ในบางครั้ง การเดินทางเพื่อไปสู่ยังจุดหมายที่เราปรารถนา อาจพบกับแสงแดดที่คอยแผดเผา ลมหนาวที่หนาวเหน็บ หรือสายฝนที่พัดผ่าน อาจมีหลายๆครั้งที่เราท้อจนอยากที่จะถอย บางคนอาจเดินถอยกลับหลังเพื่อกลับไปจุดเดิม และเริ่มต้นใหม่ในเส้นทางที่เราคิดว่าใช่กว่า หรือบางคนอาจหยุดพักและก้าวเดินใหม่ เพราะเหตุผลของใจที่เราเชื่อมั่นและพร้อมจะที่มุ่งมั่นไปในสิ่งที่เราเลือก               

         จุดมุ่งหมายของใครบางคนอาจเป็นยอดเขาสูงที่ปลายทาง เราอาจคิดว่า หากเมื่อเราไปถึงนั่นคือความสุขที่สุดที่เราหวัง แต่บางครั้งเราอาจได้พบกับความผิดหวัง เพราะสิ่งที่เราคิด ไม่ได้สุขเสมอไปเลยทีเดียว การมีความสุข สนุกกับการเดินทางอาจทำให้เรามีความสุขยิ่งกว่า เพราะเราไม่ได้คาดหวังว่าต้องเจอกับอะไร เราพยายามที่จะฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆที่คอยท้าทายเราอยู่เสมอ นั่นจึงทำให้เราผิดหวังน้อยกว่าสิ่งที่เราคาดหวังเมื่อเดินไปสุดปลายทาง ...

         เปรียบเหมือนกับเส้นทางรัก เมื่อครั้งเรารักใครสักคน เราอาจมุ่งหวังให้ใครคนนั้นรักเราเช่นกัน เราพยายามทุกอย่างเพื่อจะก้าวเดินไปสู่จุดหมายนั้น อาจท้อแรง หมดแรง แต่เราก็ก้าวเดินต่อ เดินต่อไป ต่อไปเรื่อยๆ จนถึงจุดหมายนั้น ที่เราคิดว่าคือเส้นชัย บางครั้งการเข้าเส้นชัยก็ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะหยุดลงแค่นั้น ฉันรักเธอ เธอรักฉัน เรารักกัน  

 

                          

 

             ตราบใดที่กิเลสตัณหาทำงานอยู่เรื่อยๆ ความปรารถนาของเราก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน เราเพิ่มความอยากมากขึ้น เมื่อความคาดหวังเพิ่มขึ้น เราก็อาจพบกับความผิดหวังมากขึ้นเช่นกัน กับเส้นทางที่สุขมากและทุกข์มากเช่นกัน จนบางทีเราก็อดคิดไม่ได้ว่า สิ่งที่เราได้รับนั้น อะไรที่มากน้อยกว่ากัน? เราอยากที่จะเดินต่อไปไหม?......... หากเป็นเช่นนั้น การลดความคาดหวังในสิ่งต่างๆ ก็อาจทำให้เราผิดหวังน้อยลง เพราะไม่เคยมีอะไรแน่นอนเลย แม้กระทั่ง ...ใจของเราเอง