วันนี้ ตัดสินใจตอบรับไปร่วมงานเลี้ยงฉลองปีใหม่กับชาวบ้านที่เราได้ร่วมกันช่วยเหลือเกื้อกูลจนพวกเขาได้รับชัยชนะจากการต่อสู้เรียกร้องสิทธิชุมชนมาอย่างต่อเนื่องยาวนาน 



                  การต่อสู้ให้ได้มาซึ่งที่ทำมาหากินเพื่อความมั่นคงทางอาหาร
                            ชีวิตที่ต้องอาศัยฐานทรัพยากรเพื่อความอยู่รอด

                    


การตอบรับไปร่วมงานของชุมชนท้องถิ่นริมทะเลครั้งนี้ แลกกับการผิดนัดกับมิตรสหายและครูบาอาจารย์ผู้มีพระคุณที่ตั้งใจจะไปเลี้ยงฉลองปีใหม่ด้วยกัน   เนื่องจากเป็นนัดที่ตอบรับไว้ก่อน  จึงเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับข้าพเจ้าที่จะต้องกล่าวคำว่า "ขอโทษอย่างสุดซึ้ง"  เป็นการขอโทษครั้งแรกของปีใหม่นี้ โดยไม่ได้นึกมาก่อนว่าเราจะต้องกระทำบางสิ่งที่ไม่สมควรจนต้องกล่าวคำนี้ตั้งแต่ต้นปี 


              

                                      พื้นที่แห่งการต่อสู้ ศาลาประชาร่วมใจลงขันสร้าง

           

เพื่อน ๆ เข้าใจดี  อาจารย์ผู้มีพระคุณก็บอกว่า "ดีแล้ว"  สรุปว่าทุกท่านเข้าใจดีว่านัดที่มาทีหลังเสียงดังกว่า ไม่ใช่ตรงที่มีจำนวนคนนับร้อยหรือมากกว่านั้น  แต่เหนือสิ่งอื่นใด นัดที่มาทีหลังมีพลังและมีความสำคัญยิ่งกว่า ... พวกเขาปลอบใจมาเช่นนั้นเพื่อไม่ให้ข้าพเจ้ารู้สึกผิด...


          

ความสำคัญยิ่งกล่าวที่ว่านั้นอยู่ที่ชาวบ้านอยากจะขอบคุณใครสักคนแล้วเราไม่ได้อยู่ให้พวกเขาได้แสดงความขอบคุณ... พี่แกนนำบอกว่า...ไปเถอะ ชาวบ้านอยากขอบคุณ...จริง ๆ แล้ว คำว่าขอบคุณ ไม่ใช่แรงจูงใจที่ทำให้ข้าพเจ้าตัดสินใจเดินทางไป 



คำว่า "ขอแสดงความดีใจ" กับลุงป้าน้าอาและพี่น้องทุกท่านต่างหากที่ทำให้อยากไปร่วมงานครั้งนี้



                                 ขอโทษอย่างสุดซึ้งท่านอาจารย์และเพื่อน ๆ 

                            

                                                        บรรยากาศร้านอาหารที่คุ้นเคย

                     

        

          ขอแสดงความดีใจกับพี่น้องทุกท่านอย่างจริงใจ ขอให้เป็นชัยชนะที่ถาวร