จดหมายถึงครู l รับผลกรรม
เช้าวันจันทร์เป็นวันทำงาน ร่างกายเหมือนผ่านศึก ทั้ง ๆที่ ภายนอกเหมือนไม่มีอะไร วันนี้เป็นวันดี ๆ
ที่พี่ ๆ ให้ความเมตตา จะว่าไปครูค่ะ ตลอดเส้นทางของชีวิต มีผู้รู้และพร้อมให้โอกาสอยู่รายล้อมหนูเสมอ
แต่หนูเองนี่แหละ มีแต่คอยจะกระทำ ซ้ำเติมตนเองอยู่ร่ำไป
ผลของการกระทำในการลากระทันหัน ทำให้ถูกตักเตือน ซึ่งเป็นเหตุเป็นผลที่น้อมรับ
ไม่มีควา ขุ่นใด ๆ ปรากฏขึ้นในจิตตนเอง กลับกันรู้สึกขอบพระคุณด้วยซ้ำที่ท่านมิได้ดูดดายที่จะให้หนูเดินอยู่ในเส้นทางที่ถูกที่ควร ในภายภาคหน้า
ด้วยต้นทุนที่ครูฝึกฝนบ่มเพาะให้ยอมรับความจริง อันเป็นผลที่เกิดแต่เหตุของการกระทำของตน
ทำให้ง่ายที่จะ ลงใจ ว่านี่ ทำเอง รับเอง ดีแล้ว
ต่อไปก็ต้อง กำกับตนเอว ควบคุมไม่ให้กิเลสนำหน้า ทำอะไร คิดพิจารณาให้แยบคาย
รวมถึงการติดตามงานซึ่ง มีงานเก่า งานใหม่ งานงอก
ก็ต้องชี้แจง มองถึงความเป็นไปได้ ขอทำอันไหนก่อนหลัง
ครั้งนี้ทำให้หนูได้รู้จักคน รู้จักตนมากขึ้นค่ะครู
ใครบางคน ปากหวาน โอเค แต่สุดท้าย เขาก็มาเล่นทีหลัง
เป็นอีกมุมหนึ่ง ที่หนูทำความรู้จักกับตนเอง
ตระหนักรู้ ปบบถามตนเองว่า
"หากเราเห็นคนทำชั่ว แล้วเราเดินเลยผ่านไปนั่น มันถูกไหม"
ครูบาอาจารย์พาทำมาอย่างไร
ที่ได้เห็นได้เรียนรู้ครูไม่เคยหยุดช่วยใคร
การช่วยคนชั่ว หยาบ ๆคือ หาหนทางให้เขาหยุดทำ
ให้โอกาสให้เขารู้ตัว และแก้ไข
เเต่เดี๋ยวก่อน
ครูทำโดยใช้ปัญญาแยบคาย หนูเตือนตนเอง
ปัญญา แค่ขี้เล็บ ต้องมีสติ
หนูเพียงเรียนรู้กับตนเองเจ้าค่ะครู
และรู้สึกขอบพระคุณสิ่งแวดล้อมและเพื่อนร่วมงาน
ที่นี่ พี่ ๆ ดีจริง ๆ ให้โอกาสได้เรียนรู้ และทำความเข้าใจ
ศีลหนูยังหยาบมาก ๆ เจ้าค่ะครู
กิเลสหนาเตอะ
เส้นทางนี้ ที่มีครู ทำให้เห็นคนอื่นแล้วได้มองย้อนเข้ามาที่ตนเอง
กิเลสในใจตนเองยังมากอยู่ จึงจำเป็นต้องขัดเกลาต่อไป
