คิดชื่อบันทึกไม่ออก จึงตั้งชื่อบันทึกว่า "สัมโภคกาย" ไปก่อน
เพราะเรื่องที่จะเขียนต่อไปนี้ เกี่ยวข้องกับ "สัมโภคกาย" หนอ
จิตใจ เป็นเครื่องรับ อารมณ์ เรื่องราว
ที่ผ่านเข้ามากระทบทางอายตนะ (ตา หู จมูก ลิ้น กาย และ ใจ)
อารมณ์ เรื่องราว ที่เข้ามาสู่จิตใจนั้น ก็มีทั้งสิ่งที่เป็นกุศล และอกุศล
มีทั้งสิ่งที่ใจ ชอบ ไม่ชอบ และเฉย ๆ
การแปรเปลี่ยนของจิตใจตามอารมณ์เรื่องราวที่เข้ามากระทบนั้น
ทางโลกเราเรียกว่า "ความคิด"
ถ้าเป็นเรื่องราวที่ใจไม่ชอบ เป็นทุกข์ ใจก็จะพยายามผลักใส
ถ้าผลักใสออกจากตัวไม่ได้ดั่งใจ ก็จะนำไปสู่ "ความโกรธ"
หรือ ถ้าเป็นเรื่องราวที่ชอบใจ หรือ ใจชอบแล้วนั้น
ก็อยากยึดไว้ ถือไว้ หรือ "โลภ" อยากได้มาก อยากให้อยู่นาน ๆ หนอ
ทุกความคิด ทุกเรื่องราว ย่อมทำให้ใจ "หลง" ไปคิดปรุงแต่งออกดอกออกผลเป็นเรื่องเป็นราว หนอ
แม้กายเนื้อของเราจะเป็นมนุษย์ แต่จิตใจของเรานั้น
แปรเปลี่ยนไปมากมาย ตามเรื่องราวความคิดที่เข้ามากระทบ
ท่านตั้งชื่อ กายต่าง ๆ ที่จิตใจเราแปรเปลี่ยนเป็นไปตามเรื่องราวนี้ว่า "นิรมาณกาย"
แต่จะมีอยู่กายหนึ่ง ที่สงบเป็นสมาธิ ท่านตั้งชื่อกายนั้นว่า "สัมโภคกาย"
ทาน ศีล ภาวนา เพื่อให้จิตใจเข้าสู่ความสงบ สว่าง สะอาด อย่างตื่นรู้
เพียรสู่ "สัมโภคกาย" หนอ
