การพัฒนาชุมชนของสถาบันภาษามหาวิทยาลัยมหาจุฬาฯ

ตอนนี้(วันที่ 14 กย 2557) ผู้เขียนอยู่ที่จังหวัดศรีสะเกษ  ตำบลสวาย อำเภอปรางค์กู่  อยู่ที่โรงเรียนบ้านท่าคอยนางกับ นิสิตและอาจารย์ เจ้าหน้าที่ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย   แต่ว่าผู้เขียนและทีมงานท่าน รศ.ดร. อาจารย์พระมหาหรรษา ท่านพระมหาสำรวยและสถาบันภาษาเดินทางมาก่อน เลยได้ช่วยชาวบ้านพัฒนาหมู่บ้าน เป็นพื้นที่สาธารณะของหมู่บ้าน 


ตอนแรกคิดว่ามาทำค่ายภาษาอย่างเดียว ไปเดินดูชุมชนกับพระอาจารย์ ผู้เขียนเหยียบขี้โคลนล้มเลย  ในหมู่บ้านแบ่งเป็นพื้นที่สาธาณะที่ใช้เป็นทางเดินผ่านเดินของชุมชน ชาวบ้านและทีมสถาบันภาษาเลยทำโครงการช่วยกันบำเพ็ญประโยชน์ในพื้นที่ต่างเช่นทำรั้วให้ชาวบ้าน ขนย้ายสิ่งกัดขวางทางเดินหมู่บ้าน ขยายพื้นที่สาธารณะในหมู่บ้าน มีชาวบ้านมาช่วยจำนวนมาก  ถึงแม้นว่าจะมีการให้ความรู้เรื่องกฏหมายในศาลาวัดวันนี้ 


แต่ยังมีชาวบ้านที่ไม่ได้ไปเรียนรู้เรื่องกฎหมาย ออกมาช่วยผู้เขียนและทีมสถาบันภาษาทำงานในพื้นที่หมู่บ้าน อากาศร้อนมาก เราช่วยกันพัฒนาหมู่บ้านกันจนถึงเวลาเย็นเลยครับ... ผู้เขียนช่วงหลังไม่ค่อยได้ลงชุมชนมากนัก โดนแดดไม่ไม่นาน ผิวสีดำก็กลับมาอีกเหมือนเคย 555



พระอาจารย์และเจ้าหน้าที่ช่วยทำรั้ว

ในทีมทำงาน มีทั้งพระ แม่ชี นิสิตอาสาของมหาจุฬาฯ และชาวบ้านช่วยกันทำงาน สิ่งที่ทำได้มากคือได้ขนย้ายขยะในพื้นที่สาธารณะไปไว้อีกที่หนึ่ง ทำให้พื้นที่ดังกล่าวใช้ประโยชน์ได้ 



ชาวบ้านมาช่วยขนสิ่งของ กิ่งไม้ ต้นไม้ ออกจากทางสาธารณะประโยชน์ 


ในวันรุ่งขึ้น(15 กันยายยน 2557)ถึงได้ทำกิจกรรมค่ายภาษาอังกฤษและทำโครงการพัฒนาการพูดภาษาอังกฤษให้ครูและอาจารย์สามโรงเรียนด้วย 


วันนี้มีนักเรียนมาเข้าค่ายภาษาอังกฤษและกิจกรรมเกี่ยวกับความซื่อสัตย์และความซื่อตรง  ท่านพระอาจารย์มหาสำรวยเริ่มกิจกรรมก่อนตอนเช้า ผู้เขียนเริ่มตอนบ่าย กิจกรรมที่ให้นักเรียนทำเป้นกิจกรรมฝึกความซื่อสัตย์และฝึกธรรมมะของท่านพระจารย์มหาสำรวย ผู้เขียนทำกิจกรรมภาษาอังกฤษให้นักเรียนได้ฝึกทั้งการฟัง การพูด การอ่านและเขียนภาษาอังกฤษ  


น้องหมอดาวมาเยี่ยมพร้อมเพื่อนหมอชื่อคุณหมอน้ำผึ้ง บอกพวกเราว่า ต้องรีบกลับเนื่องจากมีงานที่โรงพยาบาล


ตอนนี้ตอนช่วงบ่ายมีจัดกิจกรรมให้ครูด้วย ครูมีจำนวน 10 กว่าคน  แล้วจะมาเขียนต่อนะครับ...ขอบคุณครับที่เข้ามาอ่าน...