“ถ้าคุณถามตัวเองว่า...วันนี้มีเรื่องอะไรที่ดีที่สุดเกิดขึ้นกับเรา

คุณก็จะย้อนถึงช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่เพิ่งเกิดขึ้นและจดมันลงในสมุด

แต่ถ้าคุณถามว่า วันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง คุณก็มีแนวโน้ม

ที่จะนึกถึงแต่เรื่องที่แย่ที่สุด เพราะคุณต้องรับมือกับมัน

โดยคุณอาจต้องเร่งรีบไปที่ไหนสักแห่ง หรือไม่ก็อาจมีใครสักคน

พูดไม่ดีกับคุณ และสุดท้ายคุณก็จะจำได้แต่เรื่องที่แย่ๆ

แต่ถ้าหากคุณเปลี่ยนมาถามตัวเองว่า อะไรคือเรื่องที่ดีที่สุดในวันนี้

คุณก็จะนึกถึงแสงสว่างเรืองรองในเงามืด สีหน้าที่น่าประทับใจ

ของใครสักคน หรือไม่ก็แค่สลัดผักที่อร่อยสุดๆ ก็เป็นได้”

>>>นิโคลสัน เบเกอร์<<<





ยามเย็นๆ ของวันหนึ่ง แสงแดดยังโชกแสงจ้า แม้เวลาจะหกโมงเย็นแล้ว พวกเราทุกคนในบ้าน...นั่งรถมอเตอร์ไซด์ไปตลาดสด...มีอาหารและขนมมากมาย...และเสน่ห์ของตลาดสดของอำเภอผม คือ อาหารพื้นเมือง เช่น แมลงทอดหรือคั่ว...อึ่ง กบ เขียด...หรือผักพื้นบ้านจริงๆ เช่น ผักไรไก่  ยอดมะกอก ที่ยังสามารถหาดูได้ ทำให้ผมหวนคิดถึงยามวัยเด็ก ที่แม่พาพวกผมไปเก็บผักนานาชนิด หลังบ้านที่เป็นพื้นที่นา ผมนึกในใจว่า แม่ช่างสรรหาพืชผักมากินจัง บางอย่างผมจำชื่อไม่ได้ แต่จำรูปร่างของผักได้...


พอจะเดินเข้าไปในตัวตลาดเท่านั้น...ฝนกลับเทเม็ดลงมา ราวท้องฟ้ามีรูรั่ว ฝนตกแบบไม่ลืมหูลืมตา...ผู้คนต่างแตกกระจายไปหลบฝน...รวมถึงพ่อค้าและแม่ค้า...ทำให้ผมเกิดความรู้สึกสงสารพ่อค้าแม่ค้าจัง...เพราะฝนฟ้าอากาศมีผลอย่างมากต่อการประกอบอาชีพ...เจ้าฝนตัวดี...ก็ชอบตกยามคนจะค้าขาย...


พวกเรามาหลบฝนที่หน้าคลินิกแพทย์...ซึ่งวันนี้คงไม่เปิด...นั่งคุยกันไปเรื่อยๆ...ฝนเริ่มซาเม็ดลง...พร้อมๆ กับการปรากฏตัวของสายรุ้งที่อยู่ใกล้พวกเราเกือบจะเอื้อมถึง...สวยงามเหลือเกิน...




พวกเราได้เดินกลับไปที่ตลาดอีกครั้ง...ไปซื้ออาหารตามแต่ละคนที่ต่างการ

เหมือนมีความรู้สึกตรงกันว่า พวกเราไม่น่าจะกลับบ้าน...น่าจะเดินทางตามไปหาปลายสายรุ้ง



ณ หนองผักปัง หนองน้ำขนดใหญ่ที่หล่อเลี้ยงพวกเราทั้งอำเภอ...เป็นจุดที่พวกเราจะเจอปลายสายรุ้ง...เจ้าสายรุ้งตัวอ้วนมาก...และสักพักเสียงร้องตะโกนอย่างตื่นเต้นดีใจของทิมดาบ...ที่พบว่า...เจ้าสายรุ้งตัวใหญ่....ยังมีลูกสายรุ้งตัวเล็กๆ โค้งเคียงคู่อีกหนึ่งสะพานโค้ง


แม่ของทิมดาบ...ได้เล่นเครื่องเล่นออกกำลัง ที่มีหลายอย่างในสวนสุขภาพ...ผู้คนไม่พลุกพล่านเช่นทุกวัน...เพราะฝนตกหนักเมื่อตะกี้

ทิมดาบเดินเล่นทอดน่องไปตามทางเท้าของสวนสุขภาพ...ผมแค่เตือนว่า...อย่าเดินทางไกลๆ และอย่าลงไปดูน้ำ...เดี๋ยวพลัดตกได้

ผมมีหนังสือที่อยู่ใต้อานรถมอเตอร์ไซด์ เลยนั่งอ่านบนเครื่องเล่นออกกำลังกาย...สลับมองเจ้าสายรุ้งที่จะลับลาพวกเรา...และเริ่มอับแสงไปเรื่อยๆ


หนังสือหน้าที่เปิด ผมกำลังอ่านหน้าของ “นิโคลสัน เบเกอร์”

ใช่เลยครับ...ผมไม่ควรที่ตั้งคำถามว่า “วันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง” เพราะผมน่าจะมีแนวโน้ม

ที่จะนึกถึงแต่เรื่องที่แย่ที่สุด เพราะผมต้องรับมือกับมัน เช่น เจ้านายดุว่าทำไมปล่อยให้มีคนไข้ไข้เลือดออก...เพื่อนร่วมงานที่โกรธเคืองกัน อยากให้ผมเข้าข้างคนใครคนหนึ่ง...อสม. ไม่เข้าใจเรื่องที่ผมสื่อสารไปแล้ว...หรือคนไข้ไม่พอใจที่ผมไม่ให้ยาบางตัวไป


แต่ถ้าผมลองตั้งคำถามว่า “อะไรคือเรื่องที่ดีที่สุดในวันนี้...?”

วันนี้มีสิ่งที่ดีเกิดขึ้นมากมายในชีวิตมากมายเลย ทำให้ผมมีแรงและพลังที่จะเดินทางบนเส้นทางที่แสนพิเศษของผมต่อไป

อย่างน้อยก็เหตุการณ์ยามเย็นของวันนี้

“ผมได้ทักทายกับเจ้าสายรุ้ง...ที่มาพร้อมเพรียงกัน...ทั้งแม่กับลูกครับ”