ผู้เขียนเขียนในฐานะลูกกำพร้านะครับ เท่าที่จำความได้เป็นคนที่ค่อนข้างสนิทกับพ่อ แต่ว่าพ่อเสียชีวิตตั้งแต่ผู้เขียนอายุประมาณ 7 ขวบ ตอนที่พ่อผู้เขียนยังแข็งแรง ก่อนการล้มป่วยนั้น พ่อจะชวนไปทำนา ไปเที่ยวป่า ไปหาเห็ดโคน ไปหายิงนก ไปตกปลา(ตอนนี้เลิกฆ่าสัตว์แล้ว) ผู้เขียนกับพ่อเป็นคนที่ทำบาปขึ้น หมายความว่าแค่ไปลงเบ็ดไม่นานก็ได้ปลาแล้ว ผู้เขียนเคยลงข่ายดักปลา(บ้านผู้เขียนเรียกว่าตะคัด แค่ลงไปไม่ถึงครึ่งผืน ต้นตาข่ายดักปลาก็ติดปลาแล้ว ต้องเอาไม้ปักตะข่ายไว้แล้วไปปลดปลาก่อน ในกรณีที่ปลาตัวใหญ่(กลัวปลาหลุด ฮา)



 นั้นคือความทรงจำเกี่ยวกับพ่อ ใครๆก็บอกว่าผู้เขียนหน้าคล้ายพ่อเลยเอารูปพ่อมาให้ดูด้วย หน้าคล้ายกันจริงไหมครับ พ่อผู้เขียนไม่ค่อยสอนแต่ชอบทำให้ดูเป็นตัวอย่าง พ่อเป็นคนแข็งแรง ไม่ค่อยป่วย ชอบเรื่องยาสมุนไพร…
ผู้เขียนมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับพ่อน้อยมาก รูปภาพของพ่อก็มีรูปนี้รูปเดียว (คนสมัยก่อนไม่ค่อยถ่ายภาพ ภาพนี้เอามาจากบัตรประชาชนของพ่อ)




สงสัยอาจารย์ฝรั่งจะร้อน


 ผู้เขียนตั้งใจจะเล่าให้ฟังว่าในวันพ่อนั้น ไปทำอะไรมาบ้างมากกว่า ในวันพ่อนั้นเป็นวันหยุดแต่ทำงานคุ้มมาก ผู้เขียนไปร่วมพิธีวันพ่อตอนเช้าวันที่ 4 ที่มหาวิทยาลัย พนักงานและเจ้าหน้าที่ค่อนข้างมาก เต็มหอประชุมมหาวิทยาลัยเลย ผู้เขียนไปดูนิสิตที่เคยไปทำค่ายด้วยกันขายของ วศิน นุ่น ตาล จิ๊บขายของเลยไม่ได้ไปปลูกผักให้โรงเรียนกับผู้เขียนที่โรงเรียนบ้านหนองหวาย
วันที่1-10 ธันวาคม 2555 ที่มหาวิทยาลัยมีงานเกษตรศาสตร์ กำแพงแสน ผู้เขียนนัดครูจากโรงเรียนหนองปรือพิทยาคมมารับเห็ดไป 1,000 ก้อนเพื่อเอาไปที่โรงเรียนหนองปรือพิทยาคม และคุณครูได้ช่วยขนต้นไม้อีก 1 รถกระบะเอาไปปลูกไว้ที่โรงเรียนบ้านหนองหวาย



ในมหาวิทยาลัยมีผัก พริก มะเขือ กล้วย มะละกอให้เลือกไปที่โรงเรียนมากทีเดียว แต่ผู้เขียนใช้บริการซื้อผักจากศูนย์พืชผักของมหาวิทยาลัย พี่วิทยาให้ต้นมะเขือเทศและแตงกวาไปให้นักเรียนปลูก สวนคุณสามารถให้ต้นมะนาวไปให้นักเรียนสองโรงเรียนคือโรงเรียนหนองปรือพิทยาคมและโรงเรียนบ้านหนองหวายปลูก




ผู้เขียนเล็งถั่วผักยาวที่ไม่ต้องการค้างไว้ ดูน่าสนใจดี ส่วนกล้วยมะนาวและมะละกอนั้นตั้งใจจะพาชาวบ้านมาเรียนรู้ที่มหาวิทยาลัยในวันข้างหน้า


ผู้เขียนเองนั้นเลือกพริกพิโรธ  ซึ่งมีความเผ็ด 10 เท่ามากกว่าพริกธรรมดาไปฝากนักเรียนด้วยเพราะว่าเป็นของแปลกดี  ตอนเย็นวันที่ 4 ธันวาคม 2555 ออกจากมหาวิทยาลัยตอน 5 โมงเย็น ไปถึงโรงเรียนบ้านหนองหวายค่อนข้างมืด ท่านผอ.สรศักดิ์ ไสยะหุตได้ให้นอนที่ห้องผอ. ตอนเย็นวันนั้นลองเอาพริกพิโรธ ไปให้แม่ค้าตำส้มตำแค่ครึ่งเม็ด ปรากฏว่าส้มตำเผ็ดมากๆ กินแทบไม่ได้




ตอนเช้าผู้เขียนไหว้อนุสาวรีย์พระนเรศวรฯที่โรงเรียนหนองปรือพิทยาคมแล้วแวะไปดูเห็ดที่เอาไปปลูกไว้ในบันทึกนี้  ที่โรงเรียนบ้านหนองสาหร่าย ผอ.โรงเรียนบ้านหนองสาหร่ายบอกว่าในรอบแรกเห็ดออกจำนวนมาก



เมื่อมาที่โรงเรียนบ้านหนองหวายสิ่งที่ทำอันดับแรกคือแวะไปดูเห็ดที่โรงเห็ดของโรงเรียน มีเห็ดออกบ้างเหมือนกัน แต่ไม่มากสาเหตุท่านผอ.พเยาว์ วงศาโรจน์ บอกว่าเกิดจากน้ำประปาที่ใช้รดเห็ด

                                                              เห็ดโรงเรียนบ้านหนองหวาย

เห็ดโรงเรียนบ้านหนองสาหร่าย



 ผู้เขียนอยู่กับนักเรียนตัวเล็กๆประมาณ 10 กว่าคนในตอนแรก เนื่องจากคุณครูทุกๆท่านไปร่วมพิธีวันพ่อตอนเช้าวันที่ 5 ธันวาคม ผู้เขียนเลยเป็นหัวหน้าเด็กๆ ตั้งใจจะเอาผักที่เตรียมมาปลูกในแปลงผักที่นี่
ผู้เขียนไม่ได้กังวลเรื่องผักไม่ขึ้น เพราะได้เลือกผักต้นใหญ่ เพื่อเอามาล่อให้นักเรียนปลูก และได้ปลูกต้นผักต้นเล็กๆไว้ด้วย ขนมาที่แปลงผักเป็นที่สนุกสนานของเด็กๆ แต่หัวหน้าเด็กเหนื่อยไว สงสัยอายุมากแล้ว ฮา…







แต่ก่อนที่จะปลูกผักได้ช่วยกันรดน้ำชะอมที่มาปลูกไว้ในบันทึกนี้ ดูแล้วน่าสนใจดี เนื่องจากว่าต้นชะอมที่เอาไปปลูกครั้งแรกตายไปแค่ต้นเดียว ต้นอื่นๆกำลังงอกงามดี…
เมื่อเด็กลงมือปลูกผัก ทั้งต้นเล็กและต้นใหญ่ มีทั้งมะเขือ พริกหลายพันธุ์ มะนาว มะเขือเทศและผักปรัง







กลุ่มเด็กๆโต ทำค้างเพื่อปลูกต้นฟักข้าว ใช้เวลาทำนานมากกว่ารุ่นน้องๆมาก ภาพที่เราเห็นกัน ผู้เขียนสอนเด็กป.2 ถ่าย ฝีมือใช้ได้เลย




ตอนกลางวันเหนื่อย ท่านผอ.ให้แม่ครัวทำก๋วยเตี๋ยวไก่เลี้ยง มีนักเรียนกินเพิ่มหลายจาน ผู้เขียนเข้าใจว่า วัยกำลังกิน กำลังนอนเป็นแบบนี้เอง




ตอนเย็นมีผู้ปกครองนักเรียนประมาณ 10 กว่าท่านมาช่วยโรงเรียนทำแปลงผักเพิ่ม ผู้เขียนได้พบผู้ปกครองนักเรียนที่เคยสอนสมัยสอนโรงเรียนมัธยมศึกษาหลายท่านมาก เมื่อตอนเย็นวันนี้ (6ธันวาคม 2555)ท่าน ผอ.พเยาว์แจ้งว่า ชาวบ้านได้ช่วยเอาฟางฟางคลุมดิน และทำที่รดน้ำถึงแปลงผักนักเรียน ดีใจที่ชาวบ้านและโรงเรียนทำงานร่วมกันได้เป็นอย่างดี




ผู้เขียนเดินทางกลับมหาวิทยาลัย เพื่อเข้าร่วมถวายพระพรตอนเย็นวันที่ 5 ธันวาคมเวลา 18.00 น.พบว่า มีคนเข้าร่วมจำนวนมากเสร็จพิธี เดินมาพบนิสิตสองคนที่เคยสอนเลยถ่ายรูปมาฝาก



Large_father28



ผู้เขียนเดินทางบริเวณงาน เห็นขอทาน นั่งอยู่ เลยคิดไปว่า เอทำไมลูกเขาถึงได้ทิ้งเขาไปหนอ …วันพ่อเขาจะได้พบลูกเขาไหม เป็นคำถามที่ผู้เขียนคิดหนักตลอดเวลาออกจากงาน…



ผู้เขียนพบว่าวันพ่อของแผ่นดินเรา หลายคนรักพ่อหลวงเราแต่ปาก พระองค์ทรงงานหนักหลายโครงการมาก ถ้าหลายคนๆที่โกงบ้านโกงเมือง ถ้าหยุดโกงบ้านโกงเมือง หยุดรักพ่อแต่ปาก ทำอะไรที่ดีเพื่อแผ่นดินบ้าง…เมืองไทยเราคงน่าอยู่กว่านี้ …ขอบคุณครับที่เข้ามาอ่าน…มีคำถามว่า…วันพ่อปีนี้ทำอะไรที่ดีเพื่อพ่อของตนเองและพ่อหลวงของแผ่นดินแล้วหรือยัง…


ขอบคุณผู้ใหญ่ใจดี และผู้สนับสนุนในการทำความดีจากการตัดสินรางวัลสุดคะนึง ใน gotoknow ขอบคุณผู้ที่ได้รับรางวัลและสมาชิกทุกๆท่านที่เป็นแบบอย่างให้ทำความดีอยู่เสมอ….


ขอบคุณข้อมูลพริกพิโรธจากที่นี่ครับ 

งานวิจัยจากพริกพิโรธ สกว