดทั้งตอนบ่่าย



ต้นไทร ที่ให้ร่มเงาเด็ก ๆ ยามอากาศร้อน มีอันจบชีวิต

เนื่องด้วยต้องการพื้นที่ในการต่อเติมเสริมสิ่งก่อสร้าง

ทั้งเด็กทั้งครูตะโกนพูดกัน ก็ยังสู้เสียง แป๊ด ๆ ! ไม่ได้

เด็ก ๆ ถามว่า...ทำไมเขาไม่ตัดหลังเลิกเรียนครับ.....??

อ้าว ! แล้วครู...จะตอบได้ไหมล่ะเนี่ยะ !

แต่พอโรงเรียนเลิกปุ๊บ...๕๕๕๕๕ ก็ตัดเสร็จพอดี...

อ้อ ! เข้าใจล่ะ....

ต้นไทร...นอกจากจะแผ่กิ่งก้านสาขามานานปี ให้ร่มเงา

มายาวนานเมือนกัน ยังเป็นที่อยู่ " ถาวร " ของ " มดส้ม"

มากมายอีกด้วย แล้วยังให้ใบอ่อน ๆ กับคุณมะเดื่อเอาไปทำเป็น

ผักจิ้มน้ำพริกอีกด้วย


ด้วยเหตุนีั้...นับแต่ต้นไทรสิ้นสภาพ เจ้ามดส้มก็แตกรัง เพราะรังแตก...

เที่ยวอาละวาดไปทั่ง ทั้งต้นไม้ใบหญ้าที่อยู่ใกล้ ๆ ทั้งพื้นปูนแข็ง ๆ

และทั้ง ข้างฝา พื้นระเบียง บันไดของอาคารเรียน จึงมีแต่....

" มดอพยพ " ยั้วเยี้ยเต็มไปหมด ใครผ่านไปผ่านมามันก็

ไล่กัดทันที



ครั้งหนึ่ง หลังอาคารนี้เหมือนกัน...อยู่ ๆ ก็มีควันไฟฟุ้งกระจาย.

ควันไฟผ่านเข้าหน้าต่าง ชั้น ป.๔ ป.๕ ป.๖ ในช่วงเข้าเรียน

ตอนบ่ายเหมือนกัน ทั้งนี้ควันไฟ เกิดจากการจุดเผาตอไม้

ที่อยู่ตรงหลังห้อง ป.๖ พอดี....ผล...ทั้งเด็ก ทั้งครูที่กำลัง

มีการเรียนการสอนกันอยู่ หนีควันไฟออกนอกห้องกันกระเจิง !

โรงเรียนของมิตรรักแฟนเพลงโรงเรียนไหน เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้บ้างจ๊ะ

หนุกหนาน....ดีนะจะบอกให้...สาธุ !