โกรธง่าย หายเร็ว จะว่าไปดีหรือไม่ดีไม่แน่ใจ เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับโกรธยากแต่หายช้า แบบจำจนตายอะไรประมาณนั้น!!!!
ผู้เขียนคงไม่นำไปทำเป็นงานวิจัยเปรียบเทียบหาความสัมพันธ์ หรือความแตกต่างแน่ ๆ
ที่แน่ ๆ ผู้เขียนเป็นประเภทโกรธง่ายแต่หายเร็วค่ะ (บวกกับขี้ลืมนิด ๆ )ทั้ง ๆที่บางเวลาอารมณ์ดีอยู่แท้ ๆ แต่พอมีคนบางคนพูดกวนโมโห เราก็อารมณ์ขึ้นได้ง่ายเหมือนกัน แต่โกรธไม่เกิน 24 ชั่วโมง ก็หายแล้ว เผลอ ๆ ลืมรายละเอียดไปได้
อย่างไหนดีกว่าไม่ดีกว่าอย่างไร ? ผู้เขียนไม่แน่ใจ เมื่อวานมีเหตุให้นึกถึง(และเล่ากับพี่คนหนึ่ง) ว่า ครั้งหนึ่งที่เคยทะเลาะกับเพื่อนร่วมงานผู้ชายคนหนึ่งจนเขาโมโห และบอกว่าจะขอเตะเราสักที (แต่ยังไม่โดนเตะ ..ยอมรับว่ากลัวโดนเตะจริงเหมือนกัน) ตอนนั้นจำได้ว่าโกรธมาก แต่ไม่น่าเชื่อหลังจากนั้นเราก็ยังคุยกันได้ ...
เรื่องที่ทะเลาะกันจริง ๆ ก็มีคนอื่นตักเตือนมาก่อนเช่นกัน แต่เขาไม่โต้ตอบ และอาจเป็นเพราะผู้เขียนเด็กกว่า ไปบังอาจตำหนิติเตียนเราจึงเกือบจะโดนเตะ...
หลังจากนั้นคิดได้ว่า ถึงเราจะทะเลาะกับเขาไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร เพราะเขาก็ยังคงมีพฤติกรรมไม่แตกต่าง(อย่างมีนัยสำคัญ) แต่การทะเลาะกันครั้งนั้นก็มีดีอยู่หนึ่งอย่างเพราะมีการจับฉลากการหมุนเวียนงานใหม่ ทุก ๆ ต้นปี จากที่เราต้องทำงานหมุนเวียนตามหลังกันมาหลายต่อหลายปีทำให้บางจุดก็ต้องทำงานด้วยกันตลอด
จำได้ว่าตอนนั้นโมโหมาก ๆ แต่ตอนนี้พอนึกถึงหรือเล่าเรื่องนี้กับใครทีไรยังอดขำ ๆ แถมยังหัวเราะได้ทุกที
ก็เพราะโกรธง่าย หายเร็ว แถมขี้ลืม จึงไม่รู้จะไปเปรียบกับโกรธยากแต่หายช้าได้อย่างไร ???
แต่ไม่โกรธเลยเป็นดีที่สุด ???
สวัสดีค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณครูอ้อยที่แวะเข้ามาทักทาย
ไม่โกรธเลยเป็นดีที่สุด เขียนได้แต่ทำยากค่ะ ไม่รู้คิดได้ไงเหมือนกัน -อิ อิ
ขอบคุณคุณปวีณาค่ะ สำหรับข้อคิด ตอนนี้อายุผ่านไปเยอะแล้วค่ะ ทำใจได้บ้างแล้วเหมือนกัน..
พยายามท่องอยู่เสมอ ว่า...ใจเขา ใจเรา ๆๆๆๆ
คุณศิริค่ะ
ดูดอกไม้ดอกเล็กๆที่แสนสวยของครูอ้อยหรือยังคะ เรียนเชิญค่ะ
คุนเมตตา โกรธยาก...หายยากเช่นกันค่ะ...ความที่โกรธยาก...จนเดี๋ยวนี้ไม่รู้โกรธเป็นหรือเปล่าไม่ค่อยมี case หนักๆ ให้ซ้อมโกรธเลย...หายาก...ตามวัย
คุณสิริพรค๊ะ ผู้เขียนตามไปชื่นชมดอกไม้ (หล่นไม่ไกลต้น) และฝากรอยไว้อีกต่างหาก
คุณเมตตาค๊ะ ซ้อมอย่างอื่นดีแล้วค่ะ อย่ามี case ให้ซ้อมเลยค่ะ
คุณศิริคะ
เคยคิดเหมือนกันว่าถ้าไม่มีคนโกรธกันจะเป็นอย่างไร
และก็เคยคิดหาวิธีที่ไม่ต้องโกรธกันจะทำอย่างไร
(ยิ่งเครียดไปอีก)
ความจริงความโกรธไม่ดีค่ะ
ตามคุณหนูอ๊อบมาค่ะคุณศิริ
อ่านที่คุณศิริเขียนแล้ว คิดถึงบันทึกนี้ของอ.วิจารณ์ค่ะ อยากให้คุณศิริได้อ่านด้วย
นึกได้ว่าตัวเองก็เคยเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ไม่นานนี้เอง แต่บางครั้งเราก็เผลอบริหารอารมณ์เหมือนที่คุณ sompornp กับครูอ้อยว่าเหมือนกันนะคะ
ขอบคุณคุณ sompornp และครูอ้อยค่ะ
: ก็เป็นอันว่าโกรธบ้างก็ดีค่ะ เป็นการบริหารอารมณ์เพราะไม่ค่อยมีเวลาบริหารร่างกาย -อิ อิ
แต่ค่ะ แต่.... ต้องโกรธแบบมีเหตุมีผล ตัวเองโกรธง่าย แต่สมควรแห่งโกรธ เพราะยังเป็นมนุษย์ปถุชน มีโลภ โกรธ หลง แต่จะต้องพยายามรู้เท่าทันให้ได้
พี่โอ๋ค๊ะ --แล้วผู้เขียนจะหาเวลาไปอ่าน วันเสาร์รอคนมารับเลยมีเวลาว่างเขียนและอ่านมาก โดยปรกติตัวเองหาเวลาเขียน + อ่านยาก นี่ก็แว๊บมาเขียนก่อนอยู่เวรเที่ยง