งานประจำของเรา เรารู้เราปฏิบัติ เราต้องชื่นชมกับความสำเร็จ แม้จะเพียงเล็กน้อย..ก็ุถือว่าเราได้ทำอย่างเต็มที่และทำดีที่สุดแล้ว..จงรักและศรัทธาในงาน แล้วปัญหาจะค่อยๆหมดไป ไม่มีอะไรที่ครูเราทำไม่ได้..นอกจากจะไม่ทำ..."

ผู้บริหารและคณะครูจากโรงเรียนขนาดเล็ก มีนักเรียน ๖๐ คน จาก จ.เพชรบุรี มาเยี่ยมเยือน มีครูประจำการค่อนข้างอาวุโส ๔ ท่าน มีครูสาวๆอีก ๓ ท่านที่ อบต.จ้างสอน เดินทางมาถึงโรงเรียนบ้านหนองผือ ๐๘.๐๐ น. เพื่อชมกิจกรรมหน้าเสาธง ที่ประกอบด้วยกิจกรรมดนตรี กายบริหารท่ามือเปล่าและแม่ไม้มวยไทย

ผมคิดว่า..มีครู(รวมผู้บริหาร) ทั้งหมด ๘ ท่าน มีนักการภารโรงด้วย การบริหารจัดการ ก็ไม่น่าจะอึดอัดแต่ประการใด..".ท่านประสงค์สิ่งใด..จึงได้เดินทางมาศึกษาดูงาน.." ผมถามท่านผู้บริหารโรงเรียน

"..ครูผมไม่เคยไปไหน ผมอยากพาไปเห็นที่อื่นบ้าง ผอ.ชยันต์ช่วยถ่ายทอดแนวคิดในการทำงาน วิธีการสอน และให้ขวัญกำลังใจแก่ครูผมด้วย"

ผมยังไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี กับคนชั้นครู ผู้มีทั้งความรู้และประสบการณ์ แล้วขวัญและกำลังใจล่ะ จะให้กันแบบไหน เพราะผมเอง บางครั้งก็ไม่มีใครให้ ต้องให้กำลังใจตัวเองอยู่เสมอ..

ผมเชื้อเชิญให้ครูผู้เดินทางมาไกลได้ดื่มน้ำ ทานอาหารว่าง ให้สบายใจ ก่อนพูดคุยกัน แล้วค่อยเยี่ยมชมแหล่งเรียนรู้ที่อยู่คู่โรงเรียนบ้านหนองผือในรูปแบบที่พอเพียง

คุยกันได้สักพัก ผมจึงรู้ว่า ครูที่ผมคุยด้วยนั้น บางท่านต้องสอน ๒ ชั้น นักเรียนมีปัญหาการอ่าน โรงเรียนยังสับสนในนโยบาย และท้ายที่สุด..ชุมชนไม่ให้ความร่วมมือเท่าที่ควร...ผมรับทราบและบอกว่า ปัญหามีคล้ายๆกัน แต่บางอย่างไม่ใช่ปัญหา..เป็นงานในหน้าที่ ที่ครูเราจะต้องอดทน สู้ สู้ และสู้ต่อไป

"..ครูครับ เราโชคดีแล้ว.. ที่เป็นถึงข้าราชการครู ทำงานภายใต้เบื้องพระยุคลบาท..มีอีกมากมายหลายคนนัก ที่ทำงานด้วยความยากลำบากกว่าเรา เวลาท้อให้นึกถึงตอนที่ไม่มีงานทำ ..อย่านำตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร อย่าเอาโรงเรียนของเราไปเปรียบเทียบกับโรงเรียนอื่น ..ศึกษาหาข้อมูลว่าปัญหาที่แท้จริงในห้องเรียนของเรานั้นอยู่ที่ไหน..แก้ให้ตรงจุด..แล้วสอนซ่อมเสริมให้ละเอียดถี่ถ้วน ความมุ่งมั่นทุ่มเทให้กับงานเพื่อแก้ปัญหา และให้เวลากับนักเรียน ถือเป็นการสร้างบุญกุศลอันสำคัญยิ่ง..ช่วยกันสร้างสิ่งแวดล้อมในโรงเรียน ให้น่าอยู่ น่าเรียน น่าทำงาน หมั่นชื่นชมกันเอง ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ไม่ต้องรอนโยบาย ไม่ต้องให้ใครมาสั่ง งานประจำของเรา เรารู้เราปฏิบัติ เราต้องชื่นชมกับความสำเร็จ แม้จะเพียงเล็กน้อย..ก็ุถือว่าเราได้ทำอย่างเต็มที่และทำดีที่สุดแล้ว..จงรักและศรัทธาในงาน แล้วปัญหาจะค่อยๆหมดไป ไม่มีอะไรที่ครูเราทำไม่ได้..นอกจากจะไม่ทำ..."

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๒๕ ธันวาคม ๒๕๕๘