จากชีวิตที่เหมือนไม่มีจุดหมายปลายทาง...


ไม่เคยหวังไม่คิดจริงจังอะไร….
ปลดปล่อยความฝันทุกท่วงทำนองตามความพอใจ ….

รักแค่ตัวเอง ก็สุขใจมากพอ…



แต่วันนี้ เธอเข้ามาเติมสิ่งที่ดีงาม ให้ตัวฉันเห็นโลกในมุมต่างไป…
และทำให้ฉันเรียนรู้ว่ารักด้วยการให้ไป มันจึงเป็นความสุขแท้…



แค่ได้รักคนดีดีมันก็ดีจนเกินพอ แค่ขอคอยดูแลรักเธอด้วยใจ…
ก็เพียงแค่ขอเป็นคนหนึ่งที่ชื่นชมเธอจนไกลไกล ฉันยังเต็มใจทำเพื่อเธอ….



หากจะย้อนชีวิตที่มันผ่านพ้นเลยไป เพื่อแก้ไขทุกเรื่องที่เคยผ่านมา….
เพิ่งจะได้รู้ ค้นพบตัวเองว่ามีคุณค่า ก็เมื่อเวลาที่ได้มาพบเธอ….



หากพรุ่งนี้ถ้าฉันและเธอต้องไกลกัน อยากให้รู้ว่าฉันภูมิใจเสมอ…
ที่ฝากความรัก ความฝัน และมอบหัวใจให้เธอ เป็นคนคอยดูแลไว้….




########

หมายเหตุบันทึก...

ช่วงระยะเวลานี้...ผมวุ่นวายกับหลายอย่าง..

ความเครียดย่อมทายทัก..จนผมหยุดทักทายไม่ได้

แต่ผมก็มีวิธีการจัดการหลายอย่าง...



เช่น คุยกับลูกชายช่างถาม...คุยกับเจ้าต้นไม้ที่ช่างฟัง

(ต้นชมพู่ได้หักลงเหลือแต่ตอ เพราะลมพายุพัดหนักเมื่อวันที่ 19 พ.ค...ยังเศร้าโศกไม่หาย..แต่ก็ได้สัจธรรม...จนคนไข้โทรมาปรึกษา...ผมบอกว่า...กำลังเศร้ากับต้นไม้...คนไข้บอกว่า...ถ้างั้นฉันให้คำปรึกษาหมอดีกว่า...)

และเมื่อเข้ามาอ่าน GotoKnow…ก็ได้ความรู้ และความสุข



และอีกวิธีหนึ่ง คือ ฟังเพลงครับ...ทำงานด้วย...ฟังเพลงด้วย...หายเครียดได้

ผมจะพยายามนำเพลงที่แทนความรู้สึกของผมทีทีต่อ GotoKnow

ผมไม่มีของขวัญให้GotoKnow...เพื่อทดแทนบุญคุญของ GotoKnow ที่มีให้ผม

และทำให้ผมมองโลกอย่างเข้าใจและงดงามเลยนะครับ



ขอมอบเพลงแทนใจนะครับ

บันทึกนี้ขอมอบเพลง....หัวใจให้เธอ.....นะครับ….http://www.youtube.com/watch?v=XwyTAXLa5e4

HBD 8th GotoKnow…นะครับ ....I love to go  GotoKnow....


<p>
</p>