หลังจากส่งรถเข้าอู่เพื่อตรวจเช็คตามปกติเช้าวันนี้ ปรากฎว่ามีอะไหล่รถยนต์บางชิ้นที่ต้องเปลี่ยนและวันเสาร์ก็เป็นวันทำงานครึ่งวันของบรรดาช่างซ่อมรถทั้งหลาย เราจึงต้องทิ้งรถไว้ที่อู่และจะกลับมารับรถในวันจันทร์

อู่ซ่อมรถดังกล่าวตั้งอยู่แถบกลางเมืองในเขตอุตสาหกรรมขนาดย่อมที่เรียกว่า ซินหมิง (Sin Ming Industrial Park) เราจึงชวนกันเดินสำรวจบริเวณใกล้เคียงก่อนนั่งรถเมล์กลับบ้านซึ่งอยู่ทางตอนเหนือของเมือง ภายในเวลาไม่ถึงห้านาทีเราก็เดินมาถึงสวนสาธารณะในใจกลางเมืองที่เรียกว่าสวนสระน้ำบิชาน (Bishan Pond Garden) 

สวนสาธารณะแห่งนี้ตั้งอยู่ระหว่างเขตชุมชนที่เรียกว่าบิชาน (Bishan) และอังโมเกียว (Ang Mo Kio) ซึ่งเป็นชุมชนที่ก่อตั้งในอันดับแรกๆ ของการสร้างเมืองสิงคโปร์เมื่อสี่สิบกว่าปีมาแล้ว ชุมชนนี้จึงมีบ้านเรือนอยู่ค่อนข้างหนาแน่น ในแถบนี้จึงมีผู้คนสูงอายุอาศัยอยู่มาก สวนสาธารณะแห่งนี้สร้างขึ้นเมื่อปี 1988 และได้รับการปรับปรุงเพิ่งเสร็จไปเมื่อไม่นานมานี้ ที่นี่จึงเปรียบเสมือนปอดขนาดใหญ่ของผู้คนในละแวกนี้

แม้แดดจะค่อนข้างแรงเพราะท้องฟ้ามีเมฆเพียงบางๆ ปกคลุมแต่ก็ไม่รู้สึกร้อน ลมเย็นๆ พัดโชยอยู่อย่างสม่ำเสมอ เราเดินไปตามทางเดินริมลำธารเล็กๆ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแม่น้ำคาลาง (Kalang River) ซึ่งทอดตัวผ่านสวนสาธารณะแห่งนี้อย่างอ้อยอิ่ง แต่ทว่าในยามฝนตกหนักและน้ำหลาก ลำธารเล็กๆ นี้ ได้ถูกวางแผนให้เป็นท่อระบายน้ำฝนออกสู่แม่น้ำคาลางและลงสู่ทะเลได้เป็นอย่างดี....นี่แหละแม่น้ำที่ทั้งอ่อนโยนและห้าวหาญในตัว

สวนนี้ยังมีสระบัวอยู่กลางสวน เพราะสระบัวนี้เองที่ทำให้สวนแห่งนี้มีชื่อว่า สวนสระน้ำ ว่ากันว่าอีกฟากหนึ่งของสวนจัดเป็นแหล่งสันทนาการและร้านอาหาร แต่เรายังไม่ได้ไปเดินในแถบนั้น

...



...

ผู้คนต่างมาเดินเล่น มาออกกำลังกาย บ้างก็พาสุนัขมาเดินเล่น มาปั่นจักรยาน เล่นสเก็ตบอร์ด คนแก่หลายกลุ่มมานั่งคุยกันอย่างออกรส ถึงแม้จะมีหลากหลายกิจกรรมแต่ก็ไม่ได้ทำให้สวนขนาด 62 เฮ็กเตอร์นี้ดูพลุกพล่าน 

ในวันฟ้าใสอย่างวันนี้ การได้นั่งใต้ต้นไม้ ริมลำธาร ดูสายน้ำที่ไหลช้าๆ ผ่านโขดหิน ชมความเป็นไปรอบตัว ฟังเสียงลมกระทบใบไม้ดังหวิวๆ ช่างผ่อนคลายเหลือเกิน นกพื้นบ้านและนกอพยพหลายๆ ชนิดต่างมาอาศัยลำธารนี้เป็นอีกหนึ่งแหล่งอาหารที่สำคัญ กิ้งก่าหลายๆ ชนิดเกาะอยู่ตามต้นไม้ มองไปทางไหนฉันเห็นแต่สิ่งมีชีวิตที่เกื้อกูลกันอยู่

ภาพรอยยิ้มของคนแก่หลายๆ คนที่นั่งคุยกัน ชี้ชวนกันดูปลาที่แหวกว่ายในลำธารในสวน เด็กๆ หลายคนกำลังตื่นเต้นกับการเดินบนโขดหินริมน้ำ ฉันชักเริ่มไม่แน่ใจว่าคนอมทุกข์ทั้งหลายที่ช่วยสร้างสถิติว่าสิงคโปร์เป็นเมืองที่ผู้คนไม่มีความสุขที่สุดนั้นไปอยู่ไหนกันหมด เท่าที่มองไปรอบๆ ท่ามกลางบรรยากาศดีดีเช่นนี้ ความสุขเหมือนจะลอยมาตามสายลม...

บางความสุข ไม่ต้องซื้อ ไม่ต้องหา เพียงแค่พาใจเราไปสัมผัสก็พอ และการเปิดใจให้ได้รับความสุขเหล่านี้คงเป็นทักษะชีวิตที่ต้องฝึกฝนอยู่เสมอ

อยากให้บ้านเรามีสวนที่เป็นสวนสาธารณะเล็กใหญ่เต็มเมืองอย่างที่นี่บ้างจัง...

นำภาพสวนสาธารณะ Bishan Park และสรรพสัตว์เท่าที่เก็บภาพได้มาฝาก

วันนี้ไปรับลมด้วยกันนะคะ....


<p>
</p><p>…</p><p>
</p><p>…</p><p>
</p><p>…</p><p>
</p><p>…</p><p>
</p><p>…</p><p>
</p><p>…</p><p>
</p><p>…</p><p>
</p><p>…</p><p>
</p><p>…</p><p>
</p><p>…</p><p>
</p><p>…</p><p></p><p>…</p><p>
</p><p>…</p><p>
</p><p>…</p><p>
</p><p>…</p><p>
</p><p>…</p><p>
</p><p>…</p><p>
</p><p>
</p><p>Spring Waltz - Yiruma</p>