จดหมายถึงครู

วันที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2558

สวัสดีค่ะคุณครูปรานี วันมูล

ก่อนอื่นหนูต้องขออภัยที่ต้องส่งจดหมายฉบับนี้ถึงครูด้วยวิธีการนี้ เนื่องจากหอพักของหนูไม่มีที่อยู่ทางไปรษณีย์ จึงไม่สามารถส่งจดหมายตามปกติได้ หนู จันทร์จิรา วงค์กานะคะ ชื่อเล่นจุ๊บแจง เป็นนักเรียนในที่ปรึกษาของครู เป็นนักเรียนในชมรมนาฏศิลป์ของครู เป็นเด็กในทีม
"หินนุ่ม" ของครูตั้งแต่ ม.1 จนจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษา ตอนนี้ก็ผ่านมา 3 ปีแล้วที่หนูจบจากโรงเรียนมา ตอนนี้หนูกำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 3 เอกการประถมศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ในโครงการผลิตและพัฒนาครูสู่ความเป็นเลิศ ใช่ค่ะ หนูสอบชิงทุนของมหาวิทยาลัยได้ การที่หนูได้เรียนในโครงการนี้ ก็เพราะหนูสอบข้อเขียนได้ สอบสัมภาษณ์ผ่าน ข้อสอบที่หนูสอบได้อาจเป็นเพราะดวงหรือหนูเดาเก่ง แต่ที่หนูสอบสัมภาษณ์ผ่าน หนูคิดว่าเป็นเพราะคำตอบที่หนูตอบคำถามของคณะกรรมการในวันนั้น "ตอนอยู่ที่โรงเรียนคุณทำอะไรบ้างนอกจากเรียนหนังสือ" หนูตอบคำถามนี้ได้โดยไม่ต้องคิด เพราะสิ่งที่หนูได้ทำเป็นสิ่งที่หนูทำมาตลอด 6 ปี หนูตอบคณะกรรมการสอบสัมภาษณ์ไปว่า หนูเต้นกินรำกินค่ะ หนูมีกลุ่มที่ได้มีโอกาสเข้าร่วมตั้งแต่ ม.1 คือกลุ่มหินนุ่ม ที่มีความหมายของชื่อกลุ่มว่า เรามีความเข้มแข็ง แข็งแกร่ง แต่ก็อ่อนโยนและถ่อมตน พวกเราเป็นหางเครื่อง เป็นนางรำของโรงเรียน เรามีชุดสวย ๆ เป็นของตัวเอง มีเครื่องสำอางของตัวเอง จากเงินที่เราหามาได้จากการประกวดแข่งขัน การไปรับจ้างเต้น รับจ้างรำ ในงานต่าง ๆ เราเข้าร่วมประกวดการแข่งขันทุกที่ ร่วมงานทุกงานทั้งงานจ้างและงานขอ เราแต่งหน้าให้กัน เราเต้นด้วยกัน รำด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน หลับบนรถด้วยกัน มันเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุดในชีวิตมัธยมของหนู และคนที่หยิบยื่นโอกาสนี้ให้หนู ก็คือครูปรานีนะคะ หากวันนั้นไม่มีครูที่หยิบยื่นโอกาสให้หนู ก็คงไม่มีหนูในวันนั้น ที่ได้เรียนรู้ทั้งวิชาความรู้ และวิชาชีวิต ได้มีทุนการศึกษาที่หามาได้ด้วยตัวเอง ได้มีความภูมิใจในตัวเอง แล้วก็คงไม่มีหนูในวันนี้ที่ได้มีการศึกษาที่ดีและเท่าเทียมผู้อื่น ที่ได้เข้มแข็งและใช้ชีวิตได้มาจนถึงทุกวันนี้

หนูขอขอบพระคุณครูมากนะคะ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ครูมอบให้ โอกาส ความรู้ ความเสียสละ ความเมตตา คำสั่งสอน คำตักเตือน ที่บ่มเพาะให้หนูเป็นคนที่มีคำว่าดีตามมาต่อท้าย ขอบคุณที่ได้ช่วยให้เด็กผู้หญิงจากโรงเรียนบ้านนอกคนนี้ ได้เดินทางมาไกลถึงเพียงนี้ และที่สำคัญ หนูขอบคุณสำหรับมือทั้งสองของครูมากนะคะที่คอยโอบอ้อม ปกป้องหนูมาตลอด 6 ปี และตอนนี้ ถึงแม้ว่าหนูจะจบมาแล้ว หนูก็ยังรู้สึกได้ถึงมือที่ครูคอยโอบอุ้มหนูไว้ หนูก็ไม่มีอะไรให้ครู ไม่สามารถหาอะไรมาตอบแทนพระคุณของครูได้ นอกจาก หนูสัญญาว่าหนูจะเป็นคนดี เป็นครูที่ดี เป็นครูที่รักและทุ่มเทให้กับศิษย์ของตนเองเต็มที่อย่างที่ครูได้ทำให้หนู ขอขอบพระคุณค่ะ

รักและเคารพเสมอ



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความทรงจำในฝ่าเท้า



ความเห็น (8)

ซาบซึ้งค่ะ

เขียนเมื่อ 

เยี่ยมมากเลย

คุณครูคงดีใจ

ขอให้มีความสุขกับการเรียนรู้ครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบพระคุณมากค่ะ คุณ ดารนี ชัยอิทธิพร


เขียนเมื่อ 

สุขสันต์วันครูย้อนหลังนะคะ ครู ขจิต ฝอยทอง

เขียนเมื่อ 

"ไม่มีครู ไม่มีอาชีพอื่น"

เขียนเมื่อ 

ครูยุ่งมากจนไม่ได้เข้ามาอ่านบันทึกนี้หรือนี่ ;)...

เขียนเมื่อ 

chainung ไม่มีอาจารย์สอนก็ไม่มีหนูในวันนี้เหมือนกัน


เขียนเมื่อ 

งานของครูในวันนี้ คืองานของหนูในวันหน้า 555 Wasawat Deemarn